Η δημοσιοποίηση των αποσφραγισμένων δικαστικών εγγράφων της υπόθεσης Τζέφρυ Έπσταϊν δεν αποτέλεσε απλώς μια υπενθύμιση ενός παλιού σκανδάλου, αλλά την οριστική επιβεβαίωση της βαθιάς εμπλοκής του πρίγκιπα Άντριου στο δίκτυο σεξουαλικής εκμετάλλευσης του αυτόχειρα δισεκατομμυριούχου. Για χρόνια, ο δούκας του Γιορκ αρνιόταν πεισματικά κάθε γνώση για τις εγκληματικές δραστηριότητες του φίλου του, όμως οι μαρτυρίες και τα στοιχεία συνθέτουν πλέον την εικόνα ενός ανθρώπου που όχι μόνο γνώριζε, αλλά συμμετείχε ενεργά σε αυτό που τα θύματα περιγράφουν ως «κόλαση επί γης», απολαμβάνοντας μια ιδιότυπη ασυλία.
Στο επίκεντρο των κατηγοριών βρίσκεται η μαρτυρία της Βιρτζίνια Τζιούφρε, η οποία κατέθεσε ενόρκως ότι εξαναγκάστηκε σε σεξουαλικές επαφές με τον πρίγκιπα σε τρεις διαφορετικές τοποθεσίες: στο σπίτι της Γκισλέιν Μάξγουελ στο Λονδίνο, στη βίλα της Νέας Υόρκης και στο διαβόητο ιδιωτικό νησί του Έπσταϊν, το «Little St. James». Όταν ξεκίνησε η κακοποίησή της, η Τζιούφρε ήταν μόλις 17 ετών. Την εικόνα αυτή συμπληρώνουν οι καταθέσεις του προσωπικού, όπως του πρώην οικονόμου Χουάν Αλέσσι, ο οποίος αποκάλυψε πως ο Άντριου περνούσε εβδομάδες στις κατοικίες του Έπσταϊν, αλλά και της Γιοχάννα Σιόμπεργκ, η οποία περιέγραψε ένα περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης παρουσίᾳ της Τζιούφρε, με τον πρίγκιπα να χρησιμοποιεί μια μαριονέτα με τη μορφή του εαυτού του.
Πέρα από τις νομικές κατηγορίες περί σωματεμπορίας και παιδοφιλίας, οι περιγραφές για τη ζωή στο ιδιωτικό νησί παραπέμπουν σε σκηνικό τρόμου. Η ύπαρξη ενός παράξενου ναού και οι αναφορές για συστηματική, οργανωμένη κακοποίηση, τροφοδότησαν φήμες για τελετουργικά δρώμενα. Παρόλο που τα δικαστικά έγγραφα εστιάζουν στην εγκληματική φύση της σωματεμπορίας και όχι σε σατανιστικές τελετές, η δομή της εκμετάλλευσης περιγράφεται από τα θύματα ως μια νοσηρή ιεραρχία, όπου ο Έπσταϊν και η Μάξγουελ λειτουργούσαν ως ηγέτες μιας «λατρείας» (cult-like control) που απαιτούσε απόλυτη υποταγή. Ο πρίγκιπας Άντριου φέρεται να ήταν ένας από τους «εκλεκτούς» επισκέπτες που απολάμβαναν τα προνόμια αυτής της φρικιαστικής πραγματικότητας.
Ωστόσο, το πιο σκοτεινό κεφάλαιο της υπόθεσης αφορά τον ρόλο της ίδιας της βασιλικής οικογένειας. Η άποψη ότι ο Άντριου δρούσε εν κρυπτώ, ξεγελώντας το παλάτι, καταρρίπτεται από την κοινή λογική και τα δεδομένα ασφαλείας. Ως γιος της βασίλισσας, ο Άντριου βρισκόταν υπό 24ωρη προστασία από ένοπλους αστυνομικούς της Σκότλαντ Γιαρντ, οι οποίοι κατέγραφαν κάθε του κίνηση και κάθε επισκέπτη. Είναι πρακτικά αδύνατον οι αξιωματικοί αυτοί να μην είδαν τη Μάξγουελ, τον Έπσταϊν ή τα ανήλικα κορίτσια που τον συνόδευαν. Η σιωπή του μηχανισμού ασφαλείας και η παρουσία του ζεύγους Έπσταϊν-Μάξγουελ ακόμα και στο ιδιωτικό ησυχαστήριο της βασίλισσας στο Μπαλμόραλ, αποδεικνύουν ότι οι συναναστροφές του δούκα ήταν γνωστές και ανεκτές.
Η συνενοχή του παλατιού επιβεβαιώθηκε έμμεσα αλλά ηχηρά όταν ήρθε η ώρα της πληρωμής. Προκειμένου να αποφύγει την ταπείνωση μιας δίκης στις ΗΠΑ, ο Άντριου προχώρησε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό με την Τζιούφρε, καταβάλλοντας ποσό που εκτιμάται σε 12 εκατομμύρια λίρες. Τα χρήματα αυτά, σύμφωνα με ρεπορτάζ, προήλθαν εν μέρει από την ιδιωτική περιουσία της βασίλισσας Ελισάβετ, η οποία ουσιαστικά πλήρωσε για να εξαγοράσει τη σιωπή του θύματος και να διασώσει το γόητρο του Στέμματος.
Η πτώση του Άντριου ήταν τελικά αναπόφευκτη και καταιγιστική. Ξεκινώντας από την αφαίρεση των στρατιωτικών τίτλων και της προσφωνήσεως «Η Αυτού Βασιλική Υψηλότης», ο πρίγκιπας οδηγήθηκε σε πλήρη απομόνωση. Με την άνοδο του Κάρολου Γ΄ στον θρόνο, του απαγορεύτηκε η χρήση γραφείου στο Μπάκιγχαμ και αποκλείστηκε από κάθε δημόσιο καθήκον, ενώ πλέον δέχεται πιέσεις να εγκαταλείψει την πολυτελή κατοικία του, το Royal Lodge. Από αγαπημένος γιος και ήρωας των Φώκλαντ, ο πρίγκιπας Άντριου κατέληξε να είναι το σύμβολο της ατιμωρησίας των ελίτ, ένας παρίας που προστατεύτηκε από το σύστημα μέχρι που το βάρος των εγκλημάτων του έγινε ασήκωτο ακόμα και για το ίδιο το Στέμμα.
