Telegraph: Άκομψη και ύπουλη η στάση των απεσταλμένων του Τραμπ

Η βρετανική εφημερίδα Telegraph, μέσω ενός εκτενούς σχολίου του αρθρογράφου Χάμις ντε Μπρετόν-Γκόρντον, εξαπολύει δριμεία επίθεση στον χειρισμό του Ουκρανικού ζητήματος από τους ειδικούς απεσταλμένους του πρώην προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Οι Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ βρίσκονται στο επίκεντρο της κριτικής, καθώς η στάση τους απέναντι στη Ρωσία και την Ουκρανία χαρακτηρίζεται ως βαθιά προβληματική και επικίνδυνη.

Καθώς ο πόλεμος εισέρχεται στο πέμπτο έτος του, ο αρθρογράφος αναγνωρίζει ότι κάθε σοβαρή πρωτοβουλία για τον τερματισμό της αιματοχυσίας θα έπρεπε να είναι ευπρόσδεκτη. Ωστόσο, επισημαίνει με νόημα ότι υπάρχει μια θεμελιώδης και τεράστια διαφορά ανάμεσα στην επιδίωξη μιας δίκαιης ειρήνης και στην ουσιαστική απαίτηση από το θύμα της επίθεσης να παραδοθεί άνευ όρων στον επιτιθέμενο. Η εφημερίδα υποστηρίζει με σθένος ότι οποιαδήποτε απόπειρα εξαναγκασμού του Κιέβου σε εδαφικές παραχωρήσεις, με μοναδικό σκοπό να ικανοποιηθούν οι ορέξεις του Βλαντίμιρ Πούτιν, θα ισοδυναμούσε με προσβολή προς τον ουκρανικό λαό και ταυτόχρονα θα λειτουργούσε ως επικίνδυνη πρόσκληση για μια ευρύτερη και καταστροφική σύγκρουση στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Ο αρθρογράφος διατυπώνει μια ιδιαίτερα αιχμηρή εκτίμηση, σημειώνοντας ότι ο Ρώσος πρόεδρος βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Υπό αυτό το πρίσμα, το γεγονός ότι οι Αμερικανοί απεσταλμένοι εμφανίζονται διατεθειμένοι να του προσφέρουν μια πολύτιμη σανίδα σωτηρίας, θα έπρεπε να αποτελεί πηγή βαθιάς ανησυχίας για τη διεθνή κοινότητα. Εάν αυτή η τακτική αποσκοπεί απλώς στο να εξασφαλίσει ο Ντόναλντ Τραμπ μερικούς επιπλέον πόντους δημοτικότητας ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, τότε η όλη επιχείρηση χαρακτηρίζεται ως άκομψη και ύπουλη. Σε διαφορετική περίπτωση, εάν υποκρύπτεται μια σοβαρή στρατηγική, ο αρθρογράφος δηλώνει με έμφαση ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να διακρίνει κανείς ποια μπορεί να είναι αυτή.

Η εικόνα της διπλωματίας σε Μόσχα και Κίεβο

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αντιφατική εικόνα που παρουσίασαν οι δύο απεσταλμένοι κατά τις επαφές τους με τις δύο εμπόλεμες πλευρές. Ο Στιβ Γουίτκοφ, ο οποίος διαδραματίζει τον ρόλο του βασικού διαπραγματευτή, έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμα ταξίδια στη Μόσχα, ενώ αντίθετα έχει επισκεφθεί το Κίεβο μόλις μία φορά. Αυτή η ασυμμετρία, σύμφωνα με την Telegraph, κάθε άλλο παρά συνιστά μια ισορροπημένη και αμερόληπτη προσέγγιση στη διαμεσολάβηση μεταξύ δύο χωρών, ιδιαίτερα όταν η μία από αυτές έχει εισβάλει στην άλλη.

Η περιγραφή των συναντήσεων αποκαλύπτει ένα έντονο μείγμα εικόνων. Στη Μόσχα, οι Γουίτκοφ και Κούσνερ εμφανίζονται σχεδόν γοητευμένοι από την παρουσία του Ρώσου προέδρου, με τις επαφές να χαρακτηρίζονται από ανταλλαγές χαμόγελων, επαίνων και εκδηλώσεων φιλικότητας. Αντιθέτως, στο Κίεβο, οι χειραψίες και οι αγκαλιές με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ενός ηγέτη εν καιρώ πολέμου που αγωνίζεται για την επιβίωση της χώρας του, περιγράφονται ως άβολες και ντροπιαστικές. Ο συμβολισμός αυτής της διαφορετικής μεταχείρισης ήταν δύσκολο να αγνοηθεί, υπογραμμίζει ο αρθρογράφος, σκιαγραφώντας την πραγματική διάθεση της αμερικανικής διπλωματίας.

Η εικόνα αυτή ενισχύεται από ταξιδιωτικές λεπτομέρειες που έχουν τη δική τους σημασία. Οι δύο Αμερικανοί αξιωματούχοι ταξίδεψαν απευθείας στη Μόσχα με το προεδρικό αεροσκάφος Air Force Two. Αντιθέτως, για την επίσκεψή τους στην Ουκρανία, όπου ο Ζελένσκι είχε εγγυηθεί την ασφαλή διέλευσή τους, οι δύο απεσταλμένοι αναγκάστηκαν να ταξιδέψουν αεροπορικώς μόνο μέχρι την Πολωνία και από εκεί να συνεχίσουν το ταξίδι τους με τρένο, λόγω του συνεχιζόμενου κινδύνου από τα ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα που πλήττουν τον ουκρανικό εναέριο χώρο.

Οι αμετάβλητες εδαφικές απαιτήσεις της Μόσχας

Παρά τις αισιόδοξες δηλώσεις που εκπέμπονται από την Ουάσινγκτον, η Telegraph εκτιμά ότι στην πραγματικότητα ελάχιστα έχουν αλλάξει επί του πεδίου. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν εξακολουθεί να εμμένει στις απαιτήσεις του, διεκδικώντας ολόκληρο το Ντονμπάς, καθώς και την επίσημη αναγνώριση της προσάρτησης των εδαφών που η Ρωσία κατέχει παράνομα από το 2014, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας. Από την πλευρά του, ο Ουκρανός πρόεδρος έχει καταστήσει σαφές ότι η παραχώρηση κυρίαρχου εδάφους στον εισβολέα αποτελεί υπαρξιακό ζήτημα για το Κίεβο.

Ο αρθρογράφος προχωρά ένα βήμα παραπέρα, τονίζοντας ότι αυτό το ζήτημα θα έπρεπε να αποτελεί υπαρξιακή προτεραιότητα και για ολόκληρη την Ευρώπη. Ενδεικτική της κατάστασης είναι και η οπτική των ίδιων των ρωσικών μέσων ενημέρωσης, όπου σχολιαστές φέρονται να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα, υποστηρίζοντας ανοιχτά ότι ο Ντόναλντ Τραμπ χρειάζεται μια γρήγορη ειρηνευτική συμφωνία πολύ περισσότερο από ό,τι ο Βλαντίμιρ Πούτιν. Αυτή η διαπίστωση, σύμφωνα με την Telegraph, αποτελεί από μόνη της μια αρκετά ακριβή αποτίμηση της ισορροπίας ισχύος και των διαπραγματευτικών όρων.

Η πίεση στη Ρωσία και τα σημάδια κόπωσης

Η ανάλυση επικεντρώνεται επίσης στη στρατηγική που ακολουθεί η Μόσχα, η οποία παραμένει γνώριμη και προβλέψιμη. Η Ρωσία ποντάρει στο ότι οι παρατεταμένες και στοχευμένες επιθέσεις στις ενεργειακές υποδομές και στην καθημερινή ζωή των Ουκρανών πολιτών θα κάμψουν τελικά το ηθικό τους. Ο αρθρογράφος παραλληλίζει αυτή τη μεθοδολογία με εκείνη που εφαρμόστηκε στη Συρία, όπου στόχος ήταν η άσκηση τόσο μεγάλης πίεσης στον πληθυσμό, ώστε να στραφεί τελικά εναντίον της ίδιας του της κυβέρνησης.

