Παιδική προστασία στα χαρτιά: 15χρονος εγκλωβισμένος στο Βοστάνειο εδώ και 25 ημέρες

Ένα 15χρονο παιδί παραμένει εδώ και περίπου 25 ημέρες στο Γενικό Νοσοκομείο Μυτιλήνης «Βοστάνειο», με εισαγγελική εντολή, επειδή μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί κατάλληλη δομή για να το αναλάβει. Η υπόθεση αποκαλύπτει με τον πιο σκληρό τρόπο τα κενά του συστήματος παιδικής προστασίας και προκαλεί ευθείες πολιτικές ευθύνες για την ηγεσία του υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας.

Ο ανήλικος, αντί να βρίσκεται σε εξειδικευμένο πλαίσιο φροντίδας, παραμένει σε νοσοκομειακό δωμάτιο, υπό διαρκή επιτήρηση, ενώ γιατροί, νοσηλευτές, κοινωνικοί λειτουργοί και αστυνομικοί προσπαθούν να διαχειριστούν μια κατάσταση που ξεπερνά τις αρμοδιότητες και τον ρόλο τους.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε στο dimokratia.gr ο δικηγόρος Νίκος Χωριατέλλης, ο 15χρονος φιλοξενούνταν προηγουμένως σε δομή εκτός Λέσβου. Οι γονείς του τον απομάκρυναν από εκεί και αργότερα προσέφυγαν ξανά στις εισαγγελικές Αρχές, ζητώντας να απομακρυνθεί από το σπίτι.

Από εκεί ξεκίνησε μια αλυσίδα προσωρινών λύσεων χωρίς ουσιαστική κατάληξη. Το παιδί οδηγήθηκε στο νοσοκομείο, οι υπηρεσίες άρχισαν να αναζητούν διαθέσιμη δομή και οι ημέρες άρχισαν να συσσωρεύονται, χωρίς να έχει βρεθεί μέχρι σήμερα κατάλληλος χώρος μακροχρόνιας προστασίας.

Ένα παιδί σε νοσοκομειακό δωμάτιο, με αστυνομικούς έξω από την πόρτα

Ο κ. Χωριατέλλης περιγράφει μια κατάσταση που δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί κανονική φιλοξενία ανηλίκου.

Ο 15χρονος ανήκει τυπικά στην Παιδιατρική Κλινική, ωστόσο βρίσκεται σε δωμάτιο της Α΄ Παθολογικής, καθώς, όπως αναφέρει ο δικηγόρος, ήταν διαθέσιμος χώρος που μπορούσε να εξασφαλίσει αυξημένη προστασία για το παιδί.

Έξω από την πόρτα βρίσκονται σε 24ωρη βάση δύο αστυνομικοί. Πρόκειται για προσωπικό που καλείται ουσιαστικά να καλύψει ένα κενό το οποίο κανονικά θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται από εξειδικευμένους επιστήμονες, παιδαγωγούς, κοινωνικούς λειτουργούς και επαγγελματίες ψυχικής υγείας.

Ο ίδιος ο δικηγόρος σημειώνει ότι οι αστυνομικοί κάνουν ό,τι μπορούν υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, παρότι δεν έχουν εκπαιδευτεί για να υποκαταστήσουν μια δομή ανηλίκων.

Ο 15χρονος, σύμφωνα με την περιγραφή του, αντιδρά έντονα στη μακρόχρονη παραμονή του στο νοσοκομείο. Κλαίει, φωνάζει, ζητά να φύγει και παρουσιάζει συμπεριφορές έντονης συναισθηματικής φόρτισης και απόγνωσης.

Η κατάσταση έχει σοβαρές συνέπειες και για τη λειτουργία της Παθολογικής Κλινικής, όπου νοσηλεύονται ηλικιωμένοι και βαριά ασθενείς. Γιατροί και νοσηλευτές καλούνται καθημερινά να διαχειριστούν ένα παιδί σε κρίση σε έναν χώρο που δεν έχει σχεδιαστεί για αυτόν τον σκοπό.

Όπως επισημαίνει ο κ. Χωριατέλλης, το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη προσπάθειας από όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Το πρόβλημα είναι ότι το κράτος τούς ζητά να λύσουν μέσα σε έναν διάδρομο νοσοκομείου ένα ζήτημα που απαιτεί οργανωμένη κοινωνική πολιτική, εξειδικευμένες δομές και άμεση διαθεσιμότητα θέσεων.

