Από την αμνηστία του κορωνοϊού, στην αμνησία του κορωνοϊού
Με ένα νεύμα του χεριού, ο Obi-Wan Kenobi έκανε τις σκέψεις και τις υποψίες να εξαφανιστούν. Κάτι παρόμοιο φαίνεται να προσπαθεί να κάνει αυτή τη στιγμή η φαρμακευτική βιομηχανία και η κυβερνητική εξουσία σχετικά με την πανδημία του Covid-19. Το μήνυμα είναι σαφές: “Πρέπει να προχωρήσουμε”.
Επικριτικές απόψεις για το Covid-19 και τη διαχείριση της πανδημίας:
Σε πρόσφατο άρθρο της στους New York Times, η Δρ. Rachel Bedard, ειδική στην “ιατρική και τη δικαιοσύνη”, εξέφρασε την άποψη ότι ο κόσμος πρέπει να αφήσει πίσω του την καταστροφή του Covid-19 και τις επιπτώσεις της διαχείρισης της πανδημίας. Σχολίασε την πιθανότητα διορισμού του Robert F. Kennedy, Jr. σε κορυφαία θέση υγείας από μια πιθανή κυβέρνηση Donald Trump, εκφράζοντας φόβους για τις συνέπειες αυτού του διορισμού. Κατά τη γνώμη της, η ανάληψη της εξουσίας από τον Kennedy θα μπορούσε να διαιωνίσει τις προσωπικές διαμάχες που κυριάρχησαν στην πολιτική υγείας τα τελευταία χρόνια.
Επικαλούμενη την εμπειρία
Η Bedard υποστηρίζει ότι μελλοντικές κρίσεις υγείας θα απαιτήσουν ψύχραιμη, έμπειρη και αμερόληπτη ηγεσία. Φοβάται ότι ο Kennedy δεν διαθέτει τα προσόντα για να μειώσει την ένταση που έχει δημιουργηθεί από την πανδημία. Αντίθετα, πιστεύει ότι η παρουσία του θα εμβαθύνει τις διαχωριστικές γραμμές και δεν θα επιτρέψει στην κοινωνία να “μάθει” από τα λάθη της πανδημίας.
Ρητορική λήθης
Η κριτική της Bedard εστιάζει στο να μάθουμε να εμπιστευόμαστε ξανά το σύστημα δημόσιας υγείας, παρά τα σφάλματά του. Η Bedard παραδέχεται ότι η πολιτική έπαιξε σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις των υγειονομικών αρχών, αλλά επισημαίνει ότι οι αποφάσεις αυτές βασίζονταν σε κατευθυντήριες γραμμές που στόχευαν στην προστασία του πληθυσμού. Ωστόσο, η συγγραφέας του άρθρου καταγγέλλει αυτήν τη θέση ως “καταναγκαστική λήθη”, μια απόπειρα να συγκαλυφθούν τα λάθη που έγιναν και να επιβληθεί συλλογική αμνησία.
Κριτική στον Robert F. Kennedy, Jr. και τη “δύναμη”
Η Bedard υποστηρίζει ότι οι δηλώσεις του Kennedy βασίζονται στην προσωπική του φιλοδοξία για εξουσία, παρά στην “απαραίτητη ευαισθησία” που απαιτείται σε τέτοιες θέσεις. Ωστόσο, η άποψη αυτή, σύμφωνα με την αρθρογράφο, παρουσιάζεται ως μια μορφή λευκού ξεπλύματος των σφαλμάτων της πανδημίας. Το κείμενο συνεχίζει με αναφορές σε μια προσπάθεια απαξίωσης των όσων ζητούν καθαρές και ασφαλείς τροφές, κάτι που, κατά την άποψη της συγγραφέως, είναι μια εσκεμμένη προσπάθεια να συνδυαστούν οι απόψεις διαφορετικών κοινωνικών ομάδων με τους “ακραίους”.
Ο “μεγάλος αφορισμός” και οι απόπειρες για “αμνηστία”:
Η αρθρογράφος αναφέρεται σε προηγούμενες προσπάθειες κάποιων ακαδημαϊκών και ειδικών να ζητήσουν “αμνηστία” για τα λάθη που έγιναν κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Η Emily Oster, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο Brown, είχε ζητήσει αμνηστία για τους ειδικούς που χειρίστηκαν την κρίση, υποστηρίζοντας ότι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν με τα δεδομένα που είχαν. Η συγγραφέας του άρθρου απορρίπτει αυτή τη θέση, επισημαίνοντας τις τεράστιες κοινωνικές, οικονομικές και εκπαιδευτικές συνέπειες των αποφάσεων αυτών.
Οι επιπτώσεις της πανδημίας:
Σύμφωνα με την αρθρογράφο, οι αποφάσεις που λήφθηκαν κατά την πανδημία οδήγησαν σε:
Τεράστια υποβάθμιση της εκπαίδευσης.
Οικονομική καταστροφή μέσω των lockdowns και της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης που προκλήθηκε από την ομοσπονδιακή αντίδραση.
Βλάβη στην ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών, λόγω της επιβολής μάσκας και του φόβου.
Καταστροφή της εμπιστοσύνης του κοινού στους θεσμούς.
Μαζική υποχώρηση των ατομικών ελευθεριών.
Σοβαρές συνέπειες από τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς.
Η συγγραφέας κατακρίνει επίσης τη διάκριση που δημιουργήθηκε μεταξύ αυτών που ωφελήθηκαν κατά την πανδημία και εκείνων που υπέφεραν, καθώς και την επιθετικότητα προς όσους τόλμησαν να αμφισβητήσουν την επίσημη αφήγηση.
Οι ζημίες και το αίτημα για “αμνησία”:
Η αρθρογράφος αναφέρει ότι το αίτημα για αμνηστία αποτελεί μια προσπάθεια να ξεχαστούν οι ζημίες που προκλήθηκαν από τις λανθασμένες πολιτικές, αναφέροντας το παράδειγμα των εκατομμυρίων ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Επικρίνει την αδυναμία των ειδικών να αποτρέψουν την καταστροφή, υποστηρίζοντας ότι οι ίδιοι αυτοί ειδικοί ζητούν τώρα “αμνησία” για να μην υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους.
Συμπεράσματα:
Η αρθρογράφος καταλήγει στο ότι η πανδημία ωφέλησε μόνο συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες – γραφειοκράτες, πολυεθνικές, ψευδο-ειδικούς και τα μέσα ενημέρωσης – ενώ έβλαψε τους περισσότερους ανθρώπους. Η Δρ. Bedard και όσοι προωθούν τη συλλογική αμνησία για τα λάθη της πανδημίας δεν πρέπει να περιμένουν ότι ο κόσμος θα ξεχάσει. Αντίθετα, η απαίτηση της κοινωνίας είναι να μην επαναληφθούν αυτά τα λάθη και να αποδοθούν ευθύνες σε όσους συνέβαλαν στη διάλυση των ελευθεριών και των ζωών.
