Πώς ξεκίνησε η εποχή της «Βιοτρομοκρατίας»;

Τον Νοέμβριο του 1997, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Ουίλιαμ Κοέν κράτησε ένα σακουλάκι ζάχαρης Domino, 3 κιλών μπροστά σε μια στρατιά από κάμερες και είπε στον κόσμο ότι εάν η σακούλα περιείχε άνθρακα θα μπορούσε να εξαφανίσει τη Νέα Υόρκη ή την Ουάσιγκτον.

Αυτό δεν ήταν αλήθεια, αλλά παρείχε μια κατάλληλη αιτιολόγηση για την έναρξη του προγράμματος εμβολίων «βιοάμυνας» του Υπουργείου Άμυνας, ξεκινώντας με τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς κατά του άνθρακα για στρατιώτες τον Μάρτιο του 1998.

Σύμφωνα με τότε ρεπορτάζ του NBC, «τον Απρίλιο του 1998, ο Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον διάβασε ένα μυθιστόρημα του Ρίτσαρντ Πρέστον, «The Cobra Event», σχετικά με μια βιολογική επίθεση στις ΗΠΑ χρησιμοποιώντας έναν θανατηφόρο ιό που εξαπλώνεται όπως το κοινό κρυολόγημα. «Αυτό τον τρόμαξε απίστευτα», θυμάται ο Κένεθ Μπέρναρντ, ένας πλέον συνταξιούχος αξιωματούχος της Υπηρεσίας Δημόσιας Υγείας των ΗΠΑ, ο οποίος τότε εκπροσωπούσε τις ΗΠΑ στη Γενεύη, στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας».

Το Υπουργείο Άμυνας επένδυσε σε ένα νέο εμβόλιο κατά της ευλογιάς, το ACAM2000, που βασίζεται στο παλαιότερο εμβόλιο Dryvax. Το γεγονός ότι προκάλεσε υψηλά ποσοστά μυοκαρδίτιδας (1 περίπτωση στις 175 δόσεις που χορηγήθηκαν σύμφωνα με το CDC) όμως το γεγονός αυτό αγνοήθηκε.

Και ξεκίνησε έτσι η εποχή της βιοάμυνας, παρέχοντας όμορφα συμβόλαια σε όσους υποσχέθηκαν θεραπείες στη νέα Άγρια Δύση του βιοπολέμου και των μολυσματικών ασθενειών. Πολλοί από αυτούς που συμμετείχαν στα συμβόλαια, είχαν φίλους σε υψηλά πόστα, όπως ο δισεκατομμυριούχος Ronald Perelman, ο οποίος προώθησε ένα φάρμακο για την ευλογιά (Tpoxx) που τελικά χρησιμοποιήθηκε ως φάρμακο κατά της ευλογιάς των πιθήκων. Δούλεψε; Ποιος ξέρει…

Ο 21ος αιώνας ξεκίνησε μια καλά συντονισμένη ώθηση για να δημιουργήσει φόβο για:

1. επανάληψη της πανδημίας γρίπης του 1918,

2. μεταπηδήσεις θανατηφόρων ιών από τα ζώα στους ανθρώπους («διαρροή», ζωονόσοι και επιζωοτίες ήταν οι νέοι όροι που έπρεπε να αφομοιωθούν) και

3. απειλές βιολογικού πολέμου

Το  ξέσπασμα του SARS το 2002-3  και το  ξέσπασμα της γρίπης των πτηνών —και τα δύο ξεκίνησαν λίγο μετά τα  γράμματα και τις επιστολές που περιείχαν άνθρακα—  διαφημίστηκαν στο μέγιστο για να δημιουργήσουν φόβο για πανδημίες και βιολογικό πόλεμο.

Πόσους ανθρώπους σκότωσαν αυτές οι μολυσματικές ασθένειες στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο;

1. Οι επιστολές άνθρακα προκάλεσαν 5 θανάτους, όλοι στις Ηνωμένες Πολιτείες.

2. Ο SARS-1 προκάλεσε λιγότερους από 800 θανάτους σε όλο τον κόσμο. Υπήρχαν 27 περιπτώσεις στις ΗΠΑ που χαρακτηρίστηκαν ως SARS-1 και ούτε ένας θάνατος.

