Προεδρική γκάφα στη δεξίωση της Δημοκρατίας: Κενή η θέση Κακλαμάνη
Μία ακόμη αμήχανη στιγμή προστέθηκε στη θητεία του Κωνσταντίνου Τασούλα στην Προεδρία της Δημοκρατίας, αυτή τη φορά με φόντο τη δεξίωση για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Η απουσία του Προέδρου της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη, από το σαλονάκι των πολιτικών αρχηγών προκάλεσε έντονα σχόλια και ανέδειξε νέο ζήτημα πρωτοκόλλου στο Προεδρικό Μέγαρο.
Η θέση του τρίτου πολιτειακού παράγοντα παρέμεινε κενή, χωρίς να υπάρξει εγκαίρως η αναγκαία μέριμνα από την Προεδρία. Το γεγονός προκάλεσε εύλογη απορία, καθώς σε μια τελετή υψηλού συμβολισμού, με παρόντες πολιτικούς αρχηγούς και θεσμικούς παράγοντες, η απουσία του Προέδρου της Βουλής δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη.
Αργότερα υπήρξαν εξηγήσεις και δικαιολογίες σε κατ’ ιδίαν τηλεφωνική επικοινωνία ανάμεσα στον Κωνσταντίνο Τασούλα και τον Νικήτα Κακλαμάνη. Το θεσμικό ατόπημα, όμως, είχε ήδη καταγραφεί. Σε τέτοιες περιστάσεις, η εικόνα μετρά όσο και η ουσία, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για την κορυφαία ετήσια εκδήλωση μνήμης της Μεταπολίτευσης.
Η διακριτική στάση Κακλαμάνη
Ο Νικήτας Κακλαμάνης, αντιλαμβανόμενος προφανώς τη βαρύτητα του περιστατικού, επέλεξε να κινηθεί με χαμηλούς τόνους. Δεν έδωσε συνέχεια, δεν προκάλεσε δημόσια ένταση και αποχώρησε αθόρυβα από το Προεδρικό Μέγαρο, μέσω της πλαϊνής εισόδου στη Βασιλέως Γεωργίου.
Η στάση του απέτρεψε την άμεση μετατροπή του περιστατικού σε ανοιχτή θεσμική σύγκρουση. Ίσως γι’ αυτό η αστοχία άργησε να γίνει ευρύτερα αντιληπτή, παρότι το Προεδρικό Μέγαρο εκείνο το βράδυ ήταν γεμάτο από δημοσιογράφους, πολιτικούς και προσκεκλημένους.
Το περιστατικό, πάντως, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά κακών στιγμών της Προεδρίας Τασούλα. Οι προηγούμενες γλωσσικές και επικοινωνιακές αστοχίες, όπως οι αναφορές στους «ήρωες του 1981» και στο «χαμόγελο στα στήθη», είχαν ήδη δημιουργήσει αίσθηση αμηχανίας. Η νέα υπόθεση, όμως, αφορά πλέον τον ίδιο τον θεσμικό χειρισμό μιας εκδήλωσης με βαρύ πολιτειακό φορτίο.
Μια γιορτή που χάνει το βάρος της
Το βαρύτερο σχόλιο εκείνης της βραδιάς δεν περιοριζόταν στην απουσία του Προέδρου της Βουλής από το σαλονάκι των πολιτικών αρχηγών. Στους διαδρόμους του Προεδρικού Μεγάρου ακουγόταν όλο και πιο έντονα ότι η Γιορτή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας δείχνει να απομακρύνεται από τον ουσιαστικό της χαρακτήρα.
Από κορυφαία πολιτειακή στιγμή μνήμης, ευθύνης και δημοκρατικής αυτογνωσίας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα άχρωμο κοσμικό γεγονός. Σε μια τυπική συνάθροιση προσώπων, χωρίς την πολιτική ένταση, το ιστορικό βάρος και τον θεσμικό συμβολισμό που οφείλει να φέρει.
Η 24η Ιουλίου δεν είναι δεξίωση δημοσίων σχέσεων. Είναι ημέρα μνήμης για την πτώση της δικτατορίας, την επάνοδο της Δημοκρατίας και την ευθύνη όσων υπηρετούν τους θεσμούς. Όταν η τελετή χάνει τον συμβολισμό της και το πρωτόκολλο εμφανίζει τέτοιες αστοχίες, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι αδύναμο.
Το ζήτημα πλέον δεν αφορά μόνο ένα άδειο κάθισμα ή μια κακή συνεννόηση. Αφορά τη συνολική εικόνα της Προεδρίας και τον τρόπο με τον οποίο τιμάται ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της χώρας. Και αυτό, όπως φαίνεται, αρχίζει να προβληματίζει όχι μόνο τους παρατηρητές, αλλά και την ίδια την πολιτειακή και πολιτική ηγεσία.
