Κεχηνοί και τεθηπότες Έλληνες

Είναι πρόδηλον, ότι η Ελλάς πάσχει εκ βάθρων και κλυδωνίζεται
ατελεσφόρως, ένεκεν και συνεπεία ελλείψεως ιδεολογίας, τούτο δε
σημαίνει, ότι στερείται εξ ολοκλήρου οράματος, το οποίο τροφοδοτείται
και υποφώσκεται από την προοπτική δια την υλοποίηση ενός
συλλογικού στόχου.

Ποιος είναι όμως τούτος ο στόχος, ο οποίος φαντάζει ως ένα πρόσθετο,
κενό ιδολόγημα, το οποίο, δύναται να εξαντληθεί περιοριστικά ως μία
αιχμή του δόρατος ενός απολύτα ελεγχόμενου εκ του αναφούς και
υπερεθνικού διευθυντηρίου του συστήματος., σύνθημα.

Η ψυχή, η διάνοια και ο νούς συνιστούν τον κάλυκα, συγκροτήσεως
ενός οράματος, ως μία συνισταμένη, μία εξίσωση θεωρίας και πράξης,
μία εμπειρική διεισδυτική ματιά προς το επέκεινα της συλλογικής
εθνικής μας αφύπνισης.

Η παραδοχή ότι το έθνος κείται οντολογικά πέραν των στενών ορίων
των κρατικών δομών, συνιστά ανυπερθέτως μία αψεγάδιαστη αλήθεια,
πλην όμως δεν συνιστά απλώς μία άπεφθη ιδέα κείμενη ή ιδώμενη εις
την κορυφή της «σπηλαιάς του Πλάτωνος» του όντος όντος, αλλά μία
εκζητούμενη πραγματικότητα, η οποία επιβάλλεται, παντί τιμήμασι, να
μετουσιώνεται εις την Συνταγματική έννομη τάξη.

Άρα, ομιλούμε στενά δια το προσφιλές συμπεριληπτικό ιδεολόγημα, το
οποίο συμπυκνώνει εύγλωττά, την παρεμπίπτουσα προάσπιση του
διαχρονικού αγαθού του έθνους, δια μέσου της προστασίας της λαικής
κυριαρχίας και της Συνταγματικής νομιμοφροσύνης; Ρητορικό το
ερώτημα, η απάντηση είναι βεβαίως, το έθνος συγκεφαλαιώνεται εις το
Σύνταγμα, διότι μόνον δια μέσου των κοινοβουλευτικών θεσμών, θα
παράξει τα δέοντα και αμείλικτα ρεαλιστικά αποτελέσματα.

Κατά συνέπεια μιλούμε δια την σύγκραση, τον συγκερασμό και την
εγκοπή μεταξύ της ιδέας του έθνους και του ίδου του έθνους, ως τούτου
αναδύεται δια μέσου της Συνταγματικής εννόμου τάξεως και των

Δημοκρατικών Συνταγματικών θεσμών καθώς και την προστασία
αυτών, άλλα τελείται εσχάτη προδοσία εκ του εκάστοτε επίδοξου
καταλύτη, ή πατριδοκάπηλου ετεροκατευθυνόμενου ως φερόμενου
εθνικιστή ή φενακισμένου, εν πάση περιπτώσει πατριώτη.

Η Συνταγματική Ιστορία, αποτελεί ακριβώς το πρελούδιο, διάνοιξης της
σκέψεως και αναστοχασμού, για ποια Ελλάδα ομιλούμε, διότι μόνον
μέσω του παρελθόντος, δυνάμεθα να ιχνηλατήσουμε συνητηρητικά το
μέλλον μας, να ψηλαφήσουμε το όραμα της Μεγάλης ιδέας, όχι ως
όντος ων αλλά την ενβίωση του έθνους στο σύγχρονο ιστορικό
γίγνεσθαι.

Ως εκ τούτου, οφείλουμε να αυτοπροσδιοριστούμε, ιστορικά, θεσμικά
και νομικά, προκειμένου, δια του φιλοσοφικού στοχασμού, να
ψηλαφήσουμε, την Μεγάλη ιδέα, αρυόμενη από τα κοινωνικά,
οικονομικά και πολιτικά προβλήματα.

Εν άλλοις λόγος, ο πολιτικός στοχασμός και η γνώση αποτελούν την
λυδία λίθο, της υπέρβασης, των παρασιτικών υποπροιόντων της
επελαυνούσης Νέας Τάξης πραγμάτων, δηλαδή αφενός της
νεοφιλελεύθερης Δεξιάς και εξ ετέρου, του πολυπολιτισμικού-
εθνομηδενιστικού πόλου της ψευδεπίγραφης αριστεράς, η οποία κείται
εγκλωβισμένη στον παρασιτικό εκσυγχρονισμό της ουτιδανοσύνης.

Ο μοναδικός τρόπος, να επιβιώσουμε, στο σημερινό πολιτισμικό τέλμα,
και στις ραγδαίες αντικρουόμενες εξελίξεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης,
είναι η κατάθεση μία εμπεριστατωμένης πρότασης, με οικουμενική
διάσταση με κράτιστο γνώμονα την κατάδυσή μας εις την διαχρονική
παράδοσή μας, η οποία δομεί συντηρητικά το απαρασάλευτο άξονα της
ταυτότητας΄μας, η οποία δεν είναι άλλη από τον όραμα του τρίτου
πολιτισμού, δηλαδή αυτού του Ελληνοχριστιανισμού.

Εν κατακλείδι φρονώ, ότι ήγγικεν, η ώρα της εξαναστάσεως και της
ανανήψεως, οίον, ο καινοφανής και ρηξικέλευθος, εκ του παραχρήμα
αυτοπροσδιορισμός, ουχ ήττον υποδεέστερος με την εθνικής μας
αναγέννηση, με κράτιστο γνώμονα, την γλώσσα, την ιστορία και τα λάθη του παρελθόντος, η συνολική δε επισκόπηση του πολιτισμικού
μας γίγνεσθαι θα κυοφορήσει συν θεώ, την ελπίδα, την άσεβεστη φλόγα
για δράση, με τους τεθνεώτας τους ζώντας και τους γεννηθησομένους.

Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και του Σ.τ.Ε
Ανεξάρτητος Βουλευτής