3. Η γρίπη των πτηνών λέγεται ότι προκάλεσε συνολικά 463 θανάτους σε ολόκληρο τον κόσμο τα τελευταία 20 χρόνια, σύμφωνα με τον ΠΟΥ. Μόνο 2 Αμερικανοί έχουν ταυτοποιηθεί ως πάσχοντες από μια ασθένεια που σχετίζεται με τη γρίπη των πτηνών, και οι δύο περιπτώσεις ήταν ήσσονος σημασίας. 

Ούτε ένας Αμερικανός δεν πέθανε από γρίπη των πτηνών. Το πρόσφατο κρούσμα επιπεφυκίτιδας που εντοπίστηκε στο Τέξας, αναρρώνει κανονικά. Το  CDC και τα κύρια μέσα ενημέρωσης ισχυρίζονται ότι η γρίπη των πτηνών έχει σκοτώσει πάνω από 100 εκατομμύρια κοτόπουλα. 

Δεν τα σκότωσε η γρίπη. Οι κανόνες του Αμερικανικού Υπουργείου Υγείας τα σκότωσαν, καθώς ανάγκασαν τους καλλιεργητές να θανατώσουν πάνω από 100 εκατομμύρια κοτόπουλα.  Όταν ένα κοτόπουλο έχει θετικό τεστ PCR για γρίπη των πτηνών, κάθε κοτόπουλο, και μερικές φορές όλα τα κοτόπουλα στο αγρόκτημα που εντοπίστηκε το κρούσμα, πρέπει να θανατωθεί. 

Ήταν ακριβές και αξιόπιστο άραγε αυτό το τεστ;  Αλλά οι εκτεταμένοι ισχυρισμοί όπως αυτοί είναι που κάνουν τον κόσμο να ξεκινά να ανέχεται τις αδιάκοπες εισβολές και παρεμβάσεις στις ελευθερίες του. Έτσι, με βάση μια «παράσταση» βιοτρομοκρατίας που δόθηκε, χρησιμοποιώντας επιστολές που περιείχαν σπόρια άνθρακα που στάλθηκαν στο Κογκρέσο και τα μέσα ενημέρωσης και που έγιναν σε εργαστήριο, και δύο σχετικά μικρές ζωονοσογόνες ασθένειες που απέτυχαν να σκοτώσουν έστω και έναν Αμερικανό, ολόκληρη η χώρα αλλά και ο δυτικός κόσμος, οδηγήθηκαν στην εποχή της «βιοασφάλειας».

Το 2009, η ατζέντα ετοιμότητας για πανδημία/βιοασφάλεια, πραγματικά απογειώθηκε με μια πανάκριβη συμφωνία!

Η τότε Γενική Διευθύντρια του ΠΟΥ Μάργκαρετ Τσαν, κήρυξε μια Πανδημική Φάση Επιπέδου 6 για ένα ξέσπασμα «γρίπης των χοίρων» που ήταν πιο ήπιο από ένα κανονικό ξέσπασμα γρίπης, πυροδοτώντας έτσι συμφωνίες δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, κάτι το οποίο το είχε ξεκινήσει ο ΠΟΥ, με την απόλυτη συνεργασία μεταξύ των εθνικών κυβερνήσεων και των κατασκευαστών εμβολίων. Τα συμβόλαια αυτά εξασφάλιζαν ότι τα έθνη θα αγόραζαν εκατομμύρια ή εκατοντάδες εκατομμύρια δόσεις εμβολίων για οποιαδήποτε μελλοντική πανδημία Επιπέδου 6.

Τα συμβόλαια ΔΕΝ έλεγαν ότι ο ορισμός της πανδημίας Επιπέδου 6 θα μπορούσε να αλλάξει ανά πάσα στιγμή, ώστε οποιοσδήποτε νέος ιός να πληροί τον ορισμό που δόθηκε. Και τελικά έγινε. Ο ορισμός της πανδημίας επιπέδου 6 άλλαξε  έτσι ώστε να μην έχει νόημα, και λίγες εβδομάδες αργότερα η Γενική Διευθύντρια Μάργκαρετ Τσαν κήρυξε πανδημία επιπέδου 6, τα συμβόλαια ενεργοποιήθηκαν και χορηγήθηκαν σχεδόν ένα δισεκατομμύριο δόσεις εμβολίων κατά της γρίπης H1N1. Έτσι, χωρίς να αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη. Και ορισμένες από αυτές τις δόσεις, προκάλεσαν σοβαρές παρενέργειες: 

