«Η χώρα στον πόλεμο έχει ανάγκη την πολιτική σταθερότητα» ήταν ο βαρύγδουπος τίτλος της χθεσινής δήλωσης του Κυριάκου Μητσοτάκη σε φιλική του εφημερίδα, μια φράση που δεν προκαλεί μόνο ερωτήματα, αλλά πυκνώνει και τις εύλογες υποψίες γύρω από τις πραγματικές του επιδιώξεις.
Λίγες μόλις ημέρες νωρίτερα, μιλώντας σε άλλη φιλική ιστοσελίδα, διαβεβαίωνε με έμφαση πως δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο προσφυγής στις κάλπες και πως, για να διαφυλαχθούν οι ήδη εύθραυστες ισορροπίες στο εσωτερικό της κυβέρνησης, δεν προτίθεται να προχωρήσει ούτε καν σε ανασχηματισμό. Τι εξυπηρετεί, λοιπόν, αμέσως μετά, αυτή η δραματική επίκληση της «πολιτικής σταθερότητας»;
Ο κ. Μητσοτάκης εμφανίζεται να αντιφάσκει με τον ίδιο του τον λόγο. Είναι κοινός τόπος ότι η σημερινή εικόνα «σταθερότητας» είναι σε μεγάλο βαθμό κατασκευασμένη και ασφυκτικά επιβεβλημένη. Μια κυβέρνηση που έχει ουσιαστικά απολέσει τη λαϊκή νομιμοποίηση μετατρέπεται, μέσα από τις ίδιες τις πράξεις, τις επιλογές και τη συνολική της συμπεριφορά, σε παράγοντα πολιτικής απορρύθμισης. Η ανανέωση της λαϊκής ετυμηγορίας έχει εδώ και καιρό καταστεί αναγκαία συνθήκη για την πραγματική αποκατάσταση της πολιτικής σταθερότητας.
Μήπως, λοιπόν, πίσω από τη ρητορική περί «σταθερότητας» κρύβεται απλώς η αγωνία να διατηρηθεί πάση θυσία η αριθμητική νομιμοποίηση μιας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που ολοένα και περισσότερο μοιάζει ξένη, ασύμβατη και βαθιά αναντίστοιχη προς το λαϊκό αίσθημα;
Μήπως, επικαλούμενος τη «σταθερότητα», επιδιώκει να συνεχίσει να κυβερνά χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και χωρίς πολιτικά αναχώματα, βαφτίζοντας κάθε κριτική, είτε προέρχεται από το εσωτερικό της Βουλής είτε από την κοινωνία, ως απειλή αποσταθεροποίησης και επιστρατεύοντας τον γνώριμο μηχανισμό λάσπης εναντίον όποιου τολμά να τον αμφισβητήσει;
Μήπως, επίσης, στο όνομα αυτής της «σταθερότητας» επιθυμεί να συνεχίσει τα προσωπικά του διπλωματικά παίγνια πίσω από κλειστές πόρτες, ακόμη και όταν πίσω από ορισμένες πρόσκαιρα θετικές επικοινωνιακές εικόνες διαγράφονται, σε βάθος χρόνου, σοβαροί κίνδυνοι για τα συμφέροντα της χώρας, όπως φαίνεται να υπονοούν οι τελευταίες εξελίξεις στο κυπριακό πεδίο;
Μήπως, στο ίδιο ακριβώς όνομα, θεωρεί ότι θα καταφέρει να σφραγίσει οριστικά τις υποθέσεις σκανδάλων και διαφθοράς, την ώρα που νέες αποκαλύψεις και στόματα που ανοίγουν, όπως στην υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, φέρνουν όλο και πιο κοντά στο επίκεντρο της υπόθεσης τον ίδιο, σε βαθμό που σε ένα κράτος δικαίου με πλήρη θεσμική λειτουργία θα τον είχαν ήδη φέρει ενώπιον της Δικαιοσύνης;
Μήπως, τέλος, με σημαία τη «σταθερότητα» επιχειρεί να προετοιμάσει από τώρα ένα πλέγμα πολιτικής προστασίας, μια άτυπη προκαταβολική ασυλία, ένα κλίμα χάριτος απέναντι σε όσα ενδέχεται να ακολουθήσουν στο μέλλον σε επίπεδο ευθυνών και διώξεων; Η σκέψη ότι τέτοιες πρακτικές βρίσκουν διεθνώς προηγούμενα ίσως λειτουργεί ως πρότυπο και για τον ίδιο.
Μήπως, τελικά, στο όνομα της «σταθερότητας» ο κ. Μητσοτάκης, παραφράζοντας τον Θουκυδίδη, μεγάλα φρονεί και τυραννίδος ορέγεται;
Εκτός κι αν, με τη γνωστή του ροπή προς τη ραδιουργία, προετοιμάζει από τώρα το έδαφος για κάθε ενδεχόμενο, καλλιεργώντας το κατάλληλο αφήγημα ώστε, αν η άνωθεν χειραγώγηση αποτύχει και η κοινωνική πίεση συνεχίσει να διογκώνεται, να εμφανίσει την προσφυγή στις κάλπες ως αναγκαιότητα της στιγμής, μέσα όμως από όρους, χρονισμούς και καλούπια απολύτως προσαρμοσμένα στη δική του πολιτική διάσωση και στη διάσωση όσων ακόμη μπορούν να περισωθούν.
