Στρατηγικά δώρα στην Άγκυρα με την υπογραφή της κυβέρνησης

Την έντονη δυσαρέσκειά του εξέφρασε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, αναφορικά με την έγκριση –μέσω της διαδικασίας της σιωπηρής ομοφωνίας, στην οποία συγκαταλέγεται και η ελληνική συναίνεση– της συμμετοχής τουρκικών εταιρειών στην ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία. Η συμμετοχή αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο του νέου ευρωπαϊκού κανονισμού SAFE και προβλέπει χρηματοδότηση ύψους 150 δισεκατομμυρίων ευρώ μέσω δανείων. Ο υπουργός έκανε λόγο για «κερκόπορτα» που ανοίγει στην Τουρκία η συγκεκριμένη εξέλιξη.

Η παρέμβαση Δένδια είχε διπλό στόχο: αφενός κατέκρινε τους Ευρωπαίους εταίρους που, όπως σημείωσε, επιδιώκουν να ενισχύσουν οικονομικά και στρατηγικά την Τουρκία, αφετέρου άφησε αιχμές για τη στάση της ίδιας της κυβέρνησης, στην οποία συμμετέχει. Ο ίδιος φαίνεται να θεωρεί ότι η ελληνική πλευρά δεν αξιοποίησε τη δυνατότητα να θέσει ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή της Τουρκίας την άρση του casus belli, γεγονός που, σύμφωνα με τον Υπουργό, συνιστά σημαντική παράλειψη.

Ο κ. Δένδιας, αν και διατηρεί το δικαίωμα να εκφράζει ανοιχτά διαφωνίες με την κυβερνητική γραμμή, φέρει και ο ίδιος πολιτική ευθύνη για προηγούμενες κινήσεις που, σύμφωνα με επικριτές, άνοιξαν δρόμο στην τουρκική παρουσία σε ευαίσθητες περιοχές. Όπως επισημαίνεται, κατά τη θητεία του στο Υπουργείο Εξωτερικών, είχε εγκρίνει επίσημα την πραγματοποίηση τουρκικής στρατιωτικής άσκησης μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου, περιοχής η οποία –βάσει της συγκεκριμένης απόφασης– χαρακτηρίστηκε Μεσόγειος και όχι Αιγαίο, με αποτέλεσμα να επηρεαστεί ο καθορισμός ΑΟΖ στην περιοχή και να ενισχυθεί ο τουρκικός ισχυρισμός περί θαλάσσιων ζωνών.

Περαιτέρω ερωτήματα τίθενται και για τη στάση του υπουργού όσον αφορά τα ελληνικά πεδία βολής. Από τον Φεβρουάριο φέρεται να αποφασίζει μόνος του την αναστολή της λειτουργίας τριών μόνιμων ελληνικών πεδίων (Κρήτης, Ψαθούρας και Άνδρου) σε τακτική βάση, σεβόμενος τουρκικές εθνικές και θρησκευτικές εορτές, χωρίς να έχει διασφαλιστεί κάποιο έμπρακτο αντάλλαγμα από την τουρκική πλευρά.

Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά τις προηγούμενες θητείες του, ο κ. Δένδιας συμμετείχε σε πολλές συνεδριάσεις όπου συζητήθηκε η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Παρά τις ευκαιρίες που παρουσιάστηκαν, δεν φέρεται να τέθηκαν από ελληνικής πλευράς κρίσιμα ζητήματα όπως η άρση του casus belli ή η επιβολή ρητρών που να απαγορεύουν τη χρήση ευρωπαϊκού αμυντικού εξοπλισμού από την Τουρκία εναντίον της Ελλάδας.

Ομοίως, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ο Υπουργός είχε στη διάθεσή του εργαλεία και δυνατότητες, όπως η άσκηση βέτο, για να επανεξεταστούν αποφάσεις που αφορούν την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Αυτές οι αποφάσεις, που χρονολογούνται από το 1980, παραμένουν σε ισχύ και, σύμφωνα με αναλυτές, εξυπηρετούν κυρίως τουρκικά συμφέροντα.

Η τωρινή στάση του κ. Δένδια χαρακτηρίζεται από ορισμένους ως πολιτική κίνηση περιορισμένης διάρκειας, με κυρίως κομματικά ή εσωτερικά πολιτικά κίνητρα. Παρά τη δημόσια ρητορική, δεν έχει αποτυπωθεί μέχρι στιγμής σε ουσιαστικές πρωτοβουλίες ή στρατηγικές κινήσεις που να κλείνουν τα ήδη υφιστάμενα «παράθυρα» που αξιοποιεί η Τουρκία τόσο στο Αιγαίο όσο και στη Μεσόγειο.