Ειδικά η ευρωπαϊκή μάρκα εμβολίου με την ονομασία Pandemrix που φτιάχτηκε από την GlaxoSmithKline. Οι ρυθμιστικές αρχές εντόπισαν πολύ σοβαρά προβλήματα από νωρίς και απλώς τα κάλυψαν. Προβλήματα όπως η συσχέτιση με 10 φορές υψηλότερα ποσοστά σοβαρών παρενεργειών σε σχέση με άλλα εμβόλια για τον H1N1. Παράλληλα, χορηγήθηκαν και φάρμακα χωρίς καμία άδεια. Ακολουθούν ορισμένες  αρχειοθετημένες πληροφορίες  σχετικά με τα φάρμακα και άλλα προϊόντα που χορηγήθηκαν για την ήπια γρίπη των χοίρων του 2009.

Έχοντας προκαλέσει μεγάλη ζημιά το 2009, ο ΠΟΥ αναπήδησε σε άλλη μια «καταστροφή» με την πανδημία Έμπολα της Δυτικής Αφρικής το 2014. Παρακάτω υπάρχουν αποσπάσματα από ένα άρθρο γνώμης της Βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας, αλλά υπάρχουν πολλοί άλλοι που άσκησαν έντονη κριτική για την αντίδραση του ΠΟΥ, μεταξύ των οποίων και ορισμένοι από τους ισχυρότερους υποστηρικτές του. Φαίνεται ότι τα πραγματικά «κακά» λάθη μπορούν να οδηγήσουν σε εκκλήσεις για μεταρρυθμίσεις και μεγαλύτερο προϋπολογισμό. Έχουμε δει το Κογκρέσο των ΗΠΑ να «λύνει» προβλήματα με αυτόν τον τρόπο όλη την ώρα. Τότε αυτές οι προσπάθειες «μεταρρυθμίσεων» μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να κινηθεί ένας οργανισμός στη νέα επιθυμητή κατεύθυνση. Σε αυτή την περίπτωση, ο ΠΟΥ ελίχθηκε προς την κατεύθυνση της βιοάμυνας. Διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο, φαίνεται ότι ο ΠΟΥ είναι μια ανίκανη, αποδιοργανωμένη γραφειοκρατική οργάνωση που έχει μια μεγάλη δεξαμενή συγγραφέων για να γράφουν ενημερωτικά δελτία πολιτικής, που δεν έχουν καμία σχέση με την επιστήμη και έχει άλλους υπαλλήλους που απλά διοργανώνουν συνέδρια. Αλλά ο ΠΟΥ έχει ελάχιστη κατανόηση των πραγματικών επιδημιών και δεν του αρέσει να λερώνει τα χέρια του φροντίζοντας να τις αντιμετωπίζει στα σημεία που εκδηλώνονται.

Τι δημοσίευσε η Βασιλική Εταιρεία του Ηνωμένου Βασιλείου σχετικά με την απάντηση του ΠΟΥ στην πανδημία Έμπολα της Δυτικής Αφρικής;

https://royalsocietypublishing.org/doi/full/10.1098/rstb.2016.0307

«Ωστόσο, μετά τα  αρχικά λάθη υποβάθμισης της επιδημίας  [ 26 ], ο ΠΟΥ συνέχισε να δραστηριοποιείται στην αντιμετώπιση του Έμπολα. Ο ΠΟΥ τεκμηριώνει τον ρόλο του στην εκπαίδευση των εργαζομένων στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης και των ομάδων ταφής στον έλεγχο των λοιμώξεων, στις δραστηριότητες δέσμευσης της κοινότητας και στην παροχή επιδημιολογικών δεδομένων [ 27 ]. Επιπλέον, ο οργανισμός δημοσίευσε πολυάριθμα έγγραφα τεχνικής καθοδήγησης, φιλοξένησε μια σειρά συναντήσεων σχετικά με τις επιλογές εμβολίων, ανέπτυξε διαγνωστικά εργαλεία και επέκτεινε τις εργαστηριακές υπηρεσίες [ 21 , σελ. 1309]. Ωστόσο,  καμία από αυτές τις δραστηριότητες δεν παρείχε άμεση φροντίδα του ασθενούς, στρατηγική διαχειριστική επίβλεψη ή τον έλεγχο των λοιμώξεων που χρειαζόταν η απόκριση της επιδημίας. Τελικά, λόγω του κενού διεθνούς ηγεσίας στην επιχειρησιακή απόκριση (την οποία πολλοί στη διεθνή κοινότητα περίμεναν να εκτελέσει ο ΠΟΥ), η φροντίδα των ασθενών, ο έλεγχος των λοιμώξεων και η διαχείριση αφέθηκαν σε άλλους , συμπεριλαμβανομένων των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ), ενός νέου Οργάνου των Ηνωμένων Εθνών (Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για την Αντιμετώπιση Έκτακτης Ανάγκης Έμπολα—UNMEER) και ακόμη σε εγχώριους ή διεθνείς στρατούς [ 10 , 19 , 28 ].

