Η διακυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να αποκτά ολοένα και πιο έντονα προσωποκεντρικό χαρακτήρα, προκαλώντας αντιδράσεις ακόμη και εντός του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια προσπάθεια να εξυπηρετήσει προσωπικά του συμφέροντα, έχει προχωρήσει σε ενέργειες που αμφισβητούνται έντονα, με πιο χαρακτηριστική την απόφαση του Υπουργείου Δικαιοσύνης να απαγορεύσει στην IRS τη διενέργεια φορολογικών ελέγχων στον ίδιο και την οικογένειά του. Η κίνηση αυτή, που προέκυψε από έναν αμφιλεγόμενο συμβιβασμό ύψους 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων, έχει πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις για την κατάχρηση εξουσίας.
Παράλληλα, η δημιουργία ενός ταμείου ύψους 1,776 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την αποζημίωση πολιτών που θεωρούνται θύματα "πολιτικοποιημένης δικαιοσύνης" επί προεδρίας Μπάιντεν, έχει προκαλέσει την οργή ακόμη και παραδοσιακών συμμάχων του Τραμπ. Η απόφαση αυτή, που συνδέεται άμεσα με την προεκλογική ρητορική του περί "εκδίκησης", έχει οδηγήσει σε μια σπάνια επίδειξη ανεξαρτησίας από τη Γερουσία, με αρκετούς Ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές να εκφράζουν ανοιχτά την αντίθεσή τους.
Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις της Σούζαν Κόλινς, η οποία τόνισε ότι άτομα που καταδικάστηκαν για βία κατά αστυνομικών στις 6 Ιανουαρίου δεν θα πρέπει να δικαιούνται αποζημίωση. Ακόμη πιο καυστικός ήταν ο Τομ Τίλις, ο οποίος χαρακτήρισε το σχέδιο "ανοησία σε υπερθετικό βαθμό", ενώ ο Τζον Κένεντι εξέφρασε αμφιβολίες για τη χρηματοδότηση και τη λειτουργία του. Ο πρώην ηγέτης των Ρεπουμπλικανών στη Γερουσία, Μιτς ΜακΚόνελ, δεν δίστασε να το χαρακτηρίσει "απόλυτα ανόητο και ηθικά λανθασμένο".
Η εσωκομματική αυτή ανταρσία, που πιθανότατα δεν θα είχε εκδηλωθεί αν ο Τραμπ δεν είχε επιδιώξει μια τόσο προσωπική προτεραιότητα, είχε ως αποτέλεσμα η Γερουσία να διακόψει τις εργασίες της για την αργία της Memorial Day χωρίς να εγκρίνει ένα βασικό του σχέδιο για τη χρηματοδότηση της μεταναστευτικής πολιτικής.
Η αίθουσα χορού και το ζήτημα της εικόνας
Ένα ακόμη πεδίο αντιπαράθεσης αποτελεί η απόφαση του Τραμπ να κατασκευάσει μια νέα, πολυτελή αίθουσα χορού στον Λευκό Οίκο, στη θέση της ιστορικής Ανατολικής Πτέρυγας. Ο πρόεδρος, ο οποίος δηλώνει περήφανος για το έργο, το παρουσίασε ως "δώρο" προς το έθνος, υποστηρίζοντας ότι θα χρηματοδοτηθεί από ιδιωτικές δωρεές. Ωστόσο, οι επικριτές του το χαρακτηρίζουν σύμβολο διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας, ενώ εκφράζουν ανησυχίες για τη διοχέτευση εκατομμυρίων δολαρίων από τους φορολογούμενους στη Μυστική Υπηρεσία για την ασφάλεια του έργου.
Η δημοσκόπηση των Washington Post / ABC News / Ipsos τον Νοέμβριο έδειξε ότι το 56% των Αμερικανών αντιτίθεται στην κατεδάφιση της Ανατολικής Πτέρυγας και στην ανέγερση της αίθουσας. Η στάση αυτή του προέδρου, που έρχεται σε μια περίοδο οικονομικής πίεσης για τη χώρα, προσφέρει στους Δημοκρατικούς μια εύκολη ευκαιρία πολιτικής επίθεσης. Ο γερουσιαστής Κρις Βαν Χόλεν, για παράδειγμα, επέκρινε τη "παράλογη" δήλωση του Τραμπ, κάνοντας λόγο για "χρυσοποίκιλτη αίθουσα χορού που χρηματοδοτείται από τους φορολογούμενους".
Η προσωπική εκδίκηση ως πολιτικό εργαλείο
Η προσωποκεντρική προσέγγιση του Τραμπ δεν περιορίζεται μόνο σε θέματα εικόνας, αλλά επεκτείνεται και στην πολιτική του στρατηγική. Ο πρόεδρος συνεχίζει να χρησιμοποιεί την επιρροή του στη βάση του MAGA για να τιμωρεί πολιτικούς που θεωρεί ότι τον πρόδωσαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ήττα του βουλευτή του Κεντάκι, Τόμας Μάσι, από υποψήφιο υποστηριζόμενο από τον Τραμπ, αφού διαφώνησε μαζί του για το Ιράν και την υπόθεση Έπσταϊν.
Παρόμοια τύχη αναμένεται να έχει και ο γερουσιαστής του Τέξας, Τζον Κόρνιν, ο οποίος κινδυνεύει να χάσει τις προκριματικές εκλογές, καθώς ο Τραμπ έχει στηρίξει τον αντίπαλό του, Κεν Πάξτον. Η επιλογή του Τραμπ να βάζει τον εαυτό του πάνω απ' όλα ενδέχεται τελικά να τον στοιχειώσει, καθώς πολλοί Δημοκρατικοί θεωρούν ότι η καλύτερη ευκαιρία τους να κερδίσουν μια κρίσιμη έδρα στη Γερουσία του Τέξας είναι μια αναμέτρηση απέναντι στον Πάξτον.
Οι τελευταίοι 16 μήνες είναι γεμάτοι παραδείγματα όπου ο Τραμπ φαίνεται να χρησιμοποιεί το αξίωμά του προς ίδιον όφελος, από τις πιέσεις προς δικηγορικές εταιρείες μέχρι την αποδοχή ενός πολυτελούς Boeing 747 από το Κατάρ. Οι επικριτές του πιστεύουν ότι λειτουργεί πρωτίστως για τον εαυτό του, και ο ίδιος ο πρόεδρος φαίνεται να τους προσφέρει άφθονα επιχειρήματα σε μια βαθιά προσωποκεντρική δεύτερη θητεία.
