Ανδρέας Βορύλλας: Προκλητικές οι αυξήσεις των μητροπολιτών

Κυβερνητικός εμπαιγμός με προκλητικές αυξήσεις αρχιερέων την ώρα που η κοινωνία φτωχοποιείται

Σε μία περίοδο παρατεταμένης οικονομικής εξαθλίωσης, όπου η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών αδυνατεί να καλύψει τις βασικές καθημερινές του ανάγκες, η κυβερνητική απόφαση για τον διπλασιασμό των μισθών των μητροπολιτών προκαλεί το δημόσιο αίσθημα και εκθέτει ανεπανόρθωτα τους εμπνευστές της. Η επιλογή της νομοθετικής εξουσίας να πριμοδοτήσει την ανώτατη ιεραρχία, αγνοώντας επιδεικτικά τη σκληρή πραγματικότητα της βάσης, αποτελεί μια σαφή πολιτική μεθόδευση που αποκόπτει την ηγεσία της Εκκλησίας από το λαϊκό σώμα και τους απλούς λειτουργούς της.

Η συγκεκριμένη κυβερνητική πρωτοβουλία στερείται κάθε κοινωνικής νομιμοποίησης. Όταν οι χαμηλόμισθοι και οι συνταξιούχοι βλέπουν τα εισοδήματά τους να εξανεμίζονται από την ακρίβεια, η κρατική γενναιοδωρία προς τους αρχιερείς λειτουργεί ως ξεκάθαρη πρόκληση. Αντί η πολιτεία να μεριμνήσει για την ενίσχυση των χαμηλών εισοδηματικών στρωμάτων, επιλέγει να συντηρήσει και να διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες, χρησιμοποιώντας δημόσιους πόρους για την ικανοποίηση των ανώτατων κλιμακίων, γεγονός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τα πραγματικά κίνητρα πίσω από αυτή την απόφαση.

Η εγκατάλειψη των απλών ιερέων και η σκοπιμότητα της πολιτικής ηγεσίας

Η αντίθεση ανάμεσα στην προκλητική αύξηση των αποδοχών των δεσποτάδων και στην καθημερινή επιβίωση των απλών εφημέριων είναι χαοτική. Οι ιερείς στις λαϊκές συνοικίες της Αθήνας, στα απομονωμένα χωριά και στις ακριτικές περιοχές της χώρας, παλεύουν καθημερινά με ελάχιστα μέσα, φορώντας τριμμένα ράσα, για να κρατήσουν όρθιες τις ενορίες τους και να στηρίξουν το κοινωνικό σύνολο. Αυτοί οι άνθρωποι, που διαχειρίζονται τη φτώχεια και την απόγνωση των πολιτών, έρχονται αντιμέτωποι με μια απόφαση που τους υποβαθμίζει, καθώς η κυβέρνηση επιλέγει να ανταμείψει την κορυφή της πυραμίδας, αφήνοντας τη βάση στο περιθώριο.

Η άρνηση του κράτους να επιλύσει τα χρονίζοντα γραφειοκρατικά, πολεοδομικά και δασικά προσκόμματα που κρατούν εγκλωβισμένη την εκκλησιαστική περιουσία αποδεικνύει την ύπαρξη σκοπιμότητας. Εάν επετρεπόταν η ορθολογική αξιοποίηση αυτής της περιουσίας, η Εκκλησία θα διέθετε την οικονομική αυτοτέλεια να συντηρήσει τις δομές της, να αμείψει τους κληρικούς της και να επεκτείνει το φιλανθρωπικό της έργο χωρίς να επιβαρύνει τον κρατικό κορβανά. Η εμμονή της κυβέρνησης να συντηρεί αυτή την ομηρία, επιλέγοντας αντ' αυτού την απευθείας επιδότηση των μητροπολιτών, λειτουργεί προβοκατόρικα, στρέφοντας την κοινωνική οργή εναντίον του θεσμού της Εκκλησίας.