Η συγκινητική ομιλία ασθενούς στα εγκαίνια του Αιματολογικού Κέντρου

Με μια βαθιά συγκινητική ομιλία που απέσπασε το θερμό χειροκρότημα όλων των παρευρισκομένων, η κυρία Γεωργία Ξανθοπούλου έδωσε το παρών στα εγκαίνια του νέου Αιματολογικού Κέντρου του νοσοκομείου «Παπανικολάου». Η ίδια, έχοντας βιώσει από πρώτο χέρι τις δυσκολίες του συστήματος υγείας ως ασθενής που διαγνώστηκε το 2015 με οξεία λευχαιμία, αποτέλεσε τη ζωντανή απόδειξη της σημασίας της συγκεκριμένης υποδομής.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε παρουσία του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη. Η κυρία Ξανθοπούλου, έντεκα ολόκληρα χρόνια μετά την αρχική διάγνωση της νόσου, περιέγραψε με γλαφυρό τρόπο τις δύσκολες στιγμές που κλήθηκε να αντιμετωπίσει. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε σε ένα περιστατικό του 2019, όταν, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής της στο νοσοκομείο, δεν υπήρχε ούτε μία διαθέσιμη καρέκλα στην αίθουσα αναμονής. Η αδυναμία να βρει έστω και μια θέση να καθίσει, την οδήγησε σε μια πράξη απελπισίας αλλά και ελπίδας: να συντάξει και να αποστείλει μια επιστολή στον Πρωθυπουργό, εκθέτοντας τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι ασθενείς.

«Πήγα λοιπόν και κάθισα στο αυτοκίνητό μου. Μόνη, κουρασμένη και απογοητευμένη. Πήρα το κινητό μου και άρχισα να γράφω. Έγραψα ένα γράμμα στον Πρωθυπουργό. Δεν ήξερα αν θα το διαβάσει ποτέ, δεν ήξερα αν θα έφτανε καν στα χέρια του, εκείνη τη στιγμή όμως ένιωθα ότι πρέπει να μιλήσω. Όχι μόνο για μένα, αλλά για όλους τους ανθρώπους που περίμεναν μαζί μου, για κάθε ασθενή που έδινε τη δική του μάχη και για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που πάλευαν καθημερινά στο πλευρό μας. Έστειλα εκείνο το γράμμα με μία μόνο ελπίδα: να ακουστούμε», ανέφερε χαρακτηριστικά, με τη φωνή της να προδίδεται από τη συγκίνηση.

Η έκπληξή της ήταν μεγάλη όταν, το επόμενο κιόλας πρωινό, δέχθηκε μια απρόσμενη τηλεφωνική κλήση. «Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο κύριος Πρωθυπουργός. Θυμάμαι ακόμα την έκπληξή μου. Περισσότερο όμως θυμάμαι την ανθρώπινη κουβέντα που κάναμε. Με άκουσε πραγματικά. Και μου υποσχέθηκε ότι θα έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Σήμερα το μυαλό μου γυρίζει πίσω σε εκείνη τη γεμάτη αίθουσα αναμονής και στην αδύναμη και φοβισμένη ασθενή που βρίσκεται εδώ ζωντανή ανάμεσά σας για να πει ένα μεγάλο ευχαριστώ», συνέχισε η κυρία Ξανθοπούλου. Παράλληλα, θέλησε να τονίσει ότι ένα τόσο σημαντικό έργο δεν είναι αποτέλεσμα μεμονωμένων ενεργειών, αλλά συλλογικής προσπάθειας, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της προς όλους όσοι συνέβαλαν σε αυτό.

Η ομιλήτριά μας δεν παρέλειψε να αναφερθεί στη συμβολική αλλά και ουσιαστική αξία του νέου κτηρίου. «Κοιτάζοντας αυτό το κτίριο, βλέπω κάτι πολύ μεγαλύτερο από τοίχους και δωμάτια. Βλέπω καλύτερες συνθήκες νοσηλείας, αξιοπρέπεια για τον ασθενή και τη δυνατότητα να εφαρμοστούν θεραπείες που μέχρι χθες δεν μπορούσαν να προσφερθούν. Πάνω απ’ όλα όμως, βλέπω ζωή», σημείωσε με έμφαση, υπογραμμίζοντας τον αντίκτυπο της νέας υποδομής στην καθημερινότητα των ασθενών.

Κλείνοντας την ομιλία της, η κυρία Ξανθοπούλου θέλησε να μοιραστεί ένα προσωπικό δίδαγμα από τη δική της περιπέτεια υγείας. «Αν υπάρχει κάτι που έμαθα μέσα από τη δική μου διαδρομή, είναι ότι η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό που έχουμε. Δυστυχώς πολλές φορές το καταλαβαίνουμε μόνο όταν κινδυνεύουμε να τη χάσουμε. Γι’ αυτό ένα έργο για την υγεία δεν είναι απλώς ένα ακόμη έργο. Είναι μια επένδυση στην ίδια την ανθρώπινη ζωή», ανέφερε. Η αναφορά της στην προσωπική της διαδρομή ήταν ιδιαίτερα γλαφυρή: «Κάποτε έγραψα στον Πρωθυπουργό μέσα από το αυτοκίνητό μου, επειδή δεν υπήρχε ούτε μία καρέκλα για να καθίσω. Σήμερα στέκομαι μπροστά σας στα εγκαίνια ενός ολόκληρου, καινούριου κτηρίου. Νιώθω ότι με εκείνο το γράμμα έβαλα κι εγώ ένα μικρό πετραδάκι σε αυτό το μεγάλο έργο. Ένα πετραδάκι μπορεί να μοιάζει ασήμαντο όταν το κρατάς μόνος σου στο χέρι, όταν όμως ενωθεί με τα πετραδάκια πολλών ανθρώπων, μπορεί να γίνει θεμέλιο. Και πάνω απ’ όλα, σε αυτό το θεμέλιο μπορεί να χτιστεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα κτήριο, μπορεί να χτιστεί ελπίδα».

Η κυρία Ξανθοπούλου ολοκλήρωσε την ομιλία της απευθύνοντας ένα θερμό ευχαριστώ προς τον Πρωθυπουργό για την ανταπόκρισή του στο αίτημά της, αλλά και προς όλους τους εργαζόμενους και τους συντελεστές που συνέβαλαν στη δημιουργία αυτού του χώρου φροντίδας. «Σας ευχαριστώ, κύριε Πρωθυπουργέ, που τότε ακούσατε τη φωνή μιας ασθενούς. Ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσοι συνέβαλαν ώστε αυτός ο τόπος να γίνει χώρος φροντίδας, θεραπείας και ελπίδας για χιλιάδες ανθρώπους. Εκ μέρους της ασθενούς που ήμουν τότε, της γυναίκας που είμαι σήμερα, εκ μέρους όλων των ασθενών και όλων εκείνων που αύριο θα περάσουν αυτή την πόρτα για να δώσουν τη δική τους μάχη, σας ευχαριστώ από καρδιάς», κατέληξε, αφήνοντας άφωνους τους παρευρισκόμενους.