Η αυγή της νέας χρονιάς βρίσκει την πατρίδα μας μπροστά σε ένα στρατηγικό δίλημμα αδιανόητο για το παρελθόν: Με ποιον να πάμε και ποιον να αφήσουμε. Ο Τραμπ, κοιτώντας αποκλειστικά το δικό του εθνικό συμφέρον, άνοιξε την πόρτα του τρελοκομείου και άλλαξε τα στρατόπεδα. Βαρέθηκε να πληρώνει το ΝΑΤΟ από τον προϋπολογισμό του, βαρέθηκε να πληρώνει τον ΟΗΕ, θεωρεί αδύναμη την Ευρώπη (όπως και ο Πούτιν) και με τον τρόπο που κινείται οδηγεί σε διάσπαση όλο το μεταπολεμικό σύστημα διεθνούς ασφαλείας. Εδάφη που δεν έχουν πετρέλαιο, φυσικό αέριο και σπάνιες γαίες στα οποία επένδυσαν εγκαίρως η Κίνα και η Ρωσία από τη δεκαετία του 2000 (στην Αφρική η πρώτη και στην Κασπία Θάλασσα η δεύτερη) του είναι εντελώς αδιάφορα και εγκαταλείπονται.
Οι αλλαγές είναι κοσμογονικές. Πρώτη φορά Αμερικανός πρόεδρος ειρωνεύτηκε και χλεύασε δημοσίως Γάλλο πρόεδρο: Ο Τραμπ τον Μακρόν. Πρώτη φορά Γερμανός καγκελάριος επιτέθηκε δημοσίως σε Αμερικανό πρόεδρο: Ο Μερτς στον Τραμπ. Ο Πούτιν έχει χαθεί από το κάδρο για την ώρα. Για δεκαετίες ολόκληρες η Ελλάς είχε την πολυτέλεια να κοιτά ταυτόχρονα με άνεση προς δύο κατευθύνσεις στον Βορρά. Στις Βρυξέλλες και την Ευρώπη. Στην Ουάσινγκτον και την Αμερική. Τώρα όμως, όπως διαμορφώνονται τα πράγματα, πρέπει να διαλέξει: Ή από κει ή από δω. Ανήκομεν εις την Δύσιν, αλλά ποια είναι η Δύση πλέον; Κανείς δεν ξέρει να μας πει. Σίγουρα δεν είναι αυτή που γνωρίζαμε. Οι δύο βάρκες είναι πια δύσκολη επιλογή.
Δύο είναι τα μείζονα θέματα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας: Η εθνική ασφάλεια και η θωράκιση της εθνικής μας κυριαρχίας, το πρώτο. Είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρώπης, με εξαίρεση τις Βαλτικές, που αντιμετωπίζει διακηρυγμένη στρατιωτική απειλή κατά μήκος των συνόρων της σε τέτοια έκταση.
Η οικονομική και νομισματική ασφάλεια, το δεύτερο. Αν η Ευρώπη εν συνόλω, και τα 26 κράτη μαζί, δεσμευόταν ότι τα σύνορά μας στο Αιγαίο με την Τουρκία είναι και σύνορα της Ευρώπης, άρα θα ίσχυε μια γενική ρήτρα στρατιωτικής συνδρομής σε περίπτωση ένοπλης σύρραξης με τους γείτονες, δίλημμα δεν θα υπήρχε. Το πρόβλημα θα ελύετο αυτομάτως. Η Ελλάς θα επέλεγε Ευρώπη και μόνον.
Όσο και αν ακούγεται πρωτοφανές, θα εγκατέλειπε αυτή την Αμερική που έχει ρίξει στον κάλαθο των αχρήστων το Διεθνές Δίκαιο και φτιάχνει χάρτες αλλαγής συνόρων με τη συνδρομή της Τεχνητής Νοημοσύνης. Αλλά, ως γνωστόν, όλη η μείζων Ευρώπη, της Βρετανίας περιλαμβανομένης (πλην Γαλλίας), αλληθωρίζει προς Τουρκία. Η Ισπανία εξοπλίζει την Τουρκία. Η Ιταλία εξοπλίζει την Τουρκία. Η Γερμανία κάνει διαρκώς πλάτες στο Αιγαίο (θαλάσσια πάρκα) στην Τουρκία. Η Αγγλία εξοπλίζει μέσω Eurofighter την Τουρκία.
