Τα «Αδέσποτα σκυλιά»

Η ταινία-ντοκιμαντέρ «Αδέσποτα κορμιά» της σεναριογράφου και σκηνοθέτιδος Ελίνας Ψύκου φιλοδοξεί να προβληθεί στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 26ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, ενώ παράλληλα από τις 28 Μαρτίου ε.ε. θα κυκλοφορήσει και στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες.

Το ντοκιμαντέρ ασχολείται με την άμβλωση, την εξωσωματική γονιμοποίηση και την ευθανασία, ως «δικαιώματα» που βρίσκονται δήθεν εν διωγμώ σε μια Ευρώπη η οποία (κατά την άποψη της σκηνοθέτιδος) στρέφεται ολοένα περισσότερο προς τον συντηρητισμό και τον ακροδεξιό λαϊκισμό και απειλεί τις στοιχειώδεις ελευθερίες (!) του σύγχρονου δυτικού κόσμου.

Νεοφιλελευθερισμός

Βέβαια, ο αφυπνισμένος θεατής γρήγορα θα συνειδητοποιήσει ότι η κυρία Ψύκου έχει ζαλιστεί από τις πνιγηρές αναθυμιάσεις του ανάποδου κόσμου, καθώς αδυνατεί να αντιληφθεί το προφανές, ότι δηλαδή στη σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία πνέει ένας πολύς ισχυρός άνεμος «αντιδημοκρατικού νεοφιλελευθερισμού», στο όνομα του οποίου αποθεώνονται τα δικαιώματα των μειοψηφιών, ανατρέπονται μακραίωνες πολιτισμικές και θρησκευτικές παραδόσεις και επικαιροποιούνται τα κοινωνικά ήθη.

Το φιλμ επιχειρεί να εστιάσει με ανεστραμμένη προσέγγιση στο δικαίωμα της αυτονομίας και αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος, υπονοώντας ότι κάθε επιθυμία ή συμπεριφορά του ανθρώπου, θεμιτή ή αθέμιτη, δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη, οφείλει να περιβληθεί με την αξία του ανθρώπινου δικαιώματος. Την ίδια στιγμή, η Πολιτεία έχει την αυτονόητη υποχρέωση να προχωρήσει άμεσα σε θεσμική αναγνώριση και νομιμοποίηση κάθε αυθαίρετης έκφρασης ενός τέτοιου παράλογου δικαιωματισμού.

Για του λόγου το αληθές, η Γαλλική Δημοκρατία έφθασε στο σημείο να κατοχυρώσει με συντριπτική πλειοψηφία την άμβλωση, ως συνταγματικό δικαίωμα, αναγνωρίζοντας στις Γαλλίδες την «εγγυημένη ελευθερία» να επιλέξουν την έκτρωση, σκορπίζοντας ρίγη συγκινήσεως στους άφρονες δικαιωματιστές του θνήσκοντος δυτικού πολιτισμού.

Υπό το πρίσμα αυτό, η διατύπωση κάθε αντίθετης γνώμης, που αμφισβητεί το κυρίαρχο αφήγημα της υπερεθνικής νεοταξίτικης ελίτ και των εξωνημένων ΜΜΕ, αντιμετωπίζεται ως ακραία ρητορική μίσους, λαϊκισμού και σκοταδισμού, με αποτέλεσμα πατροπαράδοτα ήθη, έθιμα, κοινωνικές αντιλήψεις να ρίπτονται με συνοπτικές διαδικασίες στον καιάδα της περιφρόνησης και ανυποληψίας.

Δυστυχώς, κανείς φιλμογράφος δεν θα ασχοληθεί ποτέ με τον ανηλεή διωγμό των αμάσκωτων και ανεμβολίαστων πολιτών, οι οποίοι δεν έκαναν τίποτε περισσότερο από το να υπερασπιστούν το θεμελιώδες δικαίωμα της προσωπικής αυτοδιάθεσης και αυτονομίας του ανθρωπίνου σώματος απέναντι στη λυσσαλέα επίθεση της αδυσώπητης Βιοϊατρικής Εξουσίας, που επιχείρησε, είτε με την παραπληροφόρηση είτε με την τηλεοπτική τρομοκρατία, να το καταλύσει, χειραγωγώντας τους ανθρώπους στη δυνητικά θανατηφόρο και υγειοβλαπτική εμβολιαστική καρέκλα.

