Η Τουρκία υπό το καθεστώς του Ερντογάν έχει μετατραπεί σε μια εξαιρετικά αυταρχική και καταπιεστική πολιτική δομή, η οποία κρύβει την επιβολή μιας στυγνής δικτατορίας πίσω από τον μανδύα της δημοκρατίας. Παρά τα φαινόμενα δημοκρατικού καθεστώτος, η πραγματική εξουσία ασκείται μόνο από τον Ερντογάν και τις επιθυμίες του, γεγονός που εκδηλώνεται με τη συνεχιζόμενη δίωξη και καταστολή της αντιπολίτευσης. Η σύλληψη του δημάρχου Κωνσταντινουπόλεως Εκρέμ Ιμάμογλου, ακριβώς πριν από την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του για την προεδρία, και η καταστολή της αντιπολίτευσης με συλλήψεις και άλλες διώξεις, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα του αυταρχικού καθεστώτος που επικρατεί στην Τουρκία.
Αυτή η κατάσταση, αν και ευρέως γνωστή εντός της Τουρκίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν φαίνεται να επηρεάζει την πολιτική των μεγάλων δυνάμεων. Η Τουρκία, παρά τις εγκληματικές επιθέσεις εναντίον των πολιτικών της αντιπάλων και τις αυταρχικές της πρακτικές, παραμένει μέρος του ευρωπαϊκού στρατηγικού σχεδιασμού, κάτι που θα ενίσχυε τη στρατιωτική της βιομηχανία με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Ωστόσο, με την πρόσφατη πολιτική του Ερντογάν, που περιλαμβάνει εχθρικές ενέργειες και πογκρόμ εναντίον της αντιπολίτευσης, η Ευρώπη φαίνεται να αρχίζει να αναθεωρεί αυτή τη στάση, με τις πρώτες φωνές για την εξαίρεση της Τουρκίας από το πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παρά τις επιπτώσεις αυτής της πολιτικής, η ελληνική κυβέρνηση υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη εξακολουθεί να διατηρεί φιλικές σχέσεις με το καθεστώς Ερντογάν. Παρά τις αντιφάσεις και τις πολιτικές καταστολής που επιδεικνύει η Τουρκία, η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να αναζητά «θετικό» κλίμα με την Τουρκία, ενώ η διαπραγμάτευση των ελληνικών εθνικών συμφερόντων φαίνεται να υπόκειται στην έγκριση της τουρκικής κυβέρνησης. Ένα ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της υποταγής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έφτασε στο σημείο να ζητήσει άδεια από την Τουρκία για την τοποθέτηση καλωδίου του ΑΔΜΗΕ στην Κρήτη και την Κάσο.
Αυτό που είναι πιο ανησυχητικό, όμως, είναι η συνέχιση της πολιτικής στήριξης του Ερντογάν από την Ελλάδα, ακόμα και σε διεθνείς οργανισμούς. Η συνεργασία Ελλάδας και Τουρκίας σε κοινούς ψηφοδέλτιους για τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και η εκλογή του Φεριντούν Σινιρλίογλου στη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΑΣΕ, ο οποίος έχει ιστορικό εχθρότητας απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, δείχνουν τη συνεχιζόμενη υποστήριξη του καθεστώτος Ερντογάν, παρά τις διεθνείς αντιδράσεις και τις αυταρχικές πρακτικές του.
Παρά το γεγονός ότι η Ε.Ε. ενδέχεται να απομονώσει κάποια στιγμή την Τουρκία, ο Ερντογάν θα εξακολουθήσει να μπορεί να υπολογίζει στην στήριξη του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία, αντί να ασκήσει πίεση στον αυταρχικό ηγέτη, φαίνεται να προτιμά να διατηρεί θετικές σχέσεις μαζί του, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει την εξασθένιση των εθνικών συμφερόντων και την αδικία εις βάρος των Ελλήνων πολιτών.
