Η εικόνα των τρακτέρ να καταλαμβάνουν εθνικές οδούς συμπυκνώνει τη σύγκρουση δύο κόσμων: της κοινωνικής αγανάκτησης και της κρατικής επιβολής. Δεν πρόκειται απλώς για μια διαμαρτυρία, αλλά για μια ανοιχτή δοκιμασία των ορίων της δημόσιας τάξης και της θεσμικής ανοχής.
Η δημόσια δήλωση της εκπροσώπου Τύπου της ΕΛ.ΑΣ., Κωνσταντία Δημογλίδου, έριξε ωμό φως στη διαχείριση των φετινών αγροτικών κινητοποιήσεων: δεκάδες δικογραφίες έχουν ήδη σχηματιστεί για παρακώλυση συγκοινωνιών, με ταυτοποιήσεις προσώπων και διαβίβαση υποθέσεων στη Δικαιοσύνη. Το μήνυμα είναι σαφές και αδιαπραγμάτευτο: όπου η διαμαρτυρία παύει να είναι ειρηνική και μετατρέπεται σε κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια, ενεργοποιείται ο ποινικός μηχανισμός.
Η τοποθέτηση, που έγινε δημόσια μέσω της ΕΡΤ, δεν ήταν απλώς ενημερωτική. Ήταν πολιτικά φορτισμένη. Υπογράμμισε ότι σε κάθε περίπτωση διαπιστωμένου αδικήματος, η αστυνομία ενημέρωσε τον αρμόδιο εισαγγελέα, ακολουθώντας κατά γράμμα τις θεσμικές της υποχρεώσεις. Η γραμμή άμυνας του κράτους είναι η νομιμότητα, ακόμη κι αν αυτή συγκρούεται με κοινωνικές ομάδες που παραδοσιακά απολάμβαναν ανοχή.
Η Νεμέα ως σημείο καμπής
Το πιο ανησυχητικό επεισόδιο καταγράφηκε στην Νεμέα. Εκεί, σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή, οι αγρότες δεν περιορίστηκαν σε έναν συμβολικό αποκλεισμό. Έσπασαν διαχωριστικά, εισήλθαν αιφνιδιαστικά στον αυτοκινητόδρομο και κινήθηκαν πεζοί ανάμεσα σε διερχόμενα οχήματα. Πρόκειται για πρακτική που ξεπερνά κάθε προηγούμενο, μετατρέποντας την κινητοποίηση σε δυνητικά θανατηφόρο συμβάν. Η παραδοχή ότι «από θαύμα δεν υπήρξε ατύχημα» δεν είναι ρητορική υπερβολή· είναι διαπίστωση οριακής αποτυχίας.
Η παρουσία διαδηλωτών μέσα σε ενεργό αυτοκινητόδρομο αποτυπώνει την πλήρη κατάρρευση κάθε κανόνα ασφάλειας. Η εικόνα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: εδώ η διαμαρτυρία μετατρέπεται σε ρίσκο ζωής.
Επιλεκτική ανοχή και σκληρά όρια
Η αστυνομία επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα διαφοροποιημένης διαχείρισης. Σε περιοχές όπου υπήρξε συνεννόηση, όπως στα Μάλγαρα, η κυκλοφορία αποκαθίστατο περιοδικά. Αντίθετα, σε κόμβους υψηλής σημασίας, όπως το Κάστρο και η Θήβα στη Βοιωτία, οι αποκλεισμοί παραμένουν, με βαρέα οχήματα να εγκλωβίζονται και την παλιά εθνική οδό να λειτουργεί ως πρόχειρη βαλβίδα αποσυμπίεσης. Η πραγματικότητα είναι ότι η ανοχή έχει όρια, και αυτά χαράσσονται εκεί όπου απειλείται η λειτουργία της χώρας.
Διαμαρτυρία ή θεσμική εκτροπή;
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν οι αγρότες έχουν δίκιο στα αιτήματά τους, αλλά αν η μορφή της κινητοποίησης μπορεί να συνεχίσει να απολαμβάνει κοινωνική νομιμοποίηση. Όταν η διαμαρτυρία αποκτά χαρακτηριστικά επικινδυνότητας, το κράτος παύει να διαπραγματεύεται και αρχίζει να καταγράφει δικογραφίες. Η ελπίδα για συνεργασία που διατυπώνεται επισήμως ακούγεται περισσότερο ως προειδοποίηση παρά ως πρόσκληση.
Το σκηνικό που διαμορφώνεται είναι αποκαλυπτικό: ένα κράτος που επιχειρεί να επαναφέρει τον έλεγχο και μια κοινωνική ομάδα που δοκιμάζει τα όριά του. Στη σύγκρουση αυτή, η δημόσια ασφάλεια αναδεικνύεται σε αδιαπραγμάτευτη κόκκινη γραμμή. Και όσοι την περνούν, γνωρίζουν πλέον ότι δεν θα το κάνουν χωρίς συνέπειες.
