Δεν υπάρχει βαρύτερη μορφή βίας από την αδικία. Η αδικία της εξουσίας υπήρξε εκείνη που οδήγησε μέχρι τη Σταύρωση τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον Θεάνθρωπο Χριστό. Οι φυσικοί και οι πνευματικοί νόμοι εκπορεύονται από τον ίδιο Νομοθέτη, τον Θεό, και κάθε πράξη αδικίας διασαλεύει την αρμονία της δημιουργίας, τραυματίζοντας τον ίδιο τον πυρήνα της κοινωνικής συνοχής.
Η αδικία γεννά κατάρα και όταν αποκτά θεσμικό χαρακτήρα μετατρέπεται σε εθνικό ανάθεμα. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα αποτελεί λειτουργία τόσο παλαιά όσο και ο άνθρωπος. Προηγήθηκε των ποινικών κωδίκων και των συνταγμάτων, στάθηκε εσωτερικός φρουρός της διάκρισης ανάμεσα στην αρετή και την κακία, θεμέλιο της συλλογικής συνείδησης που κρατά όρθια μια κοινωνία.
Η δευτεροβάθμια καταδίκη του πατρός Αντωνίου γέννησε σε κάθε σκεπτόμενο Έλληνα μια πικρή διαπίστωση ότι η δίψα για δικαιοσύνη σπανίως υπήρξε τόσο έντονη στα χρόνια του ελληνικού κράτους. Ο πολίτης δεν χρειάζεται εξειδικευμένες νομικές γνώσεις για να διακρίνει ότι πρόσωπα που βαρύνονται με βαριές κατηγορίες κυκλοφορούν ελεύθερα, ενώ άνθρωποι που αφιέρωσαν τη ζωή τους σε παιδιά οδηγούνται σε φυλακές και εξοντωτικά πρόστιμα.
Από το 2022 ο πατέρας Αντώνιος βρέθηκε να έχει ως μοναδική σταθερά τα δικαστήρια, αφού το σπίτι που γνώριζε έπαψε να υπάρχει. Στοχοποιήθηκε με καταγγελίες που κρίθηκαν αβάσιμες, περιθωριοποιήθηκε οικονομικά, είδε τα υπερασπιστικά του δικαιώματα να εξαντλούνται, αναζήτησε ίχνη δικανικής λογικής μέσα σε ένα κλίμα καταιγιστικών επιθέσεων, πάλεψε καθημερινά για να αποδείξει ότι η Κιβωτός βρέθηκε στο στόχαστρο σκευωρίας και βρέθηκε αντιμέτωπος με μια ετυμηγορία που έμοιαζε προδιαγεγραμμένη.
Κατήγοροι ομολόγησαν ότι πιέστηκαν να συκοφαντήσουν τον ιερέα, γεγονός που δεν προκάλεσε την αναμενόμενη θεσμική εγρήγορση. Όταν ένας μάρτυρας αποδεικνύεται ψευδής, μπορεί να θεωρηθεί μεμονωμένο περιστατικό. Όταν πολλαπλές μαρτυρίες κάνουν λόγο για οργανωμένη καθοδήγηση, η υπόθεση αποκτά διάσταση σχεδίου. Οι παραιτήσεις συνηγόρων που κατήγγειλαν κακοδικία, οι επώνυμες μαρτυρίες δεκάδων παιδιών που διέψευσαν τις κατηγορίες, η συνολική εικόνα μιας υπόθεσης με κενά και αντιφάσεις, παρέμειναν χωρίς ουσιαστική ανατροπή της πορείας.
Η ετυμηγορία του Εφετείου συνοδεύτηκε από ποινή αυξημένη σε βαθμό που προκάλεσε αