Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν υπάρχει τίποτα «ιερότερο» από την ψηφοθηρία. Ακόμα και οι εθνικοί σκοποί «πρέπει» να υποταχθούν στο εκλογικό αποτέλεσμα και να μετατραπούν, πάση θυσία, σε «κουκιά».
Στα επτά χρόνια εξουσίας του ο Έλληνας πρωθυπουργός μετρά ελάχιστες εθνικές νίκες και, δυστυχώς για όλους μας αλλά και τις επόμενες γενιές, πολύ περισσότερες ήττες.
Μία από αυτές τις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού εύστοχες κινήσεις στα ζητήματα ζωτικής σημασίας για τη χώρα και τον ελληνισμό είναι και αυτή στο Ιρανικό.
Σε αντίθεση με τη στάση του στο Ουκρανικό, όπου ο Μητσοτάκης δεν κράτησε τις αυτονόητες ισορροπίες λειτουργώντας απροκάλυπτα ως πιόνι του Ζελένσκι, δίχως να διατηρήσει ανοιχτούς τους ιστορικούς διαύλους με τη Μόσχα, ο επικεφαλής της κυβέρνησης έδρασε γρήγορα και σωστά.
Η «δημοκρατία» αναγνώρισε από την πρώτη στιγμή ότι η κυβέρνηση πήρε τις ενδεδειγμένες πρωτοβουλίες για να προασπίσει τα συμφέροντα της Κύπρου και της Ελλάδας, με την αποστολή φρεγατών και τις άλλες κινήσεις θωράκισης από τους πυραύλους του Ιράν.
Όμως ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα αλλάξει «προβιά» έπειτα από τόσα χρόνια στην πολιτική. Είναι γνωστός ο τρόπος που σκέφτεται. Έτσι, εμφανίζεται τώρα ως ο θριαμβευτής της διεθνούς διπλωματίας στην ιρανική κρίση, με στόχο να καρπωθεί εκλογικά κι επικοινωνιακά οφέλη. Σαν να μην έκανε το αυτονόητο, σαν να μην έπραξε ό,τι θα όφειλε να αποφασίσει ο κάθε Έλληνας πρωθυπουργός για να προστατεύσει την Κύπρο και την Κρήτη.
Είναι θλιβερό ο πρωθυπουργός, που επικρατεί δημοσκοπικά με μεγάλη διαφορά όλων των αντιπάλων του στη συγκεκριμένη συγκυρία, να δρα με τέτοια αδηφαγία, ώστε να θέλει να κεφαλαιοποιήσει ακόμα και την ενίσχυση των αμυντικών θέσεων της χώρας σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία.
Το σύστημα Μητσοτάκη και οι μηχανισμοί του προσπαθούν να «εκβιάσουν» την κοινή γνώμη και τους ψηφοφόρους ότι «Κυριάκος ή χάος». Αυτή είναι μια τακτική που «φοριέται» όλο και πιο πολύ τα τελευταία χρόνια, όσο η αντιπολίτευση αδυνατεί να ανταποκριθεί στον ρόλο της και κάποιο κόμμα να καταφέρει να σηκώσει το ανάστημά του, δηλαδή τα ποσοστά του, ώστε να ξεπροβάλλει αξιώσεις για την επόμενη μέρα των εκλογών.
Όταν ο πρωθυπουργός ξεπέφτει τόσο που να προσπαθεί να «κλέψει» ψήφους μέχρι και από έναν πόλεμο, στον οποίο θέλοντας και μη η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται σε μια σχετική ζώνη κινδύνου, τότε μπορεί κανείς να υποθέσει τι άλλο θα έπραττε αν υπήρχε και αντίπαλο δέος για την ανάληψη εξουσίας.
Τώρα πρακτικά, κι ενώ παίζει μόνος του, χρησιμοποιεί τη σωστή κι αυτονόητη αποστολή ενισχύσεων στην Κύπρο ώστε να αυξήσει τα εκλογικά του ποσοστά. Επιβεβαιώνοντας πως μπροστά στη διατήρηση της καρέκλας δεν αποτελούν φραγμό ούτε ακόμα και τα πιο σοβαρά εθνικά θέματα.
