Ο ΠΟΥ κάνει βασικές παραχωρήσεις πριν από την ψηφοφορία για τη «Συνθήκη για την Πανδημία»

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) έχει «αποδυναμώσει» ορισμένες διατάξεις των συμφωνιών του για την πανδημία ενόψει της επερχόμενης Παγκόσμιας Συνέλευσης Υγείας στις 27 Μαΐου. Ωστόσο, οι επικριτές στις Ηνωμένες Πολιτείες λένε ότι οι αλλαγές αυτές δεν αρκούν για να αντιμετωπίσουν τις ανησυχίες σχετικά με την πολιτική που θέλει να καθιερώσει.

Οι διατάξεις σε προηγούμενα σχέδια της συνθήκης για την πανδημία του ΠΟΥ και των Διεθνών Κανονισμών Υγείας (IHR) στόχευαν μαζί στο να συγκεντρώσουν αποτελεσματικά και να αυξήσουν την εξουσία του ΠΟΥ εάν εκείνος κηρύξει «κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την υγεία».

Η δημοσίευση του τελευταίου σχεδίου των τροπολογιών, με ημερομηνία 17 Απριλίου, είναι η πρώτη δημόσια ενημέρωση σχετικά με το προσχέδιο του ΔΚΥ, το οποίο δημοσιοποιήθηκε αρχικά στις αρχές του 2023.

«Στους περισσότερους τομείς, και για όλους εκείνους που μας απασχόλησαν περισσότερο από νομικής άποψης, το ενδιάμεσο προσχέδιο αντικατοπτρίζει μια σημαντική υποχώρηση της Ομάδας Εργασίας του ΠΟΥ από το κείμενο των αρχικών προτάσεων», έγραψαν οι Βρετανοί δικηγόροι Ben και Molly Kingsley σε ένα ενημερωτικό έγγραφο σχετικά με τις νέες τροπολογίες.

Ωστόσο, ορισμένοι παρατηρητές του ΠΟΥ παραμένουν επιφυλακτικοί.

«Σχεδόν όλα τα κακά πράγματα εξακολουθούν να υπάρχουν», δήλωσε στους The Epoch Times η Δρ Μέριλ Νας, γιατρός με έδρα τις ΗΠΑ και ένθερμος επικριτής των συμφωνιών του ΠΟΥ.

«Η γλώσσα είναι μεν πιο ήπια, αλλά επειδή υπάρχουν τόσα πολλά που πρέπει να αποφασιστούν αργότερα, δεν είναι σαφές αν αυτή η γλώσσα έχει νόημα.

«Η καλύτερη εικασία μου είναι ότι θέλουν απεγνωσμένα να περάσουν κάτι, επομένως οι επιλογές είναι πιθανό να μετριαστούν ή να καλυφθούν με κάποιο παραπλανητικό περιτύλιγμα, το έχουν ξανακάνει άλλωστε. Αλλά φοβούνται την καθυστέρηση επειδή οι άνθρωποι ξυπνούν»

.Ο ΠΟΥ και οι υποστηρικτές του —συμπεριλαμβανομένων διασημοτήτων, πολιτικών και θρησκευτικών ομάδων— έχουν ξεκινήσει μια  παγκόσμια εκστρατεία καλώντας τα 194 κράτη μέλη να υπογράψουν τα έγγραφα για τη Συνθήκη.

«Δώστε στους ανθρώπους του κόσμου, στους ανθρώπους των χωρών σας, στους ανθρώπους που εκπροσωπείτε, ένα ασφαλέστερο μέλλον», δήλωσε ο Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους σε μια συνάντηση στις 3 Μαΐου στη Γενεύη. «Έχω ένα απλό αίτημα: Παρακαλώ, κάντε το για αυτούς».

Προέτρεψε όποιες χώρες δεν υποστηρίζουν τις συμφωνίες να απόσχουν από το να ενθαρρύνουν άλλα κράτη να αντιταχθούν. Ο πρεσβευτής του ΠΟΥ και πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Γκόρντον Μπράουν στις 20 Μαρτίου εξήρε «μια ισχυρή παρέμβαση από 23 πρώην εθνικούς προέδρους, 22 πρώην πρωθυπουργούς, έναν πρώην γενικό γραμματέα του ΟΗΕ και 3 νομπελίστες… για να πιέσουν για μια επείγουσα συμφωνία από διεθνείς διαπραγματευτές για μια Πανδημική Συμφωνία».

Ο κ. Μπράουν ζήτησε μια ενιαία παγκόσμια δράση για να «αποκαλυφθούν εκστρατείες παραπληροφόρησης ψευδών ειδήσεων από θεωρητικούς συνωμοσίας που προσπαθούν να τορπιλίσουν τη διεθνή προσπάθεια για τη Συμφωνία για την Πανδημία».

