Η αυτοϋπονόμευση του πρωθυπουργού και η αιφνίδια «αγωνία» για το κυπριακό
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης διαθέτει γνώση των ιδιότυπων ισορροπιών στην Ουάσινγκτον και ευτύχησε να αποκτήσει πρωτογενή εικόνα του διπλωματικού παρασκηνίου -και των διδαγμάτων- των περασμένων δεκαετιών χάρη στην οικογενειακή του παράδοση. Επομένως, αφενός, δεν δικαιολογούνται οι αστοχίες του έναντι του Ρεπουμπλικάνων (κάποτε «αδελφού κόμματος» της Νέας Δημοκρατίας) και, αφετέρου, προκαλούνται εύλογες ανησυχίες ως προς τη δυνατότητά του να χειριστεί τους αξιωματούχους τής -από τις 20 Ιανουαρίου 2025- διοίκησης Τραμπ.
Οι παλινωδίες χρονολογούνται ήδη από το 2016. Αν και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και δυνάμει πρωθυπουργός που όφειλε να τηρεί ίσες αποστάσεις, ο κ. Μητσοτάκης έλαβε θέση υπέρ της προεδρικής υποψηφιότητας της κυρίας Χίλαρι Κλίντον. To 2019, με την ευκαιρία της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, η ελληνική πλευρά διέδιδε ότι είχε εξασφαλιστεί και προσωπική συνάντηση του νεοεκλεγμένου πρωθυπουργού με τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε τίποτα σχετικό στο πρόγραμμα του κ. Τραμπ, εκτός από τη συνήθη φωτογράφιση των 20 δευτερολέπτων με κάθε ξένο ηγέτη πριν από την καθιερωμένη δεξίωση.
Στους πρώτους μήνες της πρωθυπουργικής του θητείας ο κ. Μητσοτάκης ακολούθησε μια ασυγκράτητη πολιτική υπέρ της Κίνας, ενώ ήταν γνωστή η στάση της Ουάσινγκτον έναντι των υπόγειων σχεδίων του Πεκίνου. Επίσης, η Ε.Ε. είχε αποφασίσει τη μη επικύρωση της εμπορικής συμφωνίας της με την Κίνα. Η κυβέρνηση συνειδητοποίησε τη σοβαρότητα της κατάστασης, όταν της ζητήθηκε να αναλάβει δεσμεύσεις για ανάσχεση της κινεζικής διείσδυσης στα ελληνικά δίκτυα κινητής τηλεφωνίας, πριν από την οριστικοποίηση της συνάντησης Τραμπ – Μητσοτάκη στον Λευκό Οίκο, τον Ιανουάριο του 2020. Η προσωπική τους συνομιλία πήγε καλά, αλλά η ψυχρολουσία ήρθε από τον ισχυρό υπουργό Εμπορίου Γουίλμπουρ Ρος, που ανέφερε ευθέως ότι «έχω επιφυλάξεις κατόπιν όσων κάνετε με την Κίνα».
Εν έτει 2024 ο κ. Μητσοτάκης επανέλαβε το λάθος υποστήριξης του ενός εκ των δύο υποψήφιων προέδρων των ΗΠΑ. Ακολούθησαν οι μετεκλογικές διαρροές περί ισχυρών καναλιών επικοινωνίας με τον κ. Τραμπ λόγω της συνάντησης του πρωθυπουργού με τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Μ. Πομπέο στην Αθήνα και υποτιθέμενης προεργασίας της υφυπουργού Εξωτερικών Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου από την εποχή που ήταν πρέσβειρα στην Ουάσινγκτον.
Ωστόσο, δεν χρειαζόταν καν η ψυχρολουσία της ανακοίνωσης Τραμπ (το περασμένο Σάββατο), ότι δεν θα συνεργαστεί ξανά με τον κ. Πομπέο, για να διαπιστωθεί ότι έπασχε το αφήγημα του Μαξίμου. Γιατί ουδείς, πραγματικά κοντά στον κ. Τραμπ, θα ταξίδευε στο εξωτερικό μόλις πέντε ημέρες πριν από τις εκλογές. Και αν όντως κάποιος σαν τον κ. Πομπέο (με το βαρύ βιογραφικό και την επιτυχημένη θητεία όπου κι αν υπηρέτησε) είχε λάβει υπόσχεση διορισμού από τον πιθανώς νέο πρόεδρο, δεν θα διακινδύνευε να εκτεθεί υπέρ ενός ή άλλου ξένου ηγέτη.
