Μέσα «σεισμοί» και έξω φουρτούνες για την ελληνική κυβέρνηση

Την περασμένη Παρασκευή, είδαμε ένα πολύχρωμο ποτάμι ανθρώπων – κάθε ηλικίας, κάθε τάξης – να ξεχύνεται στους δρόμους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, του Ηρακλείου, δεκάδων ακόμη πόλεων. Ένα ποτάμι χωρίς κομματικές ταμπέλες, σε μία εκκωφαντική συγκέντρωση θλίψης. Μίας θλίψης, που έγινε θυμός, οργή, κραυγή και τελικά…γιορτή.

Υποτίθεται ότι το πολιτικό σύστημα «έλαβε τα μηνύματα». Θα δούμε τι κατάλαβε σε μία πλούσια σε κοινοβουλευτικές μάχες και εξελίξεις εβδομάδα, αλλά και στον ανασχηματισμό που μάλλον δεν αργεί πολύ. Θα τον δούμε μάλλον αμέσως μετά την ορκωμοσία του Κωνσταντίνου Τασούλα, στις 13 Μαρτίου.

Οι ισορροπίες και η…Αφροδίτη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δέχεται πλέον εισηγήσεις να αποφύγει τις απλές «διορθωτικές κινήσεις» και να επιδιώξει πιο ουσιαστικές αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα, που να μπορούν να απαντήσουν στην οργή της κοινωνίας. Θα είναι, διαρρέεται, ένας σαρωτικός ανασχηματισμός στην «εποχή της οργής», σε μία περίοδο κατά την οποία το 70% της κοινωνίας, όπως αποκαλύπτουν οι δημοσκοπήσεις, δεν εμπιστεύεται δύο κρίσιμους θεσμούς: την κυβέρνηση και την Δικαιοσύνη.

Μπορεί όμως να κάνει έναν ευρύ ανασχηματισμό ουσίας ο πρωθυπουργός, όταν έχει να τηρήσει λεπτές εσωκομματικές ισορροπίες; Όταν υπουργοί αδειάζουν υπουργούς και βουλευτές… συνομιλούν με άλλα κόμματα;

Ναι, για κάποιους γαλάζιους στη Θεσσαλονίκη οι συζητήσεις με τη Φωνή Λογικής έχουν ήδη ανοίξει – σε διερευνητικό προς το παρόν επίπεδο – αλλά και με την επισήμανση ότι η «Αφροδίτη έχει ρεύμα».

Νέο κόμμα Σαμαρά;

Μιλώντας για τη Λατινοπούλου θυμήθηκα τον Σαμαρά (τον οποίο ατυχώς μάλλον έσπευσε να στηρίξει όταν διεγράφη από τη ΝΔ).

Το περιβάλλον του τώρα αφού εξαπολύει βέλη κατά της Λατινοπούλου για τη στάση της στα Τέμπη, αφήνει να εννοηθεί ότι η ίδρυση νέου κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό παραμένει στα χαρτιά. Και τι ποσοστό θα μπορούσε να πιάσει ένα κόμμα Σαμαρά; «Ικανό για είσοδο στη Βουλή και συγκυβέρνηση με τη ΝΔ», λένε οι υποστηρικτές, την ώρα που άλλοι πάντως σχολιάζουν πως «δεν θα έχει καν την τύχη της Πολιτικής Άνοιξης. Θα έχει την τύχει του κόμματος Αβραμόπουλου».

Σε ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ εν τω μεταξύ έχουν τα δικά τους προβλήματα. Το κυριότερο; Η έκρηξη της κοινωνίας φαίνεται να δημιουργεί και πάλι το δίπολο σύστημα  – αντισύστημα. Τα κόμματα που έχουν κυβερνήσει είναι όλα στο σύστημα και κατά αυτή την έννοια ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται στο ίδιο «στρατόπεδο» με τη ΝΔ, την ώρα που Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλος, Λατινοπούλου «καλπάζουν» στο αντίπαλο.

Σιωπή και αποχή

Και ενώ στο εσωτερικό το πολιτικό σκηνικό βράζει, η διεθνής σκηνή έχει πάρει φωτιά. Μετά τον σοκαριστικό, on camera καυγά Τραμπ – Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο, είδαμε τους Ευρωπαίους ηγέτες τον έναν μετά τον άλλο να εκδίδουν ανακοινώσεις στήριξης στον Ουκρανό πρόεδρο. Και ποιος δεν ήταν μεταξύ αυτών λέτε; Ο δικός μας. Μπορεί πριν από έναν χρόνο να επισκεπτόταν την Οδησσό, μπορεί να έχει επανειλημμένα τηλεφωνήσει στον Ζελένσκι, αλλά μετά το επεισόδιο στον Λευκό Οίκο επέλεξε τη σιωπή. Και δεν θα μπορούσε ίσως να κάνει αλλιώς όταν στην Ουάσιγκτον ήταν ο Γιώργος Γεραπετρίτης για να συναντηθεί με τον Μάρκο Ρούμπιο. Είχε δώσει άλλωστε μία πρόγευση για τη στάση που θα τηρήσει η Αθήνα, η «αποχή» στην ψηφοφορία του ΟΗΕ.

Το σχέδιο φαίνεται να είναι σε αυτή την ταραχώδη περίοδο να μείνει «κάτω από το ραντάρ». Και σημειώνουμε…απόλυτη επιτυχία. Σαν να μην υπάρχουμε ένα πράγμα. Δεν μας βλέπει κανείς, δεν μας καλεί κανείς και οι κακές γλώσσες θα έλεγαν δεν μας υπολογίζει και κανείς.

«Πόρτα» και από το Λονδίνο

Έτσι μετά το Παρίσι και το Βερολίνο και το Λονδίνο απέκλεισε τον Έλληνα πρωθυπουργό από την αντίστοιχη διάσκεψη για την Ουκρανία. Η αρχή έγινε µε τον Εµανουέλ Μακρόν, ο οποίος απέκλεισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη από τον πρώτο κύκλο συζητήσεων που διεξήχθησαν στα Ηλύσια Πεδία, ενώ είχε καλέσει 6 πρωθυπουργούς.

Στη συνέχεια ο Όλαφ Σολτς δεν κάλεσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη ∆ιάσκεψη του Μονάχου. Μετά ήλθε η σειρά του Κιρ Στάρµερ, να μην βρει μια θέση για τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε μία Σύνοδο, στην οποία συµµετείχαν 15 πρωθυπουργοί.

Βέβαια εμάς τώρα μας νοιάζει τι θα γίνει αν ο απρόβλεπτος Τραμπ ασχοληθεί με τα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Γιατί υπάρχει μια ανησυχία, δεν σας κρύβω, ότι ίσως να έχει καλύτερη χημεία…με τον Ερντογάν. Η κυβέρνηση πάντως πιστεύει πως μπορεί να κερδίσει την εύνοια του Αμερικανού προέδρου…μέσω Ισραήλ. Οι στενές σχέσεις της Αθήνας με την κυβέρνηση Νετανιάχου (για την οποία ο Ερντογάν είναι μισητός εχθρός) εκτιμάται ότι θα μπορούσαν να μας δώσουν πόντους στους υπολογισμούς των Αμερικανών. Βέβαια το να ποντάρεις να σε υπολογίσουν μέσω…τρίτων, δεν ξέρω πόσο λειτουργεί στη γεωπολιτική σκηνή.