Διέψευσε τις επικρίσεις που υπάρχουν, ότι δλαδή η συνθήκη για την πανδημία και οι τροποποιήσεις του IHR θα εκχωρούσαν οποιαδήποτε κυριαρχία από τα κράτη μέλη, στον ΠΟΥ.

Οι επικριτές παραμένουν αμετάπειστοι

Παρά αυτές τις διαβεβαιώσεις, ωστόσο, οι προσπάθειες να δοθεί περισσότερη εξουσία στον ΠΟΥ συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν αντίσταση.

Τους τελευταίους μήνες, η Λουιζιάνα και η Φλόριντα ψήφισαν νόμους που δηλώνουν ότι οι κρατικοί αξιωματούχοι δεν θα υπακούουν στις οδηγίες του ΠΟΥ και άλλες πολιτείες, όπως  η Οκλαχόμα , εξετάζουν παρόμοια νομοθεσία. Στις 8 Μαΐου, γενικοί εισαγγελείς από 22 πολιτείες των ΗΠΑ υπέγραψαν επιστολή προς τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, καλώντας τον να μην υπογράψει τις συμφωνίες του ΠΟΥ και δηλώνοντας ότι θα αντισταθούν σε κάθε προσπάθεια του ΠΟΥ να καθορίσει πολιτική δημόσιας υγείας στις πολιτείες τους.

«Αν και το τελευταίο προσχέδιο είναι πολύ καλύτερο από τις προηγούμενες εκδόσεις, εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά προβληματικό», έγραψαν οι γενικοί εισαγγελείς. «Η ρευστή και αδιαφανής φύση αυτών των διαδικασιών, επιπλέον, θα μπορούσε να επιτρέψει στο μέλλον την αλλαγή και την θέσπιση πιο κατάφωρων διατάξεων από προηγούμενες εκδόσεις.

«Τελικά, ο στόχος αυτών των στρατηγικών δεν είναι η προστασία της δημόσιας υγείας. Είναι η εκχώρηση των εξουσιών των κρατών στον ΠΟΥ –συγκεκριμένα στον γενικό διευθυντή του– με σκοπό να περιορίσουν τα δικαιώματα των πολιτών μας στην ελευθερία του λόγου, την ιδιωτική ζωή, την κίνηση (ειδικά τα ταξίδια πέρα ​​από τα σύνορα) και τη συναίνεση για ιατρική πράξη μετά από ενημέρωση».

Εν μέσω αυτής της ρευστής κατάστασης, ο ΠΟΥ έχει υποχωρήσει από ορισμένα από τα πιο αμφιλεγόμενα μέτρα. Η κυβέρνηση Μπάιντεν συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις για τη συνθήκη του ΠΟΥ και έχει εκφράσει την υποστήριξή της, αλλά δεν έχει δηλώσει σίγουρη πρόθεση ότι θα υπογράψει.

Το τελευταίο προσχέδιο

Από το τελευταίο προσχέδιο προκύπτει μια διάταξη σύμφωνα με την οποία τα κράτη μέλη «αναγνωρίζουν τον ΠΟΥ ως την καθοδηγητική και συντονιστική αρχή της διεθνούς ανταπόκρισης στη δημόσια υγεία» και δεσμεύονται να ακολουθούν τις οδηγίες του σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης για την υγεία. Το τελευταίο προσχέδιο αναφέρει επίσης ότι οι συστάσεις του ΠΟΥ δεν είναι δεσμευτικές.

Ο ΠΟΥ είχε επιδιώξει εξουσίες στο προηγούμενο προσχέδιο του ΔΚΥ για «όλους τους κινδύνους που ενδέχεται να επηρεάσουν τη δημόσια υγεία». Το τελευταίο προσχέδιο επιδιώκει να περιορίσει την εξουσία του ΠΟΥ σε αυτό που ήταν προηγουμένως, δηλαδή στην εξάπλωση ασθενειών.

Ωστόσο, η παγκόσμια ιδέα του One Health (μια Παγκόσμια Υγεία) παραμένει στη συνθήκη πανδημίας, η οποία θα μπορούσε να επεκτείνει την εξουσία του ΠΟΥ σε νέους τομείς, όπως η υπερθέρμανση του πλανήτη, το περιβάλλον, η γεωργία και οι προμήθειες τροφίμων.

Το One Health ορίζεται στη συνθήκη για την πανδημία ως μια «ολοκληρωμένη, ενοποιητική προσέγγιση που στοχεύει στη βιώσιμη ισορροπία και τη βελτιστοποίηση της υγείας των ανθρώπων, των ζώων και των οικοσυστημάτων».

Επίσης, αφαιρέθηκε από το τελευταίο προσχέδιο η ρητορική που εξάλειψε τον σεβασμό της προσωπικής ελευθερίας υπέρ της «ισότητας». Η φράση «πλήρης σεβασμός της αξιοπρέπειας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών των προσώπων» περιλαμβανόταν μεταξύ των βασικών αρχών της συμφωνίας ΔΚΥ και είχε αντικατασταθεί από τις «αρχές της ισότητας, της ένταξης, της συνοχής». Το τρέχον προσχέδιο αναφέρει ότι τα κράτη θα εξακολουθούν να σέβονται τα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, αλλά θα επιδιώκουν επίσης τους συλλογικούς στόχους της «ισότητας και αλληλεγγύης».

Αυτό το ζήτημα γίνεται ιδιαίτερα σημαντικό όταν πρόκειται για τις προσπάθειες των κρατών μελών να αναγκάσουν τους ανθρώπους να κάνουν εμβόλια για να διατηρήσουν τις δουλειές τους – όπως έκανε η κυβέρνηση Μπάιντεν στην εντολή της το 2021 που οδήγησε τους ιδιώτες εργοδότες να απολύουν υπαλλήλους που δεν έκαναν το εμβόλιο ή δεν υπέβαλαν συχνές, συχνά καθημερινές, δοκιμές από τεστ.

Πολλές χώρες και πολλές πόλεις των ΗΠΑ καθιέρωσαν πιστοποιητικά εμβολίων που απαγόρευαν την είσοδο των μη εμβολιασμένων σε ορισμένους δημόσιους χώρους, όπως μουσεία και εστιατόρια. Η Αυστρία ψήφισε νόμο κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 που ποινικοποιούσε την άρνηση εμβολίων, αν και τον ακύρωσε σχετικά άμεσα.

Οι συμφωνίες του ΠΟΥ έχουν επίσης επικριθεί για την προώθηση της λογοκρισίας, δεσμεύοντας τα μέλη να λάβουν μέτρα για την «καταπολέμηση της παραπληροφόρησης και της ψευδούς ενημέρωσης» σχετικά με τις πανδημίες.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, κυβερνήσεις, οργανισμοί μέσων ενημέρωσης και εταιρείες τεχνολογίας συνεργάστηκαν για να αποσιωπήσουν τις αναφορές ότι ο ιός μπορεί να προήλθε από εργαστήριο στην Κίνα και ότι τα εμβόλια για τον COVID-19 δεν εμπόδισαν την εξάπλωση του ιού ή ότι μπορεί να είχαν επιβλαβείς παρενέργειες.

Άλλες διατάξεις που μετριάστηκαν περιλαμβάνουν μια προσπάθεια να τοποθετηθεί ο ΠΟΥ στο κέντρο ενός παγκόσμιου συστήματος επιτήρησης για την παρακολούθηση πιθανών ασθενειών, κανονισμούς για την επιτάχυνση της παραγωγής εμβολίων, απαιτήσεις για ψηφιακά διαβατήρια υγείας, δεσμεύσεις από τα κράτη μέλη για χρηματοδότηση της διευρυμένης υποδομής πανδημίας του ΠΟΥ. και τη μεταφορά ιατρικής τεχνολογίας και πόρων από τις πλούσιες χώρες στις φτωχές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας.

Παραμένουν στις συμφωνίες οι όροι ότι ο ΠΟΥ είναι «η αρχή που κατευθύνει και συντονίζει το διεθνές έργο υγείας», αναθέτοντας την εξουσία στον γενικό διευθυντή του ΠΟΥ να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης πανδημίας.

Η σύνταξη του Kingsley προτείνει ότι οι συμφωνίες του ΠΟΥ καθορίζουν ότι οι ενέργειες που αναλαμβάνονται από τις κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 – συμπεριλαμβανομένων των lockdowns, των ταξιδιωτικών περιορισμών, του κλεισίματος των σχολείων, της λογοκρισίας και των αναγκαστικών εμβολιασμών – είναι θεμιτές απαντήσεις σε μια πανδημία.

«Οι προτάσεις ξεκινούν από την προϋπόθεση ότι η σειρά παρεμβάσεων Covid που έγιναν κατά τη διάρκεια της πανδημίας είναι ένα κατάλληλο σχέδιο για να κατευθύνει τη μελλοντική συμπεριφορά αντιμετώπισης της πανδημίας», έγραψαν.