Οι χειρισμοί θυμίζουν μια πιο κοσμοπολίτικη εκδοχή της παραμυθένιας υπερπαραγωγής του ΣΥΡΙΖΑ που παρουσίαζε (με την εξαίρεση του κ. Ν. Κοτζιά) έναν νεαρό Ελληνοαμερικανό σαν «δεξί χέρι» τού -τότε πρώτη φορά- υποψήφιου Τραμπ. Το πίστεψαν σχεδόν όλοι! Σε πείσμα της απλής λογικής ότι ένας πραγματικά στενός συνεργάτης δεν θα μπορούσε να απολαμβάνει, το καλοκαίρι του 2016, τις επισημότητες και τον ήλιο της Ελλάδας τις ίδιες περίπου ημέρες με το εθνικό συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Κλίβελαντ.
Όσο για την κυρία Παπαδοπούλου, αναρωτιέται κανείς αν πρόκειται μόνο για ανόητες διαρροές του Μαξίμου ή και για ΠΑΣΟΚικού τύπου «συντροφικό μαχαίρωμα». Με σκοπό να εκτεθεί προληπτικά, σαν αποτυχούσα στα Ελληνοαμερικανικά, καθώς θεωρείται μελλοντικό ανάχωμα στους λανθασμένους χειρισμούς του Γ. Γεραπετρίτη στα Ελληνοτουρκικά. Πρόκειται για πεπειραμένη και εργατική διπλωμάτη που ανέλαβε καθήκοντα στην Ουάσινγκτον, τον Φεβρουάριο του 2020. Έναν μήνα μετά, παρέλυσαν όλες οι πολιτικές δραστηριότητες λόγω της πανδημίας του Covid. Ως αποτέλεσμα, σχεδόν η μισή θητεία της πήγε χαμένη, μέχρι τον Ιούνιο του 2023 που επέστρεψε στην Αθήνα. Και, όπως ήταν φυσικό, όταν τα πράγματα είχαν επανέλθει σε μια κανονικότητα, προτεραιότητα ήταν οι επαφές της με τη διοίκηση Μπάιντεν και όχι με τους Ρεπουμπλικάνους.
Ακόμα και η υπαρκτή επικοινωνία της κυρίας Παπαδοπούλου με το γραφείο του επικεφαλής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, Τζιμ Ρις, γινόταν σπάνια με τον ίδιο και συχνότερα με μια σύμβουλό του, ειδικευμένη σε θέματα Ρωσίας και Ουκρανίας. Η σύμβουλος είχε επισκεφθεί την Αθήνα στα τέλη του 2021, αλλά το ταξίδι δεν απέδωσε τα προσδοκώμενα. Γιατί, αντί της κυρίας Παπαδοπούλου, τα ραντεβού της είχαν διευθετηθεί από τον Τζορτζ Τσούνη, χωρίς να εισακουστούν οι σχετικές προτάσεις του Πολιτικού Τμήματος της πρεσβείας.
Αίφνης κόπτεται για την Κύπρο ο Μητσοτάκης
Με πηχυαίους-προπαγανδιστικούς τίτλους σπεύδουν να φτιασιδώσουν την αμαρτωλή μητσοτακική ΕΥΠ οι πετσωμένοι παπαγάλοι του καθεστώτος του… παραλίγο Μωυσή για την «πρωτοβουλία» της να αποχαρακτηρίσει απόρρητα έγγραφα για τα τραγικά γεγονότα που οδήγησαν στην απώλεια της Κύπρου.
Γιατί άραγε ξαφνικά τον έπιασε ο πόνος για την Κύπρο τον Κυριάκο ενώ στρώνει το έδαφος για τη συνθηκολόγηση στις Πρέσπες του Αιγαίου; Προφανώς για να υποδυθεί τον όψιμο πατριώτη επειδή μαδάει από δεξιά. Κίνηση που… βρομάει πρόωρες εκλογές. Εξηγούμεθα.
Τα σαραντάρια (ήτοι η αυτοδυναμία) κατόπιν της κατραπακιάς των ευρωεκλογών δεν πρόκειται να ξανάρθουν.
Το αντάρτικο κυβερνητικών βουλευτών που ενορχηστρώνεται από Σαμαρά και Καραμανλή σε συνδυασμό με τους μύδρους που εξαπολύουν αμφότεροι ανά τακτά χρονικά διαστήματα έχουν κατακρημνίσει τη μητσοτακική ΝΔ στο 20%.
Την ίδια στιγμή η νίκη Τραμπ στριμώχνει στη γωνία τον Μητσοτάκη καθιστώντας αβέβαιο το πρωθυπουργικό του μέλλον.