Η δημιουργός του ντοκιμαντέρ «Αδέσποτα κορμιά», παντελώς άγνωστη στο ευρύ κοινό, προφανώς φοβούμενη την παταγώδη εμπορική αποτυχία της νέας σκηνοθετικής της απόπειρας, κατέφυγε στο γνωστό, αλλά ηθικώς επιλήψιμο και επιεικώς απαράδεκτο διαφημιστικό τέχνασμα της πρόκλησης του θρησκευτικού συναισθήματος των Ελλήνων πολιτών.

Επίθεση στην πίστη

Συγκεκριμένα, η κυρία Ελίνα Ψύκου, επιχειρώντας να ελκύσει την προσοχή του φιλοθεάμονος κοινού αλλά και να αυξήσει τα εισπρακτικά έσοδα από την κυκλοφορία της ταινίας, δεν δίστασε να συνοδεύσει την προβολή του σχετικού φιλμ από μια βλάσφημη, αποκρουστική και αντίχριστη αφίσα, στην οποία αποτυπώνεται χωρίς το παραμικρό ίχνος δημοσίας αιδούς μία έγκυος, γυμνόστηθη και εσταυρωμένη γυναίκα πάνω στον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό.

Η ανάγκη της διαφημιστικής προώθησης ενός καλλιτεχνικού προϊόντος δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να καθαγιάζει το μέσο, δηλαδή εν προκειμένω την αφίσα, όταν διακωμωδεί και περιπαίζει τα ιερά και πανάγια πρόσωπα του Κυρίου Ιησού Χριστού, της Θεοτόκου, ενώ παράλληλα εξευτελίζει τη σημασία του Σταυρού, ως παγκοσμίου συμβόλου της Δυνάμεως του Αγίου Τριαδικού Θεού.

Ο σχεδιασμός της αφίσας προσβάλλει πρωτίστως τους συντελεστές της ταινίας, εκφεύγει των ορίων τής καλώς νοούμενης καλλιτεχνικής δημιουργίας και συνιστά ευθεία και απροκάλυπτη επίθεση στη θρησκευτική πίστη των Ελλήνων πολιτών. Συνιστά πρωτόγνωρο ηθικό ξεπεσμό η αφίσα να αξιοποιείται, όχι με σκοπό την ενημέρωση του κινηματογραφόφιλου κοινού, αλλά την ανίερη βεβήλωση των Σεπτών και Πάναγνων Μορφών της Ορθόδοξης Λατρείας, την οποία δεν διανοήθηκαν ούτε και αυτοί οι Οθωμανοί Τούρκοι κατά την περίοδο της μακραίωνης δουλείας.

Αυτό βέβαια που δεν τόλμησαν να κάνουν οι αλλόφυλοι και αλλόθρησκοι κατακτητές, το επιχειρούν σήμερα, με περισσή ευκολία και απύθμενη πνευματική αναισθησία, «Έλληνες ορθόδοξοι» πολίτες, οι οποίοι με το πρόσχημα της ελευθερίας της τέχνης και του προοδευτισμού εξεμούν το δηλητήριο της ψυχής τους, μολύνοντας τα ιερά και τα όσια της ορθόδοξης πίστης.

Παραβίαση των χρηστών ηθών

Στο πλαίσιο της ευνομούμενης δημοκρατικής Πολιτείας, η άσκηση του δικαιώματος της καλλιτεχνικής έκφρασης δεν συνιστά απόλυτο και αυτονομημένο δικαίωμα, αλλά υπόκειται στους νόμιμους συνταγματικούς περιορισμούς, δηλαδή στη λεγόμενη τριάδα των γενικών οριοθετήσεων των συνταγματικών δικαιωμάτων. Συνεπώς, η άσκηση του δικαιώματος της ελευθερίας της τέχνης και της καλλιτεχνικής έκφρασης θεωρείται συνταγματικώς επιτρεπτή (άρθρο 16 Σ), εφόσον όμως δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων πολιτών και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα και τα χρηστά ήθη.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι κάθε πολίτης είναι ελεύθερος να πιστεύει ή να μην πιστεύει, να θρησκεύει ή να μη θρησκεύει, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να χλευάζει και να γελοιοποιεί δημοσίως τα πρόσωπα και τα σύμβολα της ορθόδοξης πίστης και λατρείας, και επομένως το προσβαλλόμενο θρησκευτικό συναίσθημα χρήζει δικαστικής προστασίας, διότι αποτελεί σπουδαία ηθικοκοινωνική αξία, που ανατρέχει στη δισχιλιετή ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση του ελληνικού λαού.

