Ο πόλεμος στο Ιράν έχει ήδη δημιουργήσει μια οδυνηρή παράπλευρη συνέπεια: την πλήρη ανυπαρξία και αδυναμία της Ε.Ε. (Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Συμβούλιο) να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να διεκδικήσουν ενεργό ρόλο, χωρίς να αναμειχθούν στις αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις εναντίον του Ιράν.
Στην πραγματικότητα, ο Λευκός Οίκος έχει κόψει τα πόδια και τα φτερά της Ε.Ε., και τούτο διότι οι ΗΠΑ ούτε ενημέρωσαν ούτε διαβουλεύτηκαν ούτε ζήτησαν τη συνδρομή των ευρωπαϊκών δυνάμεων στις επιχειρήσεις τους εναντίον του Ιράν.
Ο Τραμπ περιφρόνησε και υποβάθμισε πλήρως τον ευρωπαϊκό σύμμαχο και εταίρο του. Γι’ αυτό και η επίσημη αντίδραση των Βρυξελλών ήταν να επιδειχθεί «η μέγιστη συγκράτηση» στα τεκταινόμενα. Μια αντίδραση, δηλαδή, αμήχανη, χωρίς ουσία και χωρίς περιεχόμενο, που επισημοποιεί την περιθωριοποίηση της Ε.Ε.
Η κατάσταση όμως επιδεινώθηκε γρήγορα, καθώς ευρωπαϊκό έδαφος -αυτό της Κυπριακής Δημοκρατίας- μπήκε στον στόχο των ιρανικών δυνάμεων με συνεχείς απόπειρες επιθετικών ενεργειών στο Ακρωτήρι των βρετανικών βάσεων και στις γύρω κυπριακές περιοχές.
Με άλλα λόγια, αυτή τη στιγμή ευρωπαϊκό έδαφος, έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δέχεται επίθεση από το Ιράν χωρίς η Κύπρος να εμπλέκεται στον πόλεμο του Ιράν.
Ακόμα και τώρα η κυρία Φον ντερ Λάιεν της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ο κ. Κόστα πρόεδρος του Συμβουλίου δεν έχουν αντιδράσει ούτε έχουν ενεργοποιήσει το άρθρο 42 για την αντιμετώπιση της κατάστασης, εναντίον μάλιστα της Κύπρου που ασκεί αυτό το εξάμηνο την προεδρία της Ε.Ε.
Ρήτρα αμοιβαίας άμυνας
Το άρθρο 42 παρ. 7 εισάγει τη ρήτρα αμοιβαίας άμυνας, σύμφωνα με την οποία, εάν ένα κράτος-μέλος δεχτεί ένοπλη επίθεση στο έδαφός του, τα υπόλοιπα κράτη-μέλη οφείλουν να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που διαθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Εδώ δηλαδή δεν πρόκειται για μια αντίδραση της Ε.Ε. στον πόλεμο στο Ιράν, αλλά αφορά επίθεση σε ευρωπαϊκό έδαφος, όπου πρέπει να αμυνθεί.
Η ευθεία απειλή ευρωπαϊκού εδάφους είναι πρωτόγνωρη κατάσταση για ολόκληρη της Ευρωπαϊκή Ένωση και η απουσία οποιασδήποτε αντίδρασης επιβεβαιώνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει γονατίσει υπό το βάρος των προβλημάτων και δεν ξέρει τι να κάνει.
Είναι άγνωστο αν ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης μετά τις απόπειρες ιρανικών επιθέσεων στο έδαφος της χώρας του ζήτησε ή όχι την ενεργοποίηση του άρθρου 42 των Συνθηκών, το σίγουρο είναι όμως ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο φτύνουν τον κόρφο τους να μη φέρει κανείς πιεστικά στην επιφάνεια την ενεργοποίηση του άρθρου 42. Φυσικά, οι αντιδράσεις των Βρυξελλών θα ήταν πολύ διαφορετικές στην περίπτωση π.χ. που απειλητικές κινήσεις είχε δεχτεί η Γερμανία…
Οι Βρυξέλλες, ως άσχημη και άθλια Κοιμωμένη, άφησε πονηρά τα κράτη-μέλη να αντιδράσουν κατά μόνας για την υπεράσπιση της άμυνας της Κύπρου.