Αυτή η Ευρώπη κοιτά μόνον τον εαυτό της. Είναι δε σε τέτοια κατάσταση, που δεν μπορεί να εγγυηθεί την εθνική μας κυριαρχία απέναντι σε μια Τουρκία που θέτει διαρκώς θέμα Λωζάννης μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας στην ελληνική κυβέρνηση στον κατά μόνας διάλογο (όλα τα μαθαίνουμε, αγαπητοί). Εάν η Ευρώπη δεν εξασφαλίζει την εθνική μας ασφάλεια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να της κουνήσουμε το μαντίλι. Είναι η οικονομική ενδοχώρα μας. Εκεί εξάγουμε κατά κύριο λόγο τα προϊόντα και τις υπηρεσίες μας. Με το νόμισμά της είμαστε, καλώς ή κακώς, συνδεδεμένοι. Το συνάλλαγμα από τους τουρίστες υπηκόους της απολαμβάνουμε. Η τακτική μας πρέπει να είναι σαν το τζάκι: Ούτε πολύ κοντά γιατί καίγεσαι, ούτε πολύ μακριά γιατί κρυώνεις. Από την άλλη, δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε από αυτή την Αμερική, κατά βάση είμαστε επί ξύλου κρεμάμενοι.
Μπορεί ενδεχομένως να εγγυηθεί την αποτροπή ενός θερμού επεισοδίου επειδή αυτό, με τη Μέση Ανατολή «ανοικτή», ίσως και να μην εξυπηρετούσε τα συμφέροντά της, αλλά μην περιμένουμε να εγγυηθεί την εθνική μας ασφάλεια. Και η χρησιμότατη συμμαχία με το Ισραήλ (που κρύβει εκτός από ευκαιρίες και κινδύνους) έχει πεπερασμένα όρια.
Οι σύμμαχοί μας μας εξοπλίζουν με πυραύλους spike, αλλά δεν θα πολεμήσουν ποτέ τον δικό μας πόλεμο, αφού και οι ίδιοι πολεμούν μόνοι τον δικό τους. Η Αμερική θέλει λοιπόν σταθερότητα στην περιοχή όπως την εννοεί. Απεύχεται μεν επί της αρχής, χωρίς να την αποδοκιμάζει, την ένοπλη βία, αλλά ο διάλογος με τον οποίο επιθυμεί να εγκαθιδρύσει τη σταθερότητα μπορεί να προκαλέσει νέους πονοκεφάλους για εμάς: εδαφικές και άλλες υποχωρήσεις μέσω της ειρήνης. Χωρίς πόλεμο.
Η Ελλάς λοιπόν αυτή τη στιγμή που μιλάμε αιωρείται. Μετεωρίζεται, ακριβέστερα. Και το δυστύχημα είναι ότι διαθέτει ένα πολιτικό προσωπικό που σπούδασε στα Λονδίνα, στις Βρυξέλλες και τις Νέες Υόρκες και ότι για να χαράξει νέα ρότα στον κόσμο πρέπει να συγκρουστεί πρωτίστως με τα βιώματά του και με την κουλτούρα του. Με τον εαυτό του. Μπορείς να γίνεις στα εξήντα σου Ευρωπαίος αντιαμερικανός; Μπορείς να γίνεις ατλαντιστής αντιευρωπαίος; Όποια και αν είναι η επιλογή, η Ελλάς όπως λέει ένας κορυφαίος υπουργός, χρειάζεται νέο δόγμα και νέα σκέψη, με αποκλειστικό κριτήριο το εθνικό συμφέρον. Χρειάζεται επίσης εθνική συνεννόηση. Να σταματήσει να οργανώνεται ο δημόσιος βίος ως κλοτσοπατινάδα. Ως νηπιαγωγείο για μικρά παιδιά. Εδώ ο κόσμος καίγεται και το Μαξίμου ασχολείται τη μία με τα βίντεο του Ανεστίδη με τα ματσούκια για να τον αποκλείσει από τη σύσκεψη και την άλλη με τις προβοκάτσιες που στήνει στην ανέτοιμη Καρυστιανού για τις αμβλώσεις.
Πρέπει να συνέλθουμε όλοι και να κοιτάξουμε γύρω μας. Το μάτι κάποιων γυαλίζει κι εμείς πάμε αμέριμνοι και τοποθετούμε το πρόσωπό μας μέσα στο στόμα του λύκου. Πρέπει να παίξουμε όλα τα χαρτιά μας χωρίς δογματισμούς και ιδεοληψίες εκεί που έχουν αντίκρισμα. Αλλιώς θα πανηγυρίζουμε τη μία ως καλοί επαρχιώτες που ο επιβουλεύς της ακεραιότητάς μας δεν πήρε αυτά που ήθελε από τον Τραμπ και την άλλη θα βλέπουμε αυτόν και τον υπουργό Εξωτερικών του θρονιασμένους, «πρώτο τραπέζι πίστα», που λέει και η νεολαία, στο «board» και στο «executive board» του Τραμπ για τη Γάζα κλαυθμυρίζοντας ότι καταργείται ο… ΟΗΕ.
