Η χώρα βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν μηχανισμό εξουσίας που λειτουργεί χωρίς προσχήματα, χωρίς φρένα και χωρίς κοινωνικό συμβόλαιο. Έναν μηχανισμό που αναπαράγει τον εαυτό του, απομυζά πόρους, εξαντλεί την κοινωνία και μετατρέπει τη δημοκρατία σε διαχειριστικό άλλοθι. Η πολιτική ζωή έχει παραδοθεί σε ένα σύμπλεγμα συμφερόντων που δρα με μεθοδικότητα, αλαζονεία και πλήρη περιφρόνηση για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.
Στον πυρήνα αυτού του συστήματος βρίσκεται μια σαφής επιλογή: η συγκρότηση μιας κοινωνίας μειοψηφίας. Ένα πέμπτο του πληθυσμού απολαμβάνει προνόμια, πρόσβαση, κρατικό χρήμα και ασυλία. Τα υπόλοιπα τέσσερα πέμπτα καλούνται να επιβιώσουν με επιδόματα, προσωρινές διευκολύνσεις και επικοινωνιακά υποκατάστατα πολιτικής. Το κράτος λειτουργεί ως αντλία μεταφοράς πλούτου προς τα πάνω, ενώ η κοινωνία αποσυντίθεται σιωπηλά.
Οι εκλογικές διαδικασίες, η διαμόρφωση της κοινής γνώμης και η ενημέρωση έχουν μετατραπεί σε πεδία ιδιωτικής εκμετάλλευσης. Δημοσκοπήσεις χωρίς διαφάνεια, μετρήσεις χωρίς έλεγχο, μέσα ενημέρωσης που λειτουργούν ως επιχειρηματικοί βραχίονες και όχι ως θεσμοί. Το πολιτικό παιχνίδι στήνεται εκ των προτέρων και παρουσιάζεται ως φυσική εξέλιξη. Η κοινωνία καλείται απλώς να επικυρώσει.
Την ίδια στιγμή, το νομικό πλαίσιο έχει μετατραπεί σε θώρακα προστασίας συγκεκριμένων οικονομικών παικτών. Funds και servicers κινούνται με πλήρη ελευθερία, αποσπώντας περιουσίες, διαλύοντας ζωές και λειτουργώντας έξω από κάθε έννοια κοινωνικής ευθύνης. Η πρώτη κατοικία παύει να είναι δικαίωμα και γίνεται εμπόρευμα. Το ιδιωτικό χρέος διογκώνεται τεχνητά και χρησιμοποιείται ως εργαλείο πειθάρχησης.
Η εργασία απαξιώνεται συστηματικά. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, οι συντάξεις αποσυνδέονται από την πραγματική οικονομία και η ενεργειακή κερδοφορία μετατρέπεται σε μηχανισμό αφαίμαξης αντί για εθνικό πλεονέκτημα. Το λεγόμενο χρηματιστήριο ενέργειας λειτουργεί ως μαύρο κουτί αναδιανομής πλούτου, με κερδισμένους τους ίδιους και χαμένους τους πολλούς.
Όλα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα ανικανότητας. Είναι προϊόν στρατηγικής. Το σύστημα γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει και προς τα πού κινείται. Δεν ενδιαφέρεται για κοινωνική συνοχή, εθνική κυριαρχία ή ιστορική συνέχεια. Ενδιαφέρεται για δουλειές, συμβόλαια, ροές χρήματος και γεωπολιτική υποτέλεια με ανταλλάγματα. Η χώρα αντιμετωπίζεται ως χώρος διέλευσης και όχι ως πατρίδα.
Η πολιτισμική επικάλυψη αυτής της εξουσίας έρχεται μέσω ενός επιθετικού ιδεολογικού κελύφους που αντιστρέφει έννοιες, αδειάζει τη γλώσσα από νόημα και βαφτίζει την αποδόμηση πρόοδο. Σε συμμαχία με τμήματα της εγχώριας ολιγαρχίας, το κράτος οδηγείται σε ένα σπιράλ αποσύνθεσης, όπου τίποτα δεν στέκεται όρθιο πέρα από τους μηχανισμούς ελέγχου.
Σε διεθνές επίπεδο, οι ισορροπίες αλλάζουν βίαια. Οι παλιοί προστάτες αποδυναμώνονται, τα νέα κέντρα ισχύος συγκρούονται και οι βεβαιότητες καταρρέουν. Το σύστημα στην Ελλάδα αιφνιδιάζεται. Δεν ελέγχει πλέον πλήρως το περιβάλλον. Ο άνεμος γυρίζει και η εξάρτηση γίνεται βάρος. Ο φόβος δεν κρύβεται. Η επιμονή στην εξουσία γίνεται νευρική, σχεδόν πανικόβλητη.
Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, το πολιτικό πρόβλημα της χώρας αποκτά υπαρξιακά χαρακτηριστικά. Δεν πρόκειται για εναλλαγή διαχειριστών, αλλά για αλλαγή πορείας. Η Ελλάδα χρειάζεται ηγεσία με ιστορική επίγνωση, πολιτικό βάθος και αντοχή στη σύγκρουση. Χρειάζεται κάποιον που να ξέρει τι σημαίνει κράτος, τι σημαίνει έθνος και τι σημαίνει ευθύνη σε καιρό καταιγίδας.
Στο σημερινό πολιτικό τοπίο, ένα πρόσωπο συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που το σύστημα φοβάται. Όχι γιατί είναι άφθαρτο, αλλά γιατί δεν ελέγχεται. Όχι γιατί είναι τέλειο, αλλά γιατί δεν ενσωματώνεται. Η παρουσία του λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η εξουσία μπορεί να έχει και άλλο κέντρο βάρους. Γι’ αυτό και αντιμετωπίζεται ως απειλή.
Η κοινωνία, παρά την πίεση, δεν είναι παθητική. Κάτω από την επιφάνεια, η κόπωση έχει μετατραπεί σε ετοιμότητα. Τα τέσσερα πέμπτα που αποκλείστηκαν, περιμένουν σημείο αναφοράς. Το ένα πέμπτο οχυρώνεται γύρω από τα προνόμιά του. Η σύγκρουση δεν είναι θεωρητική. Είναι αναπόφευκτη.
Τίποτα δεν θα δοθεί χωρίς κόστος. Καμία αλλαγή δεν έρχεται χωρίς σύγκρουση. Η ιστορία δεν κινείται με ευχές. Κινείται με αποφάσεις. Και η Ελλάδα βρίσκεται ξανά μπροστά σε μία από εκείνες τις στιγμές που καθορίζουν γενιές. Ο αγώνας είναι μπροστά μας. Οφείλουμε να τον κερδίσουμε. Για εμάς και τα παιδιά μας.