Η Ελλάδα, χωρίς καμιά προσυνεννόηση με τις Βρυξέλλες, διέθεσε στρατιωτικές δυνάμεις της για τη θωράκιση της άμυνας της Κύπρου. Η κίνηση αυτή άνοιξε τον δρόμο σε κράτη-μέλη της Ε.Ε. να αποφασίσουν κατά μόνας και με βάση εθνικές και μόνον αποφάσεις να συνδράμουν αμυντικά το ευρωπαϊκό έδαφος που είναι η Κυπριακή Δημοκρατία.
Η Γαλλία του Μακρόν, κυρίως για εθνικούς λόγους, αφού το Παρίσι θέλει κι αυτό τα ηνία στην ευρωπαϊκή άμυνα, έστειλε πλοία και το αεροπλανοφόρο «Ντε Γκολ» στην περιοχή. Την κίνηση επανέλαβαν υστέρα από εθνικές αποφάσεις η Ιταλία, η Ολλανδία, ακόμα και η Ισπανία, που αρνήθηκε οποιαδήποτε βοήθεια στις αμερικανικές δυνάμεις, αλλά έσπευσε για ευρωπαϊκούς αμυντικούς λόγους να στείλει το «καμάρι» των πολεμικών της πλοίων στα νερά της ανατολικής Μεσογείου. Σε αντίθεση με τη Γερμανία, η οποία το σκέφτεται ακόμα και μετά τη μουγκή συνάντηση του καγκελάριου Μερτς με τον Ντ. Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Ομοίως μπερδεμένη και αλλοπρόσαλλη εμφανίζεται και η Αγγλία, η οποία ακόμα σκέφτεται πού και πώς θα στείλει δυνάμεις της.
Εκκωφαντική η σύγκριση με την επιθετική στάση για την Ουκρανία
Η σύγκριση ανάμεσα στην επιθετική στάση της Ε.Ε. απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία και την παθητική στάση απέναντι στην απειλούμενη Κύπρο είναι εκκωφαντική. Η Ε.Ε. δίνει τον «νυν υπέρ πάντων αγώνα» για μια χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Ουκρανία, για να αντιμετωπίσει τον Πούτιν, με πακτωλό δισ. ευρώ να διατίθενται ως μαρουλόφυλλα. Αλλά δεν κουνά ούτε το μικρό της δακτυλάκι απέναντι στην απειλή του δέχεται κράτος-μέλος της Ε.Ε., η Κύπρος, που δεν έχει εμπλακεί στον πόλεμο στο Ιράν. Η εξήγηση είναι μάλλον εύκολη. Η Ε.Ε. ελπίζει να τις αποδοθούν στο πολλαπλάσιο σε αποζημιώσεις και δάνεια της Ουκρανίας όσα ξοδεύει γι’ αυτήν, ενώ βρίσκει διέξοδο στην πώληση ευρωπαϊκών οπλικών συστημάτων στη χώρα αυτή. Ενώ η Κύπρος δικαιούται και απαιτεί την έκφραση κοινοτικής αλληλεγγύης, που είναι ένας από τους πυλώνες της Ε.Ε. Η εικόνα, όπως διαμορφώνεται, παρουσιάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε βαθιά κρίση και αποσύνθεση και όλα τα βαρύγδουπα περί ευρωπαϊκού στρατού κ.λπ. πάνε άπατα και είναι άνευ περιεχομένου.
Και αυτό το γεγονός προκαλεί όχι μόνον θλίψη, αλλά και βαριά ανησυχία για το μέλλον της Ε.Ε., με την ανεπαρκή Φον ντερ Λάιεν να επιμένει να παριστάνει την ηγέτιδα προσωπικότητα των Βρυξελλών και της Ευρώπης.