Το νοσοκομείο δεν είναι δομή παιδικής προστασίας και οι αστυνομικοί δεν μπορούν να υποκαθιστούν τους επαγγελματίες που είναι αρμόδιοι για τη φροντίδα ανηλίκων σε κρίση.

Η εισαγγελική εντολή εξηγεί το προσωρινό πλαίσιο προστασίας, δεν μπορεί όμως να αποτελεί μόνιμη λύση για εβδομάδες, ούτε να υποκαθιστά την ευθύνη της Πολιτείας να διαθέτει κατάλληλες υποδομές.

Στο στόχαστρο το υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας

Η υπόθεση δημιουργεί πλέον ευθέως πολιτικό ζήτημα για το υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας και τη Δόμνα Μιχαηλίδου.

Το κράτος γνωρίζει την περίπτωση. Η Δικαιοσύνη έχει παρέμβει. Το νοσοκομείο κρατά προσωρινά το παιδί. Οι υπηρεσίες αναζητούν θέση. Εκείνο που εξακολουθεί να μην υπάρχει είναι ο κατάλληλος χώρος στον οποίο ένας 15χρονος μπορεί να ζήσει με ασφάλεια και να λάβει την υποστήριξη που χρειάζεται.

Η εικόνα αυτή εκθέτει ένα σύστημα που εμφανίζεται να λειτουργεί μόνο όταν υπάρχει διαθέσιμη θέση, ενώ όταν το δίκτυο γεμίζει, το βάρος μεταφέρεται σε νοσοκομεία και αστυνομικές υπηρεσίες.

Ο δικηγόρος ζητά να βρεθεί άμεσα ασφαλής και επιστημονικά στελεχωμένη λύση και, μέχρι να συμβεί αυτό, να υπάρξει ειδικό σχέδιο φροντίδας που να ανταποκρίνεται στην κατάσταση του παιδιού.

Η ανάγκη αυτή γίνεται ακόμη πιο επιτακτική από τη στιγμή που ο ανήλικος εμφανίζει έντονη ψυχική επιβάρυνση και εκφράζει με επαναλαμβανόμενο τρόπο την επιθυμία να απομακρυνθεί από το νοσοκομειακό περιβάλλον.

Η υπόθεση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με υπηρεσιακά έγγραφα, αλληλογραφία και διαδοχικές μεταβιβάσεις αρμοδιοτήτων. Η Πολιτεία οφείλει να δώσει συγκεκριμένη απάντηση για το πότε θα βρεθεί κατάλληλη δομή και τι θα γίνει μέχρι τότε.

Παράλληλα, προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα που απαιτούν επίσημα στοιχεία: πόσα παιδιά βρίσκονται σήμερα σε νοσοκομεία περιμένοντας να τοποθετηθούν σε δομές, πόσο διάστημα παραμένουν σε αυτή την κατάσταση, πόσες θέσεις είναι διαθέσιμες και πόσες πραγματικά λείπουν από το σύστημα παιδικής προστασίας.

Η απουσία τέτοιων απαντήσεων μετατρέπει κάθε παρόμοιο περιστατικό σε σύμπτωμα ενός βαθύτερου θεσμικού προβλήματος.

Η κυβέρνηση και ειδικά η πολιτική ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου καλούνται να εξηγήσουν πώς είναι δυνατόν το 2026 ένα παιδί που βρίσκεται υπό την προστασία της Πολιτείας να παραμένει επί εβδομάδες σε δωμάτιο Παθολογικής επειδή δεν υπάρχει διαθέσιμη εξειδικευμένη θέση.

Το νοσοκομείο έχει αποστολή να θεραπεύει ασθενείς. Η Αστυνομία να προστατεύει τη δημόσια ασφάλεια. Οι κοινωνικές υπηρεσίες να στηρίζουν ανθρώπους σε κρίση. Όταν αυτές οι λειτουργίες συγχέονται επειδή λείπουν οι κατάλληλες δομές, το πρόβλημα παύει να είναι μεμονωμένο και γίνεται καθαρά κρατικό.

Η συγκεκριμένη περίπτωση δεν απαιτεί άλλες διαβεβαιώσεις. Απαιτεί άμεση λύση, συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και πραγματική ανάληψη ευθύνης, πριν ένα παιδί συνεχίσει να πληρώνει το τίμημα μιας ανεπάρκειας που δεν δημιούργησε το ίδιο.