Η λαθρομετανάστευση ορίζεται ως η παράνομη είσοδος και εγκατάσταση αλλοδαπών σε ένα κράτος χωρίς τα προβλεπόμενα έγγραφα και εκτός των θεσπισμένων διαδικασιών. Αφορά μετακινήσεις που πραγματοποιούνται από ξηρά και θάλασσα, παρακάμπτοντας τα νόμιμα σημεία εισόδου και το ισχύον νομικό πλαίσιο κάθε χώρας.
Η διαδικασία αυτή συγκροτείται μέσα από οργανωμένα κυκλώματα διακίνησης, τα οποία αναλαμβάνουν τη μεταφορά ανθρώπων με επικίνδυνες μεθόδους, συχνά μέσω θαλάσσιων διαδρομών. Τη βασική ευθύνη για τα ναυάγια και τους πνιγμούς φέρουν όσοι σχεδιάζουν και υλοποιούν αυτές τις μετακινήσεις, όσοι υπόσχονται παροχές και εγκατάσταση στη Δύση, καθώς και όσοι αποδέχονται τη συμμετοχή σε τέτοιες επιχειρήσεις.
Η λαθρομετανάστευση παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών και ιδεολογικών επιλογών. Περιγράφεται ως διαδικασία με στόχο τον μαζικό εποικισμό, η οποία υποστηρίζεται από δίκτυα διακινητών, χρηματοδοτικούς μηχανισμούς και οργανώσεις που δρουν υπό τον μανδύα του ανθρωπισμού, με ενεργή παρουσία κομμάτων και ΜΚΟ.
Στον πυρήνα αυτής της στρατηγικής τοποθετούνται κράτη όπως το Κατάρ και η Τουρκία, τα οποία φέρονται να επιδιώκουν τη μακροπρόθεσμη επέκταση της ισλαμικής παρουσίας στη Δύση. Η δημιουργία μεγάλων μουσουλμανικών πληθυσμών στις μητροπόλεις της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ωκεανίας θεωρείται μέσο άσκησης επιρροής, με τις δημογραφικές εξελίξεις να λειτουργούν πολλαπλασιαστικά.
Το σχέδιο αυτό περιγράφεται ως μακράς πνοής, με αναφορά στην έννοια της Ούμμα, της παγκόσμιας κοινότητας των πιστών. Στο πλαίσιο αυτό, η επέκταση παρουσιάζεται ως ιδεολογικός και πολιτικός στόχος, με τελικό ορίζοντα την επικράτηση και την υποταγή ή εξάλειψη των αλλόθρησκων όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες.
Οι συνέπειες αποτυπώνονται, σύμφωνα με αυτή την οπτική, σε χώρες όπως η Βρετανία, το Βέλγιο και η Γαλλία. Εκεί καταγράφονται φαινόμενα δημογραφικής και πολιτισμικής μεταβολής, με ομάδες φανατικών ισλαμιστών να διατυπώνουν δημόσια αιτήματα για εφαρμογή της Σαρία και να προαναγγέλλουν την ισλαμοποίηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Η εξέλιξη αυτή συνδέεται με την απουσία αποτελεσματικών πολιτικών φύλαξης συνόρων, την ύπαρξη εκτεταμένων παροχών και την αδυναμία μαζικών απελάσεων όσων εισέρχονται παράνομα. Τα κέντρα που υλοποιούν το σχέδιο αξιοποιούν τη φτώχεια και την ανέχεια σε περιοχές της Ασίας και της Αφρικής, στρατολογώντας πληθυσμούς με ελάχιστα μέσα επιβίωσης.
Σε ανθρώπους που ζουν με λίγα δολάρια τον μήνα προβάλλεται η εικόνα μιας ζωής με στέγη, επιδόματα και κοινωνική φροντίδα στη Δύση. Το κίνητρο αυτό λειτουργεί ως καταλύτης για την απόφαση επιβίβασης στις βάρκες των διακινητών. Παράλληλα, τα πλούσια ισλαμικά κράτη κατηγορούνται ότι διοχετεύουν κεφάλαια σε τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως η Χαμάς, αντί να επενδύουν στην ανάπτυξη, την παιδεία και τη δημιουργία θέσεων εργασίας σε φτωχές μουσουλμανικές χώρες.
Τα κυκλώματα διακινητών λειτουργούν ως οργανωμένο παρακράτος, με διασυνδέσεις στο βαθύ τουρκικό κράτος. Εκμεταλλεύονται τους μετανάστες οικονομικά, αποσπώντας χιλιάδες δολάρια για τη μεταφορά τους. Συχνά εφαρμόζονται πρακτικές πίστωσης των ναύλων, οι οποίες οδηγούν σε εκβιασμούς, απαγωγές, βασανιστήρια και απειλές κατά των οικογενειών των οφειλετών.
Σε ορισμένες περιπτώσεις καταγράφεται εκχώρηση απαιτήσεων μεταξύ εγκληματικών ομάδων, με τη μεταβίβαση χρεών και την είσπραξή τους με πολλαπλάσιο τόκο στις χώρες υποδοχής. Το φαινόμενο συμπληρώνεται από δίκτυα νόμιμων και παράνομων τζαμιών και από ισλαμικές οργανώσεις που εμφανίζονται ως ανθρωπιστικές, ενώ φέρονται να καλύπτουν πυρήνες φανατικών τζιχαντιστών.
Η πολιτική στήριξη από την αριστερά παρουσιάζεται ως καθοριστικός παράγοντας στη διαμόρφωση αυτής της πραγματικότητας. Καταγράφεται έντονη ιδεολογική αντιπαράθεση με το Έθνος, τον Χριστιανισμό και τον δυτικό πολιτισμό, καθώς και αντισημιτισμός, ο οποίος αναδείχθηκε μέσω της υποστήριξης προς τη Χαμάς και της προπαγάνδας κατά του Ισραήλ.
Στο πλαίσιο αυτό, περιγράφονται πρακτικές φίμωσης κάθε αντίθετης άποψης μέσω δολοφονίας χαρακτήρα και συκοφάντησης. Η σύμπλευση αριστερών δυνάμεων με τον ισλαμισμό χαρακτηρίζεται ως στρατηγική αυταπάτη, με ιστορικό παράδειγμα το Ιράν, όπου μετά την ανατροπή του Σάχη το ισλαμικό καθεστώς στράφηκε άμεσα κατά των κομμουνιστών συμμάχων του.
Η ιδεολογική επέκταση του Ισλάμ, ακόμη και μέσω εξαπάτησης ή προσωρινής προσαρμογής κανόνων, παρουσιάζεται ως στοιχείο που προβλέπεται από το Κοράνι. Η πρακτική αυτή εντάσσεται σε συγκεκριμένο θεολογικό πλαίσιο.
Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, οι δυτικές κοινωνίες, Χριστιανοί και Εβραίοι, βρίσκονται σε κατάσταση νόμιμης άμυνας. Η ασφάλεια, η εθνική και κοινωνική συνοχή, η υπεράσπιση της Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων απαιτούν θεσμικές παρεμβάσεις και δράση στο πεδίο, με αποτροπή της παράνομης εισόδου, καταστολή των δικτύων και απέλαση όσων βρίσκονται παράνομα στις χώρες υποδοχής, με προτεραιότητα στους οργανωμένους φανατικούς πυρήνες.
