Με μαχαίρια, ρόπαλα και σιδηρογροθιές ήρθαν αντιμέτωπες στο κέντρο της Αθήνας δύο ομάδες νεαρών αλβανικής καταγωγής, οι οποίες ενεπλάκησαν σε αιματηρές συγκρούσεις και συνελήφθησαν από την Ασφάλεια Αθηνών. Είκοσι έξι άτομα, οργανωμένα σε δύο διακριτές ομάδες με πειθαρχημένη δράση, επιδόθηκαν σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών στα Κάτω Πατήσια. Τρεις εξ αυτών μεταφέρθηκαν βαριά τραυματισμένοι στο νοσοκομείο, με μαχαιριές στον θώρακα, σε απόσταση αναπνοής από την καρδιά.
Αν το δελτίο έπαιζε χωρίς ήχο, το σκηνικό θα θύμιζε φθηνή αναπαραγωγή παλιάς αστυνομικής ταινίας. Δύο ομάδες με «στρατιωτική πειθαρχία» δίνουν ραντεβού στην καρδιά της πόλης και λύνουν τις διαφορές τους με αιχμηρά αντικείμενα. Καμία κινηματογραφική αίθουσα, καμία απόσταση ασφαλείας. Μόνο μια γειτονιά της Αθήνας που μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης.
Η διατύπωση «έλυσαν τις διαφορές τους» ακούγεται σχεδόν ήπια, σαν οργανωμένη συνάντηση με διαδικαστικά και σημειώσεις. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Η αντιπαράθεση εξελίχθηκε με μαχαίρια, ρόπαλα και χτυπήματα που οδηγούν κατευθείαν στο χειρουργείο. Τρεις άνθρωποι παλεύουν με σοβαρά τραύματα στο στήθος, εκεί όπου ένα χτύπημα αρκεί για να κρίνει τα πάντα μέσα σε δευτερόλεπτα.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι οι συγκρούσεις δεν περιορίστηκαν σε μία. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε, σαν η πρώτη φορά να μην ήταν αρκετή. Η βία λειτούργησε με συνέπεια και συνέχεια, σαν προγραμματισμένο ραντεβού. Η επανάληψη δεν δείχνει ένταση της στιγμής, δείχνει εξοικείωση, σχεδόν ρουτίνα.
Η αναφορά σε «στρατιωτική πειθαρχία» προσδίδει έναν ψυχρό χαρακτήρα στη δράση. Οργανωμένες ομάδες, με ρόλους και στόχο, κινούνται μέσα στην πόλη με όρους που παραπέμπουν σε επιχειρησιακό σχέδιο. Το αποτέλεσμα δεν έχει τίποτα το θεωρητικό. Έχει αίμα στην άσφαλτο, τραυματίες στα νοσοκομεία και μια γειτονιά που καταγράφεται ξανά στη λίστα των επικίνδυνων σημείων.
Η εικόνα αυτή περνά ολοένα και πιο εύκολα ως κάτι συνηθισμένο. Οι συμπλοκές εντάσσονται στην καθημερινότητα, όπως η κίνηση στους δρόμους ή ο καιρός. Η βία χάνει τον χαρακτήρα της εξαίρεσης και αποκτά σταθερή παρουσία στον δημόσιο χώρο, με την κοινωνία να παρακολουθεί χωρίς αιφνιδιασμό.
Η Αθήνα δεν αντέχει άλλες οργανωμένες συγκρούσεις Αλβανών και άλλων εθνικοτήτων σε κατοικημένες περιοχές. Κάθε τέτοιο περιστατικό αφήνει πίσω του τραυματισμένους ανθρώπους και μια πόλη πιο φτωχή σε αίσθημα ασφάλειας. Όταν οι ειδήσεις μοιάζουν με σενάριο δράσης, η πραγματικότητα αποδεικνύεται σκληρότερη. Το ζήτημα δεν περιορίζεται σε ομάδες ή γειτονιές. Αγγίζει ευθέως τη δημόσια ασφάλεια και την ικανότητα της πολιτείας να προλαμβάνει πριν η βία γίνει μόνιμο σκηνικό. Αν η επανάληψη αυτών των εικόνων συνεχιστεί, το επόμενο επεισόδιο δεν θα αιφνιδιάσει κανέναν. Θα είναι απλώς μια ακόμη καταγραφή στην κανονικότητα της πόλης.
