Γράφει ο Νίκος Κυριακάκης
Υπάρχουν λέξεις που ταιριάζουν σε μια εποχή σαν γάντι. «Αταξία» είναι μια από αυτές. Και δεν το λέμε ως πολιτική υπερβολή ή προεκλογική ρητορεία. Το λέμε με την ακριβή της σημασία: ως απουσία τάξης, ως κατάρρευση του κανόνα, ως κυβέρνηση που σκοντάφτει στα σκάνδαλά της και αδυνατεί να σηκωθεί.
Τα σκάνδαλα που δεν πήγαν δικαστήριο
Ας ξεκινήσουμε από εκεί που πονάει. Επί ημερών της κυβέρνησης Μητσοτάκη ξέσπασαν μερικά από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Και ας μη μας μαλώσει κανείς για υπερβολή — τα γεγονότα μιλούν μόνα τους.
Θυμηθείτε το σκάνδαλο Κοσκωτά, εκείνη την υπόθεση που συγκλόνισε τη χώρα στα τέλη της δεκαετίας του '80 και έμεινε στην ιστορία ως το «Βρώμικο '89». Παραπέμφθηκαν στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου — πρώτη και μοναδική φορά μετά τη Μεταπολίτευση — μαζί με τέσσερις υπουργούς της κυβέρνησής του. Η «Δίκη του Αιώνα» μεταδόθηκε ζωντανά για μήνες από την ελληνική τηλεόραση. Ένας κατηγορούμενος, ο Μένιος Κουτσόγιωργας, κατέρρευσε και πέθανε μέσα στο δικαστήριο. Ο Κοσκωτάς καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξης. Η χώρα ζήτησε ευθύνες — και τις πήρε, με τον τρόπο της.
Σήμερα; Σήμερα έχουμε μια εξεταστική επιτροπή και ξεμπερδέψαμε.
Τα σκάνδαλα των υποκλοπών, των Τεμπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ παραμένουν «ανοιχτές πληγές» που τροφοδοτούν διαρκώς την επικαιρότητα. Το σκάνδαλο υποκλοπών — το λεγόμενο «Predatorgate» — αποκαλύφθηκε το 2022 όταν αποδείχθηκε η χρήση του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού σε βάρος δημοσιογράφων και αρχηγού κόμματος. Οδήγησε στην παραίτηση του ανιψιού του πρωθυπουργού, Γρηγόρη Δημητριάδη, και του διοικητή της ΕΥΠ, Παναγιώτη Κοντολέοντα. Τελικά, στις 30 Ιουλίου 2024 η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο ως προς τις κρατικές υπηρεσίες και ποινική ευθύνη καταλογίστηκε μόνο σε τέσσερα ιδιωτικά πρόσωπα. Τέσσερις κατηγορούμενοι ιδιώτες καταδικάστηκαν συνολικά σε 126 χρόνια και 8 μήνες φυλάκισης — ενώ τα ερωτηματικά για την εμπλοκή κρατικών φορέων παραμένουν αναπάντητα.
Στα Τέμπη, η σύγκρουση δύο αμαξοστοιχιών τον Φεβρουάριο του 2023 άφησε πίσω της 57 νεκρούς και μια κυβέρνηση απολογούμενη για συγκάλυψη και ασυλία. Τον Φεβρουάριο του 2025, εκατομμύρια πολίτες βγήκαν στους δρόμους σε όλη την Ελλάδα ζητώντας δικαιοσύνη — και η κυβέρνηση συνέχιζε να απολογείται. Πάνω από 70% των πολιτών ζητούσε επιτακτικά πολιτική αλλαγή.
Η ακρίβεια και το «επικοινωνιακό ταξίδι»
Στο μεταξύ, η Μέση Ανατολή φλέγεται. Ο πόλεμος στη Γάζα, η αστάθεια στον Λίβανο, η τεταμένη ατμόσφαιρα σε ολόκληρη την περιοχή έχουν συντελέσει στη διατήρηση υψηλών τιμών ενέργειας και αγαθών. Τα νοικοκυριά ζουν καθημερινά με ένα βαρύ αίσθημα: τα έξοδά τους δεν αντιστοιχούν στα εισοδήματά τους. Η ψαλίδα ανοίγει. Ο Έλληνας δεν φτάνει τον μήνα. Τα ράφια των σούπερ μάρκετ γέμισαν με «τιμές καθημερινής ανάγκης» που έχουν πάψει πια να είναι τόσο καθημερινές.
Τι έκανε σε όλο αυτό ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης; Ταξίδεψε στις Βρυξέλλες για να βρει… οδοντόκρεμες για τερηδόνα. Αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι η εικόνα που αποτυπώνει ακριβώς το πρόβλημα: ένας πρωθυπουργός που ψάχνει επικοινωνιακές λύσεις σε ευρωπαϊκά σαλόνια, ενώ η ελληνική οικογένεια αδυνατεί να ισορροπήσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Ουσιαστικά μέτρα στήριξης δεν υπήρξαν· μόνο ανακοινώσεις.
Το ΕΣΥ: Το σύστημα που σε αρρωσταίνει
Και φτάνουμε στο τρίτο πόδι της τριλογίας της αταξίας: το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Υπάρχει ένα σύστημα στον κόσμο που έχει την ιδιότητα να σε αρρωσταίνει αντί να σε θεραπεύει — και αυτό βρίσκεται εδώ, δίπλα μας, στην Ελλάδα του 2026. Λίστες αναμονής χρόνων για απλές επεμβάσεις. Νοσηλευτές που αποχωρούν μαζικά στο εξωτερικό γιατί η χώρα δεν μπορεί να τους κρατήσει. Φάρμακα σε έλλειψη. Νοσοκομεία υποστελεχωμένα, με εξοπλισμό που μετρά δεκαετίες. Κι εκεί που θα περίμενε κανείς δράση, επενδύσεις, σχέδιο — υπάρχει σιωπή.
Ο Έλληνας ασθενής σήμερα ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει να χτυπάς την πόρτα του ΕΣΥ. Σημαίνει τηλεφωνήματα που δεν απαντιούνται, ραντεβού που παίρνεις για τον επόμενο χρόνο, διαδρόμους που θυμίζουν πεδία μάχης. Και αν έχεις την ατυχία να νοσείς σοβαρά, η μόνη λύση που σου αφήνει η ανεπάρκεια του δημόσιου τομέα είναι ο ιδιωτικός — που κοστίζει όσα οι περισσότεροι δεν διαθέτουν.
Αυτή, λοιπόν, είναι η κυβέρνηση της αταξίας. Όχι ως χαρακτηρισμός της αντιπολίτευσης. Ως καταγραφή ενός κράτους πραγμάτων. Σκάνδαλα χωρίς λογοδοσία, ακρίβεια χωρίς ανακούφιση, ΕΣΥ χωρίς πόρους. Και στο κέντρο όλων: ένας πρωθυπουργός που εξακολουθεί να κυβερνά — και να ψάχνει οδοντόκρεμες στην Ευρώπη.