Συνεπώς, ο σχεδιασμός της αφίσας δεν εμπίπτει στη συνταγματικώς κατοχυρωμένη ελευθερία της τέχνης και της καλλιτεχνικής έκφρασης, παραβιάζει τη γενική ρήτρα προστασίας των χρηστών ηθών και προσβάλλει ανελέητα τη θρησκευτική πίστη της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών, ενώ παράλληλα απειλεί να διαταράξει την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

Τα χρηστά ήθη οριοθετούν το συνταγματικό πεδίο άσκησης του δικαιώματος της ελεύθερης καλλιτεχνικής έκφρασης και δημιουργίας, με αποτέλεσμα η υπέρβασή του, στο όνομα της ψευδωνύμου και αμφίσημης ελευθερίας της τέχνης, να πλήττει καίρια τις επικρατούσες ηθικοκοινωνικές αντιλήψεις και την πατροπαράδοτη θρησκευτική ευλάβεια του ελληνικού λαού.

Η απεικόνιση εγκύου και γυμνόστηθης γυναίκας πάνω στον Τίμιο Σταυρό (που έχει αγιαστεί από το πανάχραντο αίμα του Κυρίου Ιησού Χριστού) δεν υπηρετεί καμία τέχνη ή καλλιτεχνική ελευθερία, άξια συνταγματικής προστασίας, αλλά αντιθέτως αποτυπώνει με απόλυτη καθαρότητα το αντίθεο, δαιμονικό οίστρο των αξιοθρήνητων εμπνευστών της αφίσας.

Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ «Αδέσποτα κορμιά» θα μπορούσε κάλλιστα να παραλλαχθεί σε «Αδέσποτα σκυλιά» που επιτίθενται μανιωδώς –όπως κάποτε οι αλαλάζοντες γενίτσαροι- κατά των θρησκευτικών παραδόσεων και της πατρώας ευσέβειας, προσπαθώντας να ξεσκίσουν ό,τι έχει απομείνει από την πάλαι ποτέ ελληνορθόδοξη φυσιογνωμία του ελληνικού λαού.

Την ίδια στιγμή, ο λαός παρακολουθεί άφωνος, τρίβοντας έκπληκτος «τα μάτια του» και αδυνατώντας να πιστέψει ότι (ανθ)Έλληνες πολίτες (και όχι ξένοι και ετερόθρησκοι) ρίχνουν στην πυρά του μεσαιωνικού σκοταδισμού καθετί ελληνικό και ορθόδοξο, αφού εργάζονται πυρετωδώς με σκοπό την αποϊεροποίηση και τον αφελληνισμό της δικής τους πατρίδας, απολαμβάνοντας -σαν να πρόκειται για μη Έλληνες- την κατεδάφιση κάθε εθνικής, θρησκευτικής και πολιτισμικής αξίας.

Του Δημήτριου Νικ. Δασκαλάκη, δικηγόρου Αθηνών

«Αδέσποτα» και χαμένα «κορμιά»

Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, παρουσιάστηκε μια αφίσα του ντοκιμαντέρ, «Αδέσποτα κορμιά», εγώ προσθέτω και «Χαμένα κορμιά», που απεικονίζει την Παναγία γυμνόστηθη και ημίγυμνη σε κατάσταση εγκυμονούσας και σταυρωμένης, στο ξύλο του σταυρού, απομίμηση της σταυρώσεως του Ιησού Χριστού, γεγονός που αποτελεί βλασφημία της Θεοτόκου Μαρίας και προσβολή των συμβόλων της πίστεως των χριστιανών όλων των Ομολογιών. Πρόκειται για μια ταινία της Ελίνας Ψύκου, με απόλυτη αντιαισθητικότητα, ερασιτεχνικής κατασκευής και υβριστικού κατά της Μητέρας του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού περιεχομένου.

Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος, ορθά πράττοντας, απέστειλε επιστολή προς τη Γενική Διευθύντρια του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, Ελίζ Ζαλαντό, στην οποία ζητούσε την μη ανάρτηση της αφίσας, για την διαφήμιση του ντοκιμαντέρ «Αδέσποτα κορμιά», η οποία απεικονίζει, όπως αναφέραμε, ένα σταυρό με μια γυμνόστηθη και ημίγυμνη γυναίκα σταυρωμένη, αντί του σταυρωμένου Ιησού Χριστού, του οποίου φέρει και την επιγραφή Ιησούς Ναζωραίος Βασιλεύς των Ιουδαίων (Ι.Ν.Β.Ι.). Όπως τονίζει, ο Παναγιώτατος: «Είναι βαθύτατα προκλητική για το θρησκευτικό συναίσθημα των χριστιανών της πόλης μας, ανεξαρτήτως δόγματος και ομολογίας. Ένας σταυρός με μια ημίγυμνη γυναίκα, πιθανώς την Παναγία, την οποία περιβάλλουν τα αστέρια της Ευρωπαϊκής Σημαίας». Και όπως εύστοχα επισημαίνει ο Μητροπολίτης Φιλόθεος: «Τείνει, δυστυχώς, να καταστεί συνήθεια τα τελευταία χρόνια η εκ μέρους διαφόρων “καλλιτεχνών” χρησιμοποίηση των ιερών προσώπων της πίστης». Και καταλήγει: «Γι’ αυτό ακριβώς ζητούμε και από σας να μη συναινέσετε στο να προσβληθεί η ελεύθερη διάθεση της αγάπης μας για τον Χριστό, την Εκκλησία του και τα ιερά πρόσωπα της πίστης μας, με ανάρτηση της αφίσας για την διαφήμιση του ντοκιμαντέρ “Αδέσποτα Κορμιά”».

Απαντώντας στον Παναγιώτατο η Γενική Διευθύντρια του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, κ. Ελίζ Ζαλαντό, αποδέχεται ότι διάφοροι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν (γράφε κακοποιούν) τα ιερά πρόσωπα της πίστης, για να διαφημίσουν εκδηλώσεις και δημιουργήματα τέχνης, ωστόσο, τονίζει, σε απαντητική επιστολή της, ότι αυτό δεν συμβαίνει «με την αφίσα της κ. Ελίνας Ψύκου, η οποία δεν πιστεύω ότι προσβάλλει την ελεύθερη διάθεση της αγάπης μας για τον Χριστό, την Εκκλησία του και τα ιερά πρόσωπα της πίστης μας».

Και καταλήγει: «Δεν ακολουθεί βεβαίως τη γνωστή εκκλησιαστική τεχνοτροπία, όμως εκατοντάδες καλλιτέχνες από την Αναγέννηση ως τις μέρες μας χρησιμοποίησαν διαφορετικές τεχνοτροπίες, για να απεικονίσουν τα Πάθη του Χριστού και να τα ταυτίσουν αλληγορικά με τις αγωνίες των αενάως πασχόντων ανθρώπων».

Πραγματικά εκπλήσσεται κανείς, όταν συνειδητά και με σαφή απεικόνιση παραποιεί στη συγκεκριμένη αφίσα, η Ελίνα Ψύκου, κάθε ιστορικό στοιχείο, το οποίο αναφέρεται στα ιστορικά κείμενα της Καινής Διαθήκης, τα Ευαγγέλια και όλα τα ιερά κείμενα, τόσο των Κανονικών όσο και των Αποκρύφων. Αλλά και η αλληγορία δεν βοηθά την αφίσα με τον τίτλο «Αδέσποτα κορμιά», να παρουσιάζει την Παναγία, γυμνόστηθη και ημίγυμνη, σε κατάσταση εγκυμονούσας.

Ένα έργο τέχνης κατά την άποψή μου, στηρίζεται σε δύο άξονες: Ο πρώτος αναφέρεται στην αισθητική του έργου και ο δεύτερος στο μήνυμα που θέλει να μεταφέρει.

Από αισθητικής πλευράς, η εικόνα της αφίσας προκαλεί αποτροπιασμό και αποστροφή, που δεν συμβαδίζει με την εικόνα «της υψηλοτέρας των ουρανών και καθαροτέρας λαμπηδόνων ηλιακών», που αναφέρει η υμνολογία για την Υπεραγία Θεοτόκο.

Επίσης, αν ανατρέξουμε στον Ακάθιστο Ύμνο και την Υμνολογία της Εκκλησίας, θα διαπιστώσουμε ότι εμπνέει τους υμνογράφους της.

Όσο και να ερευνήσουμε δεν θα βρούμε τίποτε που να θυμίζει αντιστοιχία, αυτού του υβριστικού κατασκευάσματος, που δεν έχει τίποτε που να θυμίζει την μεσίτρια Θεοτόκο προς τον δικαιοκρίτη Τριαδικό Θεό.

Όπως ακούμε στον Ακάθιστο Ύμνο η Θεοτόκος είναι: «Η γέφυρα, η μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν».

