Με μια ομιλία υψηλής έντασης και βαριάς πολιτικής φόρτισης παρενέβη στη συζήτηση για τα Ίμια, στη Βουλή των Ελλήνων, η πρόεδρος της Πλεύση Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου, συνδέοντας ευθέως τα γεγονότα του 1996 με την υπόθεση των Τέμπη και μιλώντας για μια διαχρονική κρατική πρακτική συγκάλυψης. Η τοποθέτησή της δεν κινήθηκε στο επίπεδο της ιστορικής μνήμης, αλλά στο πεδίο της πολιτικής κατηγορίας: ότι το κράτος, τότε και τώρα, επιλέγει τη σιωπή αντί της αλήθειας.
Η Κωνσταντοπούλου επανέλαβε την πάγια και αμφιλεγόμενη θέση της ότι το ελικόπτερο που κατέπεσε στα Ίμια δεν συνετρίβη λόγω ατυχήματος, αλλά καταρρίφθηκε, σε πλήρη αντίθεση με την επίσημη εκδοχή. Μιλώντας με προσωπικό τόνο, απευθύνθηκε στον Νίκος Βλαχάκος, αδελφό του Παναγιώτη Βλαχάκου, καθώς και στον ιατροδικαστή Νίκος Καρακούκης, υποστηρίζοντας ότι ο τελευταίος «βεβαίωσε δυστύχημα» και ότι, κατά την ίδια, παρείχε υπηρεσίες συγκάλυψης και στην τραγωδία των Τεμπών.
Από τα Ίμια στα Τέμπη: το ίδιο μοτίβο εξουσίας
Η σύνδεση που επιχειρεί η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας δεν είναι τυχαία. Στον πυρήνα της ομιλίας της βρίσκεται η θέση ότι η Πολιτεία λειτουργεί με ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: κρίσιμα γεγονότα, απώλεια ανθρώπινων ζωών, επίσημες εκδοχές που κλείνουν βιαστικά και ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα. Κατά την ίδια, είτε πρόκειται για μια εθνική κρίση είτε για μια σύγχρονη τραγωδία υποδομών, ο μηχανισμός είναι ο ίδιος.
Ζήτησε, μάλιστα, να ανοίξει εκ νέου ο φάκελος των γεγονότων του 1996, με εξέταση εγγράφων, καταθέσεων και στοιχείων από πρόσωπα που γνωρίζουν, επιμένοντας ότι «η αλήθεια θάφτηκε εδώ και δεκαετίες». Η απαίτηση αυτή δεν απευθύνεται μόνο στην ιστορική έρευνα, αλλά και στη σημερινή πολιτική τάξη, την οποία κατηγορεί ότι κληρονόμησε και διαιώνισε την ίδια κουλτούρα συγκάλυψης.
Το κράνος, η σιωπή και η Πολιτεία
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε η αναφορά της σε ένα περιστατικό που, όπως είπε, συμπυκνώνει την ουσία της υπόθεσης: το γεγονός ότι το πραγματικό κράνος του πεσόντος αξιωματικού δεν παραδόθηκε τότε στην οικογένεια, αλλά εντοπίστηκε και παραδόθηκε χρόνια αργότερα από ψαρά της Καλύμνου. Για την Κωνσταντοπούλου, το στοιχείο αυτό δεν είναι λεπτομέρεια, αλλά σύμβολο μιας Πολιτείας που «στηρίζεται στη σιωπή, τη συσκότιση και την απόκρυψη».
Η ρητορική της κορυφώθηκε με τη φράση: «Χωρίς αλήθεια δεν τιμάς τους νεκρούς». Πρόκειται για μια θέση που υπερβαίνει την κομματική αντιπαράθεση και θέτει ένα βαθύτερο ερώτημα: αν η συλλογική μνήμη μπορεί να υπάρξει χωρίς πλήρη διαφάνεια. Είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με τις αιχμές της, η παρέμβαση Κωνσταντοπούλου επαναφέρει τα Ίμια όχι ως κλειστό κεφάλαιο της Ιστορίας, αλλά ως ανοιχτή πληγή που, τριάντα χρόνια μετά, εξακολουθεί να προκαλεί πολιτική και ηθική αμηχανία.