Ωστόσο, η εικόνα για την Ουκρανία δεν είναι συνολικά δυσοίωνη, σύμφωνα με την Telegraph. Η Ρωσία αντιμετωπίζει ολοένα και μεγαλύτερη δυσκολία να προστατεύσει τις πόλεις της από τα ουκρανικά πλήγματα. Στον τομέα των drones, ειδικότερα, η Ουκρανία έχει επιτύχει κάτι που προσεγγίζει την τοπική αεροπορική υπεροχή στο εσωτερικό της ρωσικής επικράτειας. Παράλληλα, η ρωσική οικονομία εμφανίζει σημάδια αυξανόμενων πιέσεων, με τις ίδιες τις ρωσικές εφημερίδες να κάνουν όλο και συχνότερα λόγο για φτώχεια και οικονομικές δυσκολίες.

Το Κρεμλίνο μπορεί να αποκρύπτει τις απώλειες και να λογοκρίνει τις αρνητικές ειδήσεις, ωστόσο, όπως επισημαίνεται, δεν μπορεί επ' αόριστον να κρύβει την πραγματικότητα μιας οικονομίας που δυσκολεύεται να στηρίξει μια πολεμική μηχανή η οποία καταναλώνει τεράστιες ποσότητες ανθρώπινου δυναμικού και υλικών πόρων.

Η Ευρώπη ως ο καταλύτης για την αλλαγή της ισορροπίας

Το άρθρο καταλήγει σε μια έντονη προτροπή προς την Ευρώπη, υποστηρίζοντας ότι το λεγόμενο τσίρκο Γουίτκοφ-Κούσνερ κινδυνεύει να επιβεβαιώσει τον φόβο ότι η αμερικανική στήριξη προς την Ουκρανία παραμένει περισσότερο θεωρητική παρά ουσιαστική. Εάν η Ουάσινγκτον δεν αλλάξει την κατάσταση, τότε η Ευρώπη οφείλει να αναλάβει δράση και να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων.

Ο αρθρογράφος εντοπίζει ήδη σαφείς ενδείξεις ότι οι ευρωπαϊκές χώρες είναι διατεθειμένες να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Τα βρετανικής κατασκευής drones έχουν ολοένα και σημαντικότερο αντίκτυπο στις επιχειρήσεις βαθιά μέσα στη Ρωσία, αποδεικνύοντας ότι η ευρωπαϊκή τεχνολογία και η ευρηματικότητα μπορούν να διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο στην έκβαση της σύγκρουσης. Η προειδοποίηση προς την Ευρώπη είναι σαφής, καθώς βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με έναν εξελισσόμενο υβριδικό πόλεμο με τη Ρωσία. Οι δηλώσεις του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, ο οποίος προειδοποιεί εκ νέου για το ενδεχόμενο ενός ευρύτερου πολέμου στην Ευρώπη, θα πρέπει να λαμβάνονται ιδιαίτερα σοβαρά υπόψη.

Η ευθύνη, σύμφωνα με την Telegraph, περνά πλέον στην Ευρώπη, η οποία διαθέτει συνολικά την οικονομική βαρύτητα, τη βιομηχανική δυναμικότητα και, ολοένα και περισσότερο, τη στρατιωτική τεχνολογία για να αλλάξει την ισορροπία. Αυτό που έχει ανάγκη η Ουκρανία τον ερχόμενο χειμώνα δεν είναι λόγια συμπαράστασης από δυτικούς πολιτικούς, αλλά συγκεκριμένη υλική υποστήριξη: αναχαιτιστικά, drones, πυρομαχικά, συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας και οτιδήποτε άλλο απαιτηθεί για να αντιμετωπίσει μια ακόμη ρωσική εκστρατεία εναντίον των πολιτικών υποδομών της.

Εφόσον η Ευρώπη παράσχει αυτή τη γενναία στήριξη, η Ουκρανία θα μπορέσει να συνεχίσει να πολεμά από θέση ισχύος, η οποία αποτελεί τη μοναδική βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια διαρκής και βιώσιμη ειρήνη. Το ερώτημα που τίθεται για την άνοιξη είναι εάν ο ρωσικός λαός θα είναι διατεθειμένος να υπομείνει ακόμη έναν χρόνο του καταστροφικού πολέμου του Πούτιν και εάν τελικά θα είναι η Μόσχα, και όχι το Κίεβο, αυτή που θα βρεθεί σε αναζήτηση νέου ηγέτη, καταλήγει ο αρθρογράφος.