Ηρώδου Αττικού: Εκεί που τα «άδεια ταμεία» γεμίζουν ξαφνικά για τους ημέτερους

Με δύο μέτρα και δύο σταθμά στις αποδοχές των εργαζομένων του Δημοσίου βρίσκεται αντιμέτωπη η κυβέρνηση, μετά την απόφαση για χορήγηση επιδόματος ειδικών καθηκόντων έως 300 ευρώ τον μήνα στο προσωπικό της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι βλέπουν την επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού να παραμένει εκτός κυβερνητικού σχεδιασμού και το Συμβούλιο της Επικρατείας να έχει απορρίψει τη δικαστική διεκδίκηση των επιδομάτων εορτών και αδείας, για την Ηρώδου Αττικού βρέθηκε διαφορετική μισθολογική διαδρομή.

Η υπουργική απόφαση δημοσιεύθηκε στις 21 Αυγούστου 2026 στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και προβλέπει επίδομα 250 ευρώ τον μήνα για το πάσης φύσεως πολιτικό και ένστολο προσωπικό που υπηρετεί στην Προεδρία της Δημοκρατίας, στην Υπηρεσία Ασφαλείας του Προέδρου και στην Προεδρική Φρουρά, ανεξάρτητα από τη σχέση εργασίας ή τον τρόπο στελέχωσης της θέσης.

Για συγκεκριμένες θέσεις ευθύνης, μεταξύ των οποίων διευθυντές, προϊστάμενοι, ανώτεροι αξιωματικοί και στελέχη της Υπηρεσίας Ασφαλείας, προβλέπεται πρόσθετη προσαύξηση 50 ευρώ, ανεβάζοντας το συνολικό ποσό στα 300 ευρώ μηνιαίως.

Το επίδομα μάλιστα ισχύει αναδρομικά από την 1η Ιουλίου 2026, προσθέτοντας ακόμη μεγαλύτερη ένταση στη συζήτηση που έχει ανοίξει για την άνιση μισθολογική μεταχείριση μέσα στο ίδιο το Δημόσιο.

Για τους πολλούς «δημοσιονομικό κόστος», για την Προεδρία επίδομα έως 300 ευρώ

Η χρονική συγκυρία είναι ιδιαίτερα προκλητική. Λίγες ημέρες πριν από τη δημοσίευση της απόφασης, έγινε γνωστό ότι η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν αναγνώρισε υποχρέωση επαναφοράς των δώρων Χριστουγέννων, Πάσχα και του επιδόματος αδείας στους δημοσίους υπαλλήλους.

Το ζήτημα του 13ου και του 14ου μισθού περνά πλέον ουσιαστικά στην πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης. Και εκεί ακριβώς εμφανίζεται η μεγάλη αντίφαση: για τη γενικευμένη αποκατάσταση των μισθολογικών απωλειών προβάλλεται σταθερά το τεράστιο δημοσιονομικό κόστος, ενώ για συγκεκριμένες κατηγορίες προσωπικού εξακολουθούν να δημιουργούνται ειδικές μισθολογικές ρυθμίσεις.

Ένας εργαζόμενος στην καθαριότητα ενός δήμου, ένας εκπαιδευτικός ή ένας υπάλληλος ενός υποστελεχωμένου νοσοκομείου δεν αποκτούν αυτομάτως αντίστοιχη μηνιαία ενίσχυση. Για όσους όμως υπηρετούν στην Προεδρία της Δημοκρατίας, το κράτος αποφάσισε ότι οι «ειδικές συνθήκες» της υπηρεσίας δικαιολογούν πρόσθετη αμοιβή.

Μετά τις αντιδράσεις, πηγές της Προεδρίας επιχείρησαν να αποκρούσουν την εικόνα προνομιακής μεταχείρισης. Υποστήριξαν ότι το επίδομα δεν αποτελεί νέα παροχή χωρίς προηγούμενο, καθώς προβλεπόταν από το 1991 και καταργήθηκε το 2013 στο πλαίσιο των μνημονιακών περικοπών.

Κατά την ίδια επιχειρηματολογία, αντίστοιχα επιδόματα επανήλθαν τα προηγούμενα χρόνια σε άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου, ενώ η Προεδρία είχε μείνει εκτός. Οι αρμόδιες πηγές τονίζουν ακόμη ότι οι εργαζόμενοι στο Προεδρικό Μέγαρο υπάγονται στο Ενιαίο Μισθολόγιο και απορρίπτουν τον χαρακτηρισμό τους ως «προνομιούχων».

Μετά τις κρατήσεις, σύμφωνα με τις εξηγήσεις που δόθηκαν, το πραγματικό καθαρό όφελος υπολογίζεται περίπου στα 200 ευρώ για το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού και στα 240 ευρώ για τις θέσεις αυξημένης ευθύνης.

Η εξήγηση δεν σβήνει το πολιτικό ζήτημα

Η επίκληση της ιστορικότητας του επιδόματος μπορεί να εξηγεί τη νομική προέλευσή του. Δεν απαντά όμως στο βασικό πολιτικό ερώτημα που προκαλεί την αντίδραση εργαζομένων σε ολόκληρο το Δημόσιο: γιατί η αποκατάσταση παλαιών μισθολογικών απωλειών είναι εφικτή επιλεκτικά και απαγορευτική όταν αφορά εκατοντάδες χιλιάδες υπαλλήλους;

Οι εκπρόσωποι εργαζομένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση έχουν ήδη καταγγείλει τη δημιουργία προσωπικού «δύο ταχυτήτων», επισημαίνοντας ότι η ακρίβεια, τα ενοίκια, οι λογαριασμοί ενέργειας και οι αυξήσεις στα βασικά αγαθά δεν επιβαρύνουν μόνο όσους εργάζονται πίσω από τις πύλες του Προεδρικού Μεγάρου.

Η σύγκριση αποκτά ακόμη μεγαλύτερο πολιτικό βάρος επειδή η συγκεκριμένη απόφαση δεν αφορά ένα έκτακτο εφάπαξ βοήθημα. Πρόκειται για μηνιαίο επίδομα έως 300 ευρώ, το οποίο ενσωματώνεται στις αποδοχές για όσο χρονικό διάστημα ο εργαζόμενος υπάγεται στις προβλεπόμενες κατηγορίες.

Η κυβέρνηση έχει ασφαλώς δικαίωμα να υποστηρίζει ότι συγκεκριμένες υπηρεσίες απαιτούν ειδική μισθολογική μεταχείριση. Οφείλει όμως να εξηγήσει πειστικά γιατί η ίδια λογική δεν επεκτείνεται σε κρίσιμους και υποστελεχωμένους τομείς του Δημοσίου, όπου οι εργαζόμενοι καλούνται καθημερινά να λειτουργούν υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

Το πρόβλημα συνεπώς δεν είναι τα 250 ή τα 300 ευρώ που θα λάβουν οι εργαζόμενοι της Προεδρίας. Κάθε πραγματική ενίσχυση των αποδοχών των εργαζομένων είναι θεμιτή. Το πρόβλημα είναι ένα κράτος που αναγνωρίζει επιλεκτικά ότι οι μισθοί δεν επαρκούν, την ώρα που απέναντι στη μεγάλη πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων επικαλείται το δημοσιονομικό κόστος. Όταν η μισθολογική δικαιοσύνη εξαρτάται από την υπηρεσία και τη διεύθυνση του κτιρίου στο οποίο εργάζεται κάποιος, η κυβερνητική επίκληση της ισότητας χάνει μεγάλο μέρος της αξιοπιστίας της.