Σε μια περίοδο κατά την οποία ο μήνας του Ραμαζανίου συνδέεται για τους μουσουλμάνους με πνευματική περισυλλογή, αυτοσυγκράτηση και αλληλεγγύη, το πρόσφατο διάγγελμα του ψευδομουφτή Ξάνθης Μουσταφά Τράμπα προκάλεσε έντονο προβληματισμό και αντιδράσεις στη Θράκη, καθώς η αρχική θρησκευτική αναφορά στη νηστεία και σε αποσπάσματα του Κορανίου συνοδεύτηκε από διατυπώσεις με σαφή πολιτική διάσταση.
Κεντρικό σημείο κριτικής αποτέλεσε η χρήση του όρου «Μουσουλμάνοι Τούρκοι», διατύπωση που αποκλίνει από τον θρησκευτικό προσδιορισμό της Μουσουλμανικής Μειονότητας, όπως αυτός κατοχυρώνεται από το ισχύον διεθνές πλαίσιο. Η επιλογή αυτή ερμηνεύεται από κύκλους της περιοχής ως ευθυγράμμιση με την τουρκική ρητορική, η οποία επιχειρεί να προσδώσει εθνοτικό χαρακτήρα σε μια μειονότητα που αναγνωρίζεται θεσμικά με θρησκευτικά κριτήρια.
Αντιδράσεις προκάλεσαν και οι αναφορές του στην εκπαιδευτική και κοινωνική πραγματικότητα της Θράκης, όπου η συμμετοχή μαθητών σε τοπικά έθιμα, όπως τα κάλαντα, χαρακτηρίστηκε «αφομοιωτική πρακτική». Η τοποθέτηση αυτή εκλήφθηκε ως αμφισβήτηση δράσεων διαπολιτισμικής επαφής που εφαρμόζονται επί δεκαετίες στην περιοχή και ως απόπειρα διαχωρισμού των κοινοτήτων σε μια γεωγραφική ενότητα όπου η συνύπαρξη διαφορετικών θρησκευτικών και πολιτισμικών ομάδων αποτελεί σταθερό στοιχείο της κοινωνικής ζωής.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και οι επισημάνσεις περί απώλειας ταυτότητας και απομάκρυνσης από τις ρίζες, οι οποίες ερμηνεύονται ως καλλιέργεια αισθήματος απειλής. Παρατηρητές σημειώνουν ότι η ένταση τέτοιων διατυπώσεων ενδέχεται να επιβαρύνει το κλίμα σε μια περιοχή όπου η ισορροπία και η θεσμική ομαλότητα θεωρούνται κρίσιμοι παράγοντες κοινωνικής συνοχής.
Ιδιαίτερο συμβολισμό απέκτησε και το κλείσιμο του διαγγέλματος, όπου οι ευχές για το Ραμαζάνι απευθύνθηκαν ειδικά στον «ισλαμικό και τουρκικό κόσμο», επιλογή που ενίσχυσε την εντύπωση πολιτικής στόχευσης πέραν του στενού θρησκευτικού πλαισίου και προκάλεσε συζητήσεις σχετικά με τον ρόλο που οφείλει να διαδραματίζει μια θρησκευτική ηγεσία σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία.
Το μήνυμα ξεπέρασε, κατά την αποτίμηση τοπικών μέσων, τα όρια ενός καθαρά θρησκευτικού κηρύγματος και άνοιξε έναν κύκλο συζήτησης για τα όρια της ρητορικής, τη θεσμική αναγνώριση της Μειονότητας και τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής στη Θράκη, όπου η ειρηνική συνύπαρξη παραμένει διαχρονικό ζητούμενο.