Συνεπώς η επιθυμία του Κυριάκου να εξαντλήσει την τετραετία, μέσα σε αυτό το σκηνικό, αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός. Που σημαίνει ότι πρέπει να αγοράσει χρόνο.
Άρα ποια λύση του απομένει μπας και διασωθεί; Να πάει σε πρόωρες εκλογές. Και ποιος είναι ο αναγκαστικός ελιγμός που επιβάλλεται για να ανεβάσει τα ποσοστά του; Να ρίξει σταχτή στα μάτια των δεξιών μήπως και επιστρέψουν στο μαντρί. Τι καλύτερο λοιπόν από ένα επικοινωνιακό-πατριωτικό πυροτέχνημα.
Μέσω του οποίου θα ξεπλύνει την ΕΥΠ για τις υποκλοπές, αλλά κυρίως θα τρομοκρατήσει τους δεξιούς λέγοντάς τους επί της ουσίας… «είδατε τι πάθαμε τότε με τους θερμοκέφαλους δεξιούς που θέλετε πάλι να φέρετε στην εξουσία ενώ απειλούμαστε εκ νέου από τους Τούρκους τους οποίους όμως κουλαντρίζω με τη δεινή διπλωματία μου».
Και τι λέτε να πράξει σημαντική μερίδα των δεξιών αν τεθεί αυτό το εκβιαστικό δίλημμα στην κάλπη; Αυτονόητη η απάντηση.
Και τι λέτε να πράξουν οι λοιποί εν δυνάμει πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι ψηφοφόροι του Κυριάκου αν τους θέσει το εκβιαστικό δίλημμα της ακυβερνησίας στην κάλπη; Αυτονόητη επίσης η απάντηση.
Σιγά μην περιμένει ο Κυριάκος να τον… φάνε ο Σαμαράς, ο Καραμανλής (που κινούνται με ρυθμούς χελώνας αντί της δοκιμασμένης πολιτικής συνταγής για αυτές τις περιπτώσεις. Γιατί άραγε;), o… ελεγχόμενος Ανδρουλάκης, ο Τσίπρας που τον ξεβράκωσε ο… καθοδηγούμενος Κασσελάκης κι απέδειξε τελικά ότι είναι πολιτικά ανόητος και τα δεξιά κομματίδια των οποίων η αντιπολίτευση θυμίζει ξεκατίνιασμα σε reality.
Καλώς ή κακώς η μόνη οργανωμένη πολιτική δύναμη εξουσίας είναι ο μητσοτακισμός. Και από τα συμφραζόμενα δεν προτίθεται να τη θυσιάσει επ’ ουδενί λόγω.
Μην εκπλαγείτε επομένως αν ο Κυριάκος έπειτα από την εκλογή-παγίδα Προέδρου της Δημοκρατίας (προς έλεγχο της πολιτικής κατάστασης την επαύριον), πατήσει το κουμπί των πρόωρων εκλογών εν μέσω εθνικιστικών πομφολύγων -όπως της μαρτυρικής Κύπρου- για να μηδενίσει το κοντέρ ώστε απαλλαγμένος από τους εχθρούς να συνεχίσει να κάθεται αναπαυτικά στην καρέκλα του Μαξίμου.
Με υπασπιστή τον Ανδρουλάκη τον οποίο έχει στο χέρι και ο νοών νοείτω. Είδατε πώς τον εξακόντισε το μητσοτακικό σύστημα στο 20% για να στήσει τον νέο δικομματισμό που ορέγεται. Όλα νοικοκυρεμένα και ο ραγιάς καθεύδει… Έτσι άλλωστε έκανε πάντα!
ΥΓ 1. Δεν ξέρουμε αν υπάρχει κάποια συμφωνία μεταξύ Τραμπ-Πούτιν για το… κεφάλι του Κυριάκου. Αν υπάρχει καλό είναι να εγκαταλείψει το Μαξίμου πάραυτα για ευνόητους λόγους. Αυτά που είπε ο Βλαδίμηρος περί επιστροφής στη δραχμή είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικά. Ως γνωστόν η… αρκούδα δεν ξεχνά.
ΥΓ 2. Αυτός πάντως που δεν απειλεί τον Κυριάκο είναι ο Δένδιας. Το γεγονός ότι εξήγγειλε το νέο αμυντικό δόγμα της χώρας από το Rotary Club τα λέει όλα.
ΥΓ 3. Αντώνη, ασφάλισε πρώτα τον οίκο σου και… ρίχνεις μετά τον Μητσοτάκη. Έλεος!