Ενώ παράλληλα αποκαλείται: «Τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ, η αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσα, η όντως Θεοτόκος», την οποία οι πιστοί μεγαλύνομεν.

Αυτή η προκλητική αφίσα, που προσπαθεί να παρουσιάσει μια ευτελισμένη γυναίκα, με θέμα: «Αδέσποτα» και χαμένα «κορμιά», θα πρόσθετα, ποια ιστορική ή αλληγορική σχέση μπορεί να έχει με την Παρθένο Μαρία, η οποία, έχοντας άγνοια του τρόπου συλλήψεώς της, ερωτά τον άγγελο: «Πώς έστε μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω» (Λουκ. 1,34).

Είναι σαφής η βιβλική αναφορά του τρόπου συλλήψεως της Μαριάμ: «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι, διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού» (Λουκ. 1,35). Αυτό το όντως «αδέσποτο» και χαμένο «κορμί» της αφίσας, μπορεί να έχει οποιαδήποτε ιστορική, παραβολική ή αλληγορική σχέση με τα γεγονότα της συλλήψεως και εγκυμοσύνης της Θεοτόκου; Αυτή η όντως διαστρεβλωμένη και αφύσικη εικόνα στην αφίσα, μπορεί να αποδίδει, έστω και κατ’ ελάχιστον, την ιστορική βιβλική διήγηση του ιστορικού ευαγγελιστή Λουκά; Αν αυτό δεν αποτελεί προσβολή της τιμής και της υπόληψης, όχι μόνον της Θεοτόκου, αλλά και της κάθε γυναίκας, που διεκδικεί σεβασμό, εκτίμηση και αναγνώριση της φύσης και της ύπαρξής της, τότε τί μπορεί να είναι;

Η κάθε γυναίκα, η οποία σέβεται τη Θεοτόκο και Μητέρα του Θεού Λόγου, ως πρότυπο γυναίκας, που προσφέρει τη φύση της, το σώμα και την ψυχή της, ως συμβολή της αυξήσεως του ανθρωπίνου γένους δεν εκφράζεται σ’ αυτά τα «αδέσποτα» και χαμένα «κορμιά».

Είναι τουλάχιστο ατάλαντο, άστοχο και αφελές, να υποστηρίζει η κ. Ελίζ Ζαλαντό, η γενική διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, στην απάντησή της στην επιστολή του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλοθέου, ότι «δεν υπάρχει κάτι το προσβλητικό στην αφίσα, των «αδέσποτων» και χαμένων «κορμιών».

Θίγεται κάθε σοβαρότητα της κάθε εγκύου γυναίκας, ευτελίζεται η προσωπικότητά της, υποτιμάται το σώμα και το πνεύμα, η ύπαρξή της και διαπομπεύεται ακόμη και το στήθος της, το οποίο, συν τοις άλλοις», έχει την υψηλή χρηστικότητα του θηλασμού του κάθε βρέφους.

Γι’ αυτό κάποια γυναίκα από το πλήθος, ενώ άκουγε τον Ιησού Χριστό να μιλά στον ισραηλιτικό λαό, φώναξε δυνατά και του είπε: «Χαρά στη μάνα που σε γέννησε και σε θήλασε». («Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας») (Λουκ. 17,27).

Θίγεται και ευτελίζεται από την αφίσα, των «αδέσποτων» και χαμένων «κορμιών», η ιερότητα του σώματος και η ιερότητα της ύπαρξης και της προσωπικότητας κάθε γυναίκας. Ευτελίζει και διακωμωδεί, ό,τι ιερό και όσιο έχει το γυναικείο σώμα και διαστρέφει και διαπομπεύει, ακόμη, και τη γυναικεία ομορφιά.

Όσον αφορά τη «θεολογική άποψη» της Ελίζ Ζαλαντό, «ότι ο Σταυρός του Κυρίου δεν είναι μόνον ένα σύμβολο πίστεως, μια άλλη εικόνα που αναπαράγεται στατικά ανά τους αιώνες, αλλά και ένας συμπεριληπτικός τόπος και ένας εν κινήσει τρόπος που αγκαλιάζει τον πεπτωκότα άνθρωπο, τον πάσχοντα άνθρωπο, τον εσαεί ξένο, τον οποίο οφείλουμε να υποδεχόμεθα με ταπεινότητα, κατανόηση και αγάπη», αυτά είναι εύστοχες επισημάνσεις, με την προϋπόθεση ότι εκφράζουν πίστη στη σωτηριολογική και εσχατολογική διάσταση του σταυρού και της σταυρικής θυσίας του Ιησού Χριστού.

Όταν διακωμωδείται, όμως, κ. Ζαλαντό και Ψύκου, τον σταυρό του Χριστού με φαιδρά υποκατάστατα γυμνόστηθης και ημίγυμνης γυναίκας, δεν οδηγείτε τη σκέψη, την καρδιά και τα αισθήματα, σε αποστροφή στον χριστολογικό, σωτηριολογικό, αγιοπνευματικό και τριαδολογικό χαρακτήρα και αποστολή του σταυρού, για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους και τη θέωση του κάθε ανθρωπίνου όντος, μαζί με ολόκληρη τη κτίση;

Το άνοιγμα των χεριών του Χριστού πάνω στον σταυρό, δηλώνει, κατά την πατερική θεολογία, το κάλεσμα όλων των ανθρώπων να προσέλθουν στη βάση του σταυρού, ώστε να γευθούν από τους καθαρτικούς κρουνούς, που αναβλύζουν από την πλευρά του σταυρωμένου Ιησού και όχι από το υποκατάστατο γυμνόστηθης και ημίγυμνης γυναίκας, με τη χαρακτηριστική συλλογική έκφραση «αδέσποτων» και χαμένων «κορμιών».

Η θεολογία της ιστορίας της θείας Οικονομίας αποκαθαίρει κάθε διαστροφή της ανθρώπινης ύπαρξης και αποκαθιστά την αλήθεια, ως εμπειρία αγιότητας, που οδηγεί στη θέωση και όχι σε βορβορώδη κατάπτωση. Ο πτωτικός άνθρωπος αναγεννάται εν Χριστώ Ιησού, με τις πρεσβείες της Παναγίας και συσταυρώνεται, συνθάπτεται και συνανίσταται με τον παθόντα, σταυρωθέντα και αναστάντα Κύριο της δόξας.

Αντιλαμβάνεσθε, λοιπόν, ότι η Παναγία είναι για μας τους χριστιανούς η Μητέρα του Κυρίου μας και Μητέρα μας;

Και εδώ θέλω να σας πληροφορήσω, ότι ο Ιησούς Χριστός και η ίδια η Εκκλησία, με τα σύμβολά της, δεν κλονίζεται, ούτε από τα σκάνδαλα και τις αστοχίες των λειτουργών της, ούτε καν από τα σχίσματα και τις αιρέσεις, διότι «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. 16,18), πόσο μάλλον από τα «αδέσποτα» και χαμένα «κορμιά».

Ωστόσο, οφείλει η Εκκλησία και η θεολογική επιστήμη να αποκαθιστά την ιστορική αλήθεια και να υπογραμμίζει το πραγματικό νόημα της σταυρικής θυσίας του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, ως προϋπόθεση για την ανακαίνιση της κτίσης και τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Αυτό αποτελεί την υψίστη αγαπητική έκφραση του Τριαδικού Θεού, για τη σωτηρία του σύμπαντος κόσμου.

Ο Απ. Παύλος τονίζει, ότι το κήρυγμα για τον σταυρικό θάνατο του Χριστού είναι μια «μωρία», γι’ αυτούς που πάνε προς τον χαμό τους, ενώ για εκείνους όμως που επιλέγουν τον δρόμο της σωτηρίας, είναι η δύναμη του Θεού: «Ημείς δε κηρύσσομεν Χριστόν εσταυρωμένον, Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρίαν, αυτοίς δε τοις κλητοίς, Ιουδαίοις τε και Έλλησι, Χριστόν Θεού δύναμιν και Θεού σοφίαν» (Α΄ Κορ. 1,23-24).

Με όσα ανέφερα παραπάνω γίνεται σαφές ότι η συγκεκριμένη αφίσα δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στην τέχνη, την αισθητική και τον προβληματισμό, αντίθετα αποτελεί διαστρέβλωση και παραποίηση όλων των ιστορικών γεγονότων και συμβολικών νοημάτων της ζωής της Θεοτόκου Μαρίας και του χριστολογικού, σωτηριολογικού και εσχατολογικού μηνύματος της σταυρώσεως του Ιησού Χριστού, που τιμούν εκατομμύρια πιστοί, όλων των Ομολογιών σ’ ολόκληρη της ανθρωπότητα.

Του Καθηγητή Χρήστου K. Οικονόμου, Προέδρου του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας