Μητσοτάκης: Δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σε μια ευρεία πολιτική τοποθέτηση, άσκησε δριμεία κριτική στην αντιπολίτευση, επισημαίνοντας ότι η κοινή συνισταμένη των κομμάτων του χώρου, που είναι η απομάκρυνση του ιδίου από την εξουσία, δεν αποτελεί μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Αναφερόμενος ειδικότερα στον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και το νέο του πολιτικό εγχείρημα, ο κ. Μητσοτάκης σχολίασε με καυστικό τρόπο την ονομασία του κόμματος, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Τι να πω για το όνομα, φαντάζομαι το ΕΑΜ το άφησε στον κ. Πολάκη!».

Ο κ. Μητσοτάκης υπογράμμισε ότι στον χώρο της Αριστεράς και ευρύτερα στην αντιπολίτευση επικρατεί ένας έντονος κατακερματισμός, με μοναδικό κοινό παρονομαστή την επιθυμία για αποχώρηση της Νέας Δημοκρατίας από την κυβέρνηση. Αυτή η στάση, όπως τόνισε, δεν συνιστά μια πειστική εναλλακτική λύση για τη χώρα. Αντίθετα, η κυβέρνηση, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο για την επόμενη ημέρα, επαναλαμβάνοντας το σύνθημα «είπαμε, το κάναμε» και δεσμευόμενος για ακόμη περισσότερες παρεμβάσεις έως τις εκλογές του 2027.

«Η σύγκριση αυτή θα αποτυπωθεί στις εκλογές του 2027. Οι πολίτες θέλουν προοπτική», ανέφερε χαρακτηριστικά, δίνοντας τον τόνο της προεκλογικής αντιπαράθεσης. Αναφερόμενος προσωπικά στον Αλέξη Τσίπρα, ο κ. Μητσοτάκης δήλωσε ότι σέβεται όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, ωστόσο επισήμανε ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει ήδη κριθεί για το έργο του και θα κριθεί ξανά ως αρχηγός ενός νέου κόμματος, το οποίο, όπως είπε, δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει αν αποτελεί τον ΣΥΡΙΖΑ με νέο ΑΦΜ. Χαρακτήρισε τις πρόσφατες τοποθετήσεις του κ. Τσίπρα ως «μια θεαματική βουτιά στο παρελθόν», αντί για μια ουσιαστική συζήτηση για το μέλλον της πατρίδας.

Ξεχωριστή αναφορά έκανε ο πρωθυπουργός και στην κ. Μαρία Καρυστιανού, με αφορμή τις πολιτικές πρωτοβουλίες που αναπτύσσονται γύρω από το πρόσωπό της. Ο κ. Μητσοτάκης υποστήριξε ότι η χώρα έχει ήδη πειραματιστεί με αυτόκλητους σωτήρες και ότι η ίδια πρέπει να κριθεί για τις θέσεις της, υπονοώντας ότι η πολιτική δράση δεν μπορεί να βασίζεται σε προσωπικές ατζέντες.