«Όλες οι ανασκοπήσεις αποδίδουν κάποια ευθύνη στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) για την καθυστέρηση του να αναλάβει δράση  και για την  έλλειψη επιχειρησιακής ανταπόκρισης  στο ξέσπασμα. Ωστόσο, ενώ ο ΠΟΥ έκανε ορισμένα  βασικά λάθη, όπως παραδέχεται και ο ίδιος  [ 8 ], το ξέσπασμα της επιδημίας δημιούργησε εντάσεις μεταξύ των κανονιστικών και επιχειρησιακών ρόλων του και επιπλέον μεταξύ του τι είναι σε θέση να προσφέρει ο ΠΟΥ (υποφέρουν από οικονομικούς και οργανωτικούς περιορισμούς) και τι περιμένει η παγκόσμια κοινότητα να κάνει ο ΠΟΥ». Ο ίδιος ο οργανισμός παραδέχτηκε:

«Η αρχική ανταπόκριση ήταν αργή και ανεπαρκής , δεν ήμασταν όσο επιθετικοί έπρεπε για να ειδοποιήσουμε τον κόσμο,  η ικανότητά μας ήταν περιορισμένη, [μάλλον το προσωπικό του ΠΟΥ επέλεξε να μην θέσει σε κίνδυνο τον εαυτό του ή ότι ο ΠΟΥ έλαβε οδηγίες να επιτρέψει την επέκταση της επιδημίας Έμπολα σε ολόκληρη την Αφρική]  δεν δουλέψαμε αποτελεσματικά σε συντονισμό με άλλους εταίρους , υπήρχαν  ελλείψεις στο να επικοινωνήσουμε σωστά τον κίνδυνο και υπήρχε  σύγχυση ρόλων και ευθυνών  στα τρία επίπεδα [Κέντρα, Περιφερειακά Γραφεία και Χώρες] του οργανισμού [ 20 , 21 ] .

«… παρά την έναρξη ενός οδικού χάρτη τον Αύγουστο του 2014, ο οποίος σχεδιάζει το τέλος της επιδημίας εντός έξι έως εννέα μηνών, [ο ΠΟΥ είναι γεμάτος από θεωρητικούς των λόγων αλλά από πράξεις τίποτα]  μια συντονισμένη διεθνή απάντηση με τον ΠΟΥ στο τιμόνι της, απέτυχε να υλοποιηθεί [ 25 ] με το ξέσπασμα να εξελίσσεται γρήγορα σε ανθρωπιστική έκτακτη ανάγκη .» Έτσι, ο ΠΟΥ αποτυγχάνει ανοδικά με κάθε παγκόσμια κρίση μολυσματικών ασθενειών τουλάχιστον τα τελευταία 20 χρόνια, πολύ πριν από τον COVID.

Τι μας προσφέρει ο οργανισμός αυτός; Εκτός από το να παρέχει ένα γάντζο στους παγκοσμιοποιητές για να αποκτήσουν περισσότερη δύναμη, έλεγχο και πλούτο, ο ΠΟΥ δεν προσφέρει τίποτα στους πολίτες των αναπτυγμένων χωρών. Παρέχει ορισμένα οφέλη στα αναπτυσσόμενα έθνη, αλλά αυτά τα οφέλη θα μπορούσαν πιθανώς να επιτευχθούν με πολύ χαμηλότερο κόστος και με προτιμώμενη τοπική λήψη αποφάσεων και έλεγχο, μέσω άλλου οργανισμού ή μέσω των υπουργείων υγείας.

Όπως είπε και έγραψε ο Δρ. Inouye, είναι καιρός να φύγουμε από τον ΠΟΥ.