Μια ιδιαίτερα έντονη πολιτική σύγκρουση εκδηλώθηκε μεταξύ του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, και του ιστορικού στελέχους Χάρη Καστανίδη, μετά την απόφαση του δεύτερου να αποχωρήσει από την παράταξη. Η αντιπαράθεση πήρε διαστάσεις δημόσιας αντιδικίας, με εκατέρωθεν βολές που αφορούν τόσο την τρέχουσα εσωκομματική λειτουργία όσο και το ιστορικό παρελθόν.
Κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του τοποθέτησης στον σταθμό Alpha, ο Νίκος Ανδρουλάκης υποστήριξε τη συνεδριακή δέσμευση για τη θέσπιση ορίου στις θητείες των στελεχών. Διευκρίνισε ότι ο κανόνας αυτός έχει καθολική ισχύ, περιλαμβάνοντας ακόμη και τον ίδιο τον πρόεδρο του κινήματος. Ταυτόχρονα, άσκησε κριτική στον Χάρη Καστανίδη, επισημαίνοντας την απουσία του από τις κορυφαίες κομματικές διαδικασίες όπου εγκρίθηκαν οι συγκεκριμένες καταστατικές αλλαγές.
Ιστορικές αιχμές και αναφορές σε διαγραφές
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προχώρησε σε μια αναδρομή στην πολιτική διαδρομή του πρώην υπουργού, χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα. Υπενθύμισε ότι ο Χάρης Καστανίδης είχε βρεθεί εκτός κόμματος επί Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ ισχυρίστηκε ότι υπήρξε αποπομπή του και κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Κώστα Σημίτη. Με αυτόν τον τρόπο, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχείρησε να σκιαγραφήσει μια διαχρονική συμπεριφορά του στελέχους απέναντι στις ηγεσίες της παράταξης.
Η απάντηση Καστανίδη και η διάψευση περί αποπομπής
Η αντίδραση του Χάρη Καστανίδη υπήρξε άμεση μέσω της συχνότητας του Action24, όπου αντέκρουσε με κατηγορηματικό τρόπο τους ισχυρισμούς περί απομάκρυνσής του. Ο πρώην υπουργός ξεκαθάρισε ότι η έξοδός του από την κυβέρνηση Σημίτη το 1997 δεν ήταν αποτέλεσμα αποπομπής αλλά δική του παραίτηση. Εξήγησε ότι η απόφαση εκείνη ελήφθη για λόγους δεοντολογίας, καταγγέλλοντας τότε τη διοίκηση για υποχώρηση από τις αρχές της διαφάνειας στον τομέα των Μεταφορών.
Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο Χάρης Καστανίδης κατηγόρησε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για παραποίηση των ιστορικών γεγονότων. Χαρακτήρισε τις δηλώσεις του προέδρου ως προσβολή προς την ιστορική αλήθεια και σημείωσε με νόημα ότι η δημόσια ρητορική οφείλει να διέπεται από ένα ελάχιστο όριο σεβασμού και αυτοσυγκράτησης.
