Η κατάκτηση της Σελήνης το 1969 από τους Neil Armstrong και Buzz Aldrin δεν αποτέλεσε μόνο μια γεωπολιτική επιτυχία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά το σημείο εκκίνησης μιας νέας εποχής για την ανθρωπότητα. Σήμερα, το πρόγραμμα Artemis program της NASA επιδιώκει να υπερβεί το ιστορικό αυτό ορόσημο, μετατρέποντας τη Σελήνη από τόπο επίσκεψης σε μόνιμη βάση δραστηριότητας, όπως εκτιμά ο Scott Solomon σε άρθρο του στην Washington Post.
Όταν οι αστροναύτες της αποστολής Apollo 11 Moon Landing πάτησαν στο σεληνιακό έδαφος, άλλαξαν την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας. Μετά την ανακοίνωση του διοικητή Jared Isaacman για δημιουργία σεληνιακής βάσης έως τη δεκαετία του 2030, ο σχεδιασμός επικεντρώνεται στη σταδιακή απεξάρτηση από τους πόρους της Γης και στην προετοιμασία για αποστολές προς τον Άρη.
Το σχέδιο της βάσης στηρίζεται στην αξιοποίηση τοπικών πόρων, όπως η χρήση του σεληνιακού εδάφους για κατασκευές και η εκμετάλλευση παγωμένου νερού. Το νερό προορίζεται να καλύψει ανάγκες ύδρευσης και καλλιέργειας, ενώ μέσω διάσπασης θα παρέχει οξυγόνο για αναπνοή και υδρογόνο για καύσιμα. Η επιτυχία αυτών των διαδικασιών θεωρείται καθοριστική για τη δημιουργία βιώσιμης ανθρώπινης παρουσίας πέρα από τη Γη, χωρίς συνεχή εξάρτηση από ανεφοδιασμό.
Η προοπτική μόνιμης εγκατάστασης σε άλλα ουράνια σώματα εγείρει ζητήματα που αφορούν την Evolutionary Biology. Επιστήμονες παραλληλίζουν την κατάσταση με την απομόνωση ειδών στα νησιά Γκαλαπάγκος, εκτιμώντας ότι τα περιβάλλοντα της Σελήνης και του Άρη θα επιβάλουν νέες μορφές προσαρμογής. Η χαμηλή βαρύτητα και η απουσία μαγνητικού πεδίου επηρεάζουν ήδη τον ανθρώπινο οργανισμό, οδηγώντας σε αποδυνάμωση του μυοσκελετικού συστήματος και σε επιγενετικές μεταβολές.
Οι συνθήκες αυτές δημιουργούν ερωτήματα για τις μελλοντικές γενιές που ενδέχεται να γεννηθούν εκτός Γης. Η έκθεση σε ακτινοβολία και η ανάπτυξη σε περιβάλλον μειωμένης βαρύτητας ενδέχεται να προκαλέσουν αλλαγές στα αναπαραγωγικά κύτταρα και στη δομή του σώματος, επηρεάζοντας την ανάπτυξη των οστών και της καρδιάς. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν αποκλείεται να καταστεί δύσκολη ή και αδύνατη η επιστροφή στη Γη.
Σε βάθος χρόνου, η φυσική επιλογή και η γενετική απομόνωση μπορεί να οδηγήσουν σε διαφοροποίηση πληθυσμών, ανοίγοντας το ενδεχόμενο δημιουργίας νέων ανθρώπινων μορφών. Υπό αυτό το πρίσμα, η αποστολή Artemis II μπορεί να αποτελεί ένα περιορισμένο βήμα προς την εξερεύνηση του διαστήματος, αλλά ταυτόχρονα να σηματοδοτεί την αρχή μιας βαθύτερης μεταβολής για το ανθρώπινο είδος.
