Το χρυσοποίκιλτο ψέμα Χατζηδάκη και η αλήθεια πίσω από τις αυξήσεις του κατώτατου μισθού

Με μια απίστευτη αλαζονεία και πολιτική πονηριά, ο Κωστής Χατζηδάκης, ο άνθρωπος που έχει περάσει από τη θέση του παρακολουθούμενου από την ΕΥΠ στο να ηγείται πλέον αυτής της υπηρεσίας, βγήκε να δηλώσει ότι «είμαστε ειλικρινείς με τους πολίτες». Προσπαθώντας να εξωραΐσει την πραγματικότητα και να κατευνάσει την οργή της κοινής γνώμης για τις ντροπιαστικές αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, εκείνος, προφανώς σε μια προσπάθεια να καλύψει τις αποτυχίες της κυβέρνησης και να σώσει ό,τι μπορεί, επιλέγει τη λέξη «ειλικρίνεια». Όμως, αλήθεια, πόσο ειλικρινής είναι ένας πολιτικός που αντιμετωπίζει τους πολίτες του ως απλούς αριθμούς ή αντικείμενα εκμετάλλευσης;

Αναρωτιέται κανείς, πώς είναι δυνατόν να αποκαλείς τον εαυτό σου ειλικρινή, όταν οι πολίτες, αντί να βλέπουν βελτιώσεις στη ζωή τους, βιώνουν συνεχώς την υποβάθμιση της καθημερινότητάς τους; Ο Χατζηδάκης και οι συνάδελφοί του της κυβέρνησης, που βγαίνουν να υποστηρίξουν πως «φτιάχνουν τη ζωή του κόσμου», δεν είναι τίποτα άλλο από πολιτικοί που χρησιμοποίησαν τις εκλογές και τα προεκλογικά τους συνθήματα ως επικοινωνιακά όπλα, για να εξαπατήσουν τον κόσμο, υποσχόμενοι έναν καλύτερο μέλλον που ποτέ δεν ήρθε.

Ο μέσος Έλληνας, ο οποίος, παρόλα αυτά, συνεχίζει να πληρώνει με τον ιδρώτα του τους μισθούς και τα προνόμια αυτών των πολιτικών, καλείται να «αποδεχτεί» τις αυξήσεις που δεν καλύπτουν ούτε καν τις βασικές ανάγκες του. Αυτές οι αυξήσεις είναι το λιγότερο μια υποκρισία, ενώ ο Χατζηδάκης εμφανίζεται να μιλάει για «ειλικρίνεια», παραβλέποντας ότι ο κόσμος δεν τον ψήφισε για να κάνει «μαθήματα» ειλικρίνειας, αλλά για να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής του.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η πολιτική τάξη δεν αντιλαμβάνεται την κοινωνία παρά μόνο ως «συσκευή» παραγωγής ψήφων και χρημάτων. Οι πολίτες πληρώνουν τα πάντα, από τους μισθούς των πολιτικών μέχρι τις προσωπικές τους ανέσεις, και εν τω μεταξύ, οι ίδιοι αντιμετωπίζονται ως απλοί αριθμοί και αντικείμενα προς εκμετάλλευση. Αν ο Χατζηδάκης θέλει πραγματικά να μιλήσει για «ειλικρίνεια», τότε θα πρέπει να αρχίσει να αναγνωρίζει την πραγματική του θέση, η οποία, σε μια κανονική και ευνομούμενη κοινωνία, θα τον τοποθετούσε σε έναν πολύ διαφορετικό ρόλο, ίσως ως θυρωρό σε δημόσια υπηρεσία, μακριά από τις κυβερνητικές αυλές και τα προνόμια του πολιτικού σωλήνα.

Αυτό που προκαλεί αηδία είναι το θράσος των πολιτικών, οι οποίοι, σε μια κοινωνία όπου η πλειοψηφία των πολιτών «φυτοζωεί» κάτω από το βάρος της ακρίβειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης, τολμούν να μιλούν για «ειλικρίνεια». Αυτοί οι ίδιοι πολιτικοί, οι μεγαλύτεροι απατεώνες της μεταπολίτευσης, που έχουν εκμεταλλευτεί την κρίση για να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα, έρχονται να δώσουν μαθήματα αρετής και πολιτικής ηθικής στον λαό που τους πληρώνει. Αλλά, φυσικά, τους είναι εύκολο να μιλούν για ειλικρίνεια όταν είναι αποκομμένοι από την πραγματικότητα και ζουν στον δικό τους πολιτικό και οικονομικό κόσμο, μακριά από τις ανάγκες και τις αγωνίες της κοινωνίας.