Σε τροχιά ρήξεως με το Μαξίμου

Σε πορεία ρήξεως κινείται ήδη ο υπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Νίκος Δένδιας, ενώ και άλλα κυβερνητικά στελέχη, θεωρούμενα ότι εκφράζουν την δεξιά πτέρυγα του κόμματος έχουν αποδυθεί τις τελευταίες ημέρες σε κινήσεις προσεγγίσεως των ψηφοφόρων, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως προεργασία εκδηλώσεως αρχηγικών φιλοδοξιών. Είναι ίσως πρόωρο να υπάρξουν συμπεράσματα, αλλά έχει γίνει προφανές, ότι η συνήθως πολιτικώς ήρεμη περίοδος του καλοκαιριού, θα είναι φέτος χρόνος διεργασιών, τα αποτελέσματα των οποίων θα εμφανισθούν με την αρχή του φθινοπώρου.

Για τον κ. Δένδια, τα εφετινά Παλαιολόγεια στον Μυστρά, την περασμένη Πέμπτη, ημέρα της επετείου της Αλώσεως, απετέλεσαν ευκαιρία να εκφράσει το ογκούμενο κύμα οργής της ελληνικής κοινωνίας κατά της τακτικής του κατευνασμού και των υποχωρήσεων έναντι της τουρκικής επιθετικότητος. Από την ομιλία του αναδεικνύεται, αν όχι άμεση ρήξις, τουλάχιστον διαφοροποίησις προς την τακτική του Μεγάρου Μαξίμου και του υπουργείου Εξωτερικών. Ο υπουργός Εθνικής Αμύνης μίλησε για το μήνυμα της θυσίας του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου με άμεσες αναφορές -ιδιαιτέρως αιχμηρές μάλιστα- στο σήμερα.

Σήμερα που ελληνισμός συνεχίζει τον αγώνα για την επιβίωση με βάση τα ιδιαίτερα εθνικά και ιστορικά χαρακτηριστικά του, απέναντι στον κίνδυνο, τον οποίο εναργώς παρουσίασε ο κ. Δένδιας «να καταστεί ένας άχροος, άοσμος, άγευστος πολιτισμός χυλός».

Με τα λόγια αυτά, ο υπουργός Εθνικής Αμύνης, απαντά στις σειρήνες του κοσμοπολιτισμού που έχουν εμφιλοχωρήσει στο κυβερνών κόμμα και σε μεγάλο βαθμό καθοδηγούν τις βασικές πολιτικές επιλογές του. Για αυτό και μια ημέρα σαν την χθεσινή αποφράδα, ουδέν βρήκαν να πουν οι γνωστοί «κύκλοι» του υπουργείου Εξωτερικών, οι οποίοι έσπευδαν με non papers να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα της αποδοχής από την Ευρώπη της Αγκύρας, ως εταίρου στην κοινή άμυνα. Το ζήτημα αυτό έθεσε στις πραγματικές του διαστάσεις ο κ. Δένδιας τονίζοντας ότι αυτός ο δρόμος είναι γεμάτος Κερκόπορτες. Με πρώτη το θρυλούμενο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρώπης, το SAFE για το οποίο ετόνισε:

«Θα πρότεινα να ονομασθεί Κανονισμός της Κερκόπορτας ο Κανονισμός SAFE, εφόσον επιχειρηθεί από ορισμένους εταίρους να εφαρμοστεί με τεχνάσματα, ώστε να μην απαιτείται ομοφωνία των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συμφωνία με τρίτες χώρες».

Και επειδή όλοι γνωρίζουμε ότι αυτές οι «τρίτες χώρες» είναι η Τουρκία, ας ενθυμούμεθα ότι στην καρδιά αυτής της χώρας είναι εγκετεστημένη η ύβρις. Για αυτήν την ύβρη και δη για την πολιτισμική, ομίλησε ο υπουργός Εθνικής Αμύνης:

«Η Βασιλεύουσα έπεσε στις 29 Μαΐου 1453 και η Αγία Σοφία κατέστη και είναι δυστυχώς και σήμερα τζαμί. Πολιτιστική ύβρις που συνιστά αιμορραγούσα πληγή για όλους τους Χριστιανούς».

Και δεν είναι μόνον αυτή η ύβρις, είναι η γένει άρνησις των αξιών πάνω στις οποίες στηρίζεται ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, από τις μουσουλμανικές χώρες εν συνόλω, για τις οποίες έθεσε τον προβληματισμό:

«Και τι έννοια έχει ο εσωτερικός ευρωπαϊκός διάλογος σήμερα για τους κινδύνους που η Μουσουλμανική Αδελφότητα δημιουργεί στην Ευρώπη, για τον οποίο παρεμπιπτόντως σας παραπέμπω στο κύριο άρθρο της Monde, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, όταν η ίδια η Ευρώπη επιδοτεί όσους με το αξιακό πλαίσιο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, και απειλούν και κατέχουν ευρωπαϊκό χώρο;».

Είναι λίαν επίκαιρη αυτή η επισήμανσις, την ημέρα κατά την οποία, η Αίγυπτος μια μετριοπαθής και φιλική θεωρουμένη μουσουλμανική χώρα, «δημεύει» την Μονή του Σινά εκδιώκει του μοναχούς και υφαρπάζει την κινητή και ακίνητη περιουσία της. Τούτο συνιστά ύβρη και προς την θρησκεία του ισλάμ, καθώς την Μονή του Θεοβαδίστου Όρους προστατεύει -υποτίθεται- το αποτύπωμα της χειρός του προφήτου Μωάμεθ.

Αλλά και παρακάτω, ο κ. Δένδιας ομιλεί για την «αυτοϋπονόμευση» της Ευρώπης αλλά και τις διαχρονικές ευθύνες της που φθάνουν μέχρι το 1204:

«Για να υπάρξει η Ευρώπη, οφείλει να εδράζεται σε κοινές αρχές και κοινή αντίληψη απειλής για το πρότυπο ζωής το οποίο εκπροσωπεί και οφείλει να βασίζεται σε αρχές και αξίες, άλλως αυτοϋπονομεύεται.

Ούτως ή άλλως ο Ορθόδοξος Ελληνισμός ουδέποτε απέβαλλε τη μνήμη της πρώτης Άλωσης της 12ης Απριλίου 1204 και της εγκατάλειψης της 29ης Μαΐου 1453.

Γνωρίζουμε καλά, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αν θέλουμε να ζήσουμε ανεξάρτητοι, πρέπει να μπορούμε εμείς να υπερασπίσουμε την Πατρίδα μας, και μόνοι μας αν αυτό απαιτηθεί. Αυτό στοχεύει η Ατζέντα 2030».

Εν τω μεταξύ, η Δύσις, όπως τονίζει ο κ. Δένδιας, αντί να ανοίγει ατραπούς διεισδύσεως για την Τουρκία, οφείλει συγγνώμη προς την Ελλάδα:

«Και ιστορικά ο Δυτικός Χριστιανισμός οφείλει μέχρι και σήμερα ηχηρή απολογία στη μνήμη του τελευταίου Χριστιανού Αυτοκράτορα της Πόλης.

Στην έσχατη πολιορκία ο ρόλος του Κωνσταντίνου (Παλαιολόγου) υπήρξε κομβικής σημασίας. Εθνικά σημαντικότερος και από τον Μέγα Ιουστινιανό ή ακόμη και από τον θριαμβευτή Βασίλειο Β΄ Βουλγαροκτόνο. Γιατί ο Αυτοκράτορας αυτός ευρέθη προ σαφούς επιλογής. Προσεφέρθη επανειλημμένα από τον Πορθητή η δυνατότητα διαφυγής του, γιατί δεν επιθυμούσε ο Οθωμανός Σουλτάνος να επικρατήσει επί τύμβου μαρτυρίου.

Αντιλαμβανόταν ως οξύνους τη δυναμική που αναπτύσσουν οι μεγάλοι νεκροί.

Για αυτόν ο θρόνος απετέλεσε όχι αξίωμα, αλλά αξιακό μέγεθος. Το στέμμα του, το αντιμετώπισε ως δηλωτικό μιας ανώτερης παρουσίας που ξεχωρίζει τους ανθρώπους στους δίσεκτους καιρούς και συνέλαβε με διαύγεια ότι η αποστολή του δεν ήταν η Βασιλεία του, ήταν η διάσωση του αποτυπώματος της υπερχιλιετούς Χριστιανικής Αυτοκρατορίας. Και ο μόνος τρόπος επίτευξης ήταν η επί των επάλξεων της Πύλης του Αγίου Ρωμανού θυσία του.
Και επετέλεσε απολύτως το ιστορικό του καθήκον. Πέτυχε έτσι να καλύψει τις μαύρες σελίδες της παρακμής της Αυτοκρατορίας και μετέτρεψε τη συμφορά της Άλωσης στο θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά».