Η δημόσια τοποθέτηση του επικεφαλής της Intellexa, Ταλ Ντίλιαν, στη Δώρα Αναγνωστοπούλου και στην εκπομπή Mega Stories έρχεται να φωτίσει με τον πιο ωμό τρόπο την υπόθεση των υποκλοπών με το λογισμικό Predator, δείχνοντας την ελληνική κυβέρνηση ως τον βασικό συνομιλητή και συνεργάτη του. Με μία και μόνη δήλωση καταρρέει το αφήγημα περί «ιδιωτών» και μεταβάλλεται ριζικά το πολιτικό τοπίο που είχε διαμορφωθεί γύρω από το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων.
Η τοποθέτηση του Ισραηλινού πρώην στρατιωτικού και νυν επιχειρηματία, ιδιοκτήτη της Intellexa, λειτουργεί ως ευθεία παραδοχή για το πού εντοπιζόταν τελικά η ευθύνη των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων. Το κέντρο βάρους μεταφέρεται ανοιχτά πλέον στο Μαξίμου.
Παρά τον εύλογο πολιτικό κλονισμό που προκάλεσε η αποκάλυψη του ανθρώπου που συνδέθηκε όσο κανείς άλλος με το Predator, ελάχιστοι μπορούν να ισχυριστούν ότι αιφνιδιάστηκαν πραγματικά. Όσα έχουν ειπωθεί από την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, τις θεσμικές έρευνες και τελικά από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη της επίμαχης εταιρείας, απλώς επαναφέρουν στην επιφάνεια κάτι που ήταν ήδη εδραιωμένο στη συνείδηση της κοινωνίας.
Η πεποίθηση ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν λειτούργησε με καθαρούς όρους έχει παγιωθεί. Η επταετία αυτή έχει αφήσει πίσω της ένα βαθύ αποτύπωμα απαξίωσης στη δημόσια ζωή. Οι θεσμοί τραυματίστηκαν, η διαφάνεια υπονομεύθηκε, η λειτουργία του κοινοβουλευτικού συστήματος δοκιμάστηκε, η Δικαιοσύνη βρέθηκε στο στόχαστρο δυσπιστίας, ενώ προσωπικά δεδομένα και θεμελιώδη δικαιώματα υπέστησαν βαρύ πλήγμα.
Η ιστορία έχει ήδη καταγράψει ότι κατά την περίοδο διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη στην ΕΥΠ καταγράφηκαν εκατοντάδες παρακολουθήσεις που αφορούσαν επιχειρηματίες, πολιτικούς, δημοσιογράφους και κρατικούς αξιωματούχους.
Στο σημείο αυτό, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι ποιος εξακολουθεί να αμφιβάλλει, αλλά ποιος μπορεί ακόμη να πεισθεί ότι είτε η ίδια η ΕΥΠ είτε μηχανισμοί που κινούνταν γύρω της δεν λειτούργησαν ως εκτελεστικοί βραχίονες μιας κεντρικής πολιτικής εξουσίας. Η επιβεβαίωση ότι τέτοια συστήματα, όπως εκείνα που εμπορεύεται η Intellexa, αγοράζονται μόνο από κρατικές δομές και κυβερνήσεις, προστίθεται σε μια αλυσίδα δεδομένων που εδώ και καιρό έχει συμπληρώσει την εικόνα του σκανδάλου.
Ιδιαίτερα βαριά παραμένει και μία ακόμη διάσταση της υπόθεσης. Το Predator, κατά την περίοδο που φέρεται να ήταν ενεργό στην Ελλάδα, είχε λάβει άδειες εξαγωγής από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών για να μεταφερθεί από την Αθήνα σε τρίτες χώρες, όπως η Μαδαγασκάρη και το Σουδάν. Η συγκεκριμένη πτυχή αναδεικνύει το βάθος της εμπλοκής κρατικών μηχανισμών και προσθέτει νέα ένταση στα ερωτήματα για τη συνολική πολιτική εποπτεία της υπόθεσης.
Και όμως, ακόμη και μπροστά σε αυτά τα δεδομένα, η μόνη πλευρά που επέμενε να αμφισβητεί όσα είχαν ήδη αντιληφθεί σχεδόν όλοι, άμεσα θιγόμενοι και μη, ήταν η ίδια η κυβέρνηση και ειδικότερα το περιβάλλον του Μαξίμου. Η αίσθηση ότι υπήρχε ένα ενιαίο κέντρο παρακολουθήσεων, με σαφή δομή και συγκεκριμένο διευθυντήριο, είχε πλέον διαμορφωθεί ευρύτατα. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο ερμηνεύθηκαν και οι κοινοί στόχοι που εμφανίζονταν ταυτόχρονα στην ΕΥΠ και στο Predator.
Το γεγονός ότι η δημόσια συζήτηση εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να περιστρέφεται γύρω από κάτι τόσο προφανές, αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από όσα δείχνει η ίδια η υπόθεση. Αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησαν οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες, οι συνταγματικές ασπίδες προστασίας και η κορυφή της Δικαιοσύνης, μέσα σε ένα κλίμα που στη συλλογική αντίληψη εμφανίζεται απολύτως ευθυγραμμισμένο με τις ανάγκες προστασίας του Μαξίμου.
Ακριβώς η ίδια δυσπιστία διαπερνά και άλλες μείζονες υποθέσεις της περιόδου. Είναι ο λόγος για τον οποίο ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης έχει πεισθεί ότι και στην τραγωδία των Τεμπών η τιμωρία θα εξαντληθεί στους αδύναμους κρίκους της αλυσίδας, αφήνοντας στο απυρόβλητο τους πραγματικούς υπευθύνους.
Από το 2019 και έπειτα, η κεντρική κυβερνητική μέριμνα εμφανίζεται να κινείται σταθερά προς μία κατεύθυνση: τον έλεγχο των μηχανισμών εκείνων που διασφαλίζουν την ύπαρξη στεγανών γύρω από κάθε μεγάλο σκάνδαλο. Από τις υποκλοπές και τη διαχείριση της υπόθεσης των Τεμπών μέχρι τις «μαύρες» αναθέσεις και την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, σχηματίζεται μια ενιαία εικόνα εξουσίας που θωρακώνει τον εαυτό της, μετατρέποντας την απόδοση ευθυνών σε διαρκώς αναβαλλόμενη υπόσχεση.
