Η απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, που επιτρέπει την υιοθεσία σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια, είναι, ας μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός, νομικά προβληματική.
Και αυτό διότι, χωρίς ισχυρή νομική θεμελίωση, προέκρινε το δικαίωμα υιοθεσίας των ομοφυλόφιλων ζευγαριών έναντι του δικαιώματος ενός παιδιού —και δη ευάλωτου, ορφανού— να μεγαλώσει με μητέρα και πατέρα.
Το επισημαίνει πολύ ορθά η άποψη των μειοψηφησάντων δικαστών, οι οποίοι, πολύ εύλογα, επικαλούνται τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 5 παρ. 1, 9 παρ. 1, 21 παρ. 1 του Συντάγματος, του άρθρου 8 της Ε.Σ.Δ.Α., της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού και της Σύμβασης της Χάγης για τις διακρατικές υιοθεσίες.
Θα προσέθετα και τη σχετική απόφαση του Ε.Δ.Δ.Α. «Fretté κατά Γαλλίας», ενώ παραπέμπω επίσης στους Katy Faust, Dawn Stefanowicz, B.N. Klein και Robert Oscar Lopez, οι οποίοι ανατράφηκαν από ομοφυλόφιλους γονείς και είχαν καταθέσει στο 5ο Εφετείο των ΗΠΑ, αντιτιθέμενοι στη νομιμοποίηση του «γάμου» μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου.
Εξιστορώντας παιδικές αναμνήσεις από οικογενειακά περιβάλλοντα που, κατά τους ίδιους, δυσλειτουργούσαν εξαιτίας των σεξουαλικών επιλογών των γονιών τους και της ριζοσπαστικής υποκουλτούρας που συνδεόταν με τις «ομοφυλόφιλες» ταυτότητές τους, και οι τέσσερις υποστήριξαν ότι ο επαναπροσδιορισμός του ορισμού του γάμου, προκειμένου να συμπεριληφθούν τα ομόφυλα ζευγάρια, ενδέχεται να οδηγήσει στην εκμετάλλευση και την κακομεταχείριση αμέτρητων παιδιών, για πολιτικό και προσωπικό όφελος. (Οι πλήρεις καταθέσεις τους και το ιστορικό της υπόθεσης.)
Το σημαντικότερο όμως, κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι άλλο. Το Δικαστήριο της Ολομέλειας του ΣτΕ, από όσα τουλάχιστον διάβασα στην επίσημη περίληψη της απόφασης, προέβη και σε μία, ίσως άνευ προηγουμένου, εκτροπή. Ανήγαγε εαυτόν σε ένα είδος ιερατείου, το οποίο έκρινε τη Χριστιανική Ηθική υποδεέστερη της «Κοινωνικής Ηθικής».
Επί λέξει γράφει:
«…η δεδομένη διαχρονική συμβολή της Ορθόδοξης Χριστιανικής διδασκαλίας στη διαμόρφωση των ηθικών αντιλήψεων του ελληνικού λαού δεν αναιρεί την εξέλιξη αυτών, ιδίως στη σύγχρονη εποχή, υπό τη σύνθετη επίδραση περισσοτέρων παραγόντων, εν πάση δε περιπτώσει η συνεκτίμηση των κρατουσών στη Χώρα κοινωνικοηθικών αντιλήψεων, ενόψει της θέσπισης ρυθμίσεων που άπτονται ζητημάτων κοινωνικής ηθικής, ανήκει στην εξουσία του νομοθέτη, την κρίση του οποίου δεν δύναται να υποκαταστήσει ο ασκών εν προκειμένω έλεγχο ορίων ακυρωτικός δικαστής».
Με άλλα λόγια, το ΣτΕ έκρινε ότι υφίσταται μία «κοινωνική ηθική», η οποία διαφοροποιείται από τη Χριστιανική και υπερτερεί αυτής, και ότι, μάλιστα, η εκάστοτε κυβέρνηση μπορεί, επικαλούμενη αυτήν, να επιβάλλει νομοθετικές ρυθμίσεις αντίθετες προς τη Χριστιανική Ηθική.
Το ΣτΕ ανοίγει μια άκρως επικίνδυνη κερκόπορτα στην ελληνική κοινωνία.
Καταρχάς, τίθεται το ερώτημα: Από πού εκπορεύεται το αξιακό σύστημα της «Κοινωνικής Ηθικής»; Στη Χριστιανική Ηθική, όλα εκπορεύονται πρωτίστως από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη.
Στην κοινωνική ηθική, ποιος καθορίζει τους κανόνες; Είναι πηγή κοινωνικής ηθικής, επί παραδείγματι, ο κ. Καπουτζίδης, ο κ. Λιάγκας και λοιποί τηλεαστέρες; Είναι ο Σόρος, το Φόρουμ του Νταβός, κάποιες ΛΟΑΤΚΙ ΜΚΟ; Είναι κάποιες συζητήσιμες woke θεωρίες; Όλοι αυτοί ή κανένας τους; Και αν αυτοί διαφωνούν μεταξύ τους;
Δηλαδή, αν μία κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη από μία επιθετική επικοινωνιακή εκστρατεία των ΜΜΕ, αποφασίσει ότι η παιδοφιλία ή ο κανιβαλισμός συνάδουν με την Κοινωνική Ηθική, μπορεί να τα θεσπίσει κόντρα στη βούληση των πολιτών και των αξιών τους, χωρίς το ΣτΕ να μπορεί να επέμβει;
Και τελικά, ποιος έδωσε το δικαίωμα στο ΣτΕ να κρίνει τον Χριστιανισμό κοινωνικά ανήθικο ή υποδεέστερο;
Θυμάμαι ότι, απευθυνόμενος στην Ολομέλεια του ΣτΕ ως δικηγόρος και γονέας, όταν υποστήριζα την αίτηση ακύρωσης κατά των θρησκειολογικών βιβλίων για το μάθημα των Θρησκευτικών επί ΣΥΡΙΖΑ, είχα επισημάνει ότι η συγκεκριμένη δίκη ήταν μία από τις πολλές που θα ακολουθούσαν και θα έφερναν τη σύγκρουση μεταξύ των αξιών της παγκοσμιοποίησης και εκείνων της εθνικής κυριαρχίας στην ακυρωτική κρίση του ΣτΕ.
Είχα ζητήσει από το Δικαστήριο να μη λάβει θέση, αλλά απλώς να εφαρμόσει το Σύνταγμα. Τότε το έπραξε και διέσωσε τον ομολογιακό χαρακτήρα του μαθήματος.
Αυτή τη φορά, όμως, το ΣτΕ, με την υπ’ αριθμ. 392/2026 απόφαση της Ολομέλειάς του —εξαιρώ τις γενναίες δικαστές και τους γενναίους δικαστές που μειοψήφησαν— έβαλε το Σύνταγμα να υπηρετήσει τη woke ηθική, και αυτό συνιστά ένα εθνικά επιζήμιο, ιστορικό λάθος.
Δήμος Θανάσουλας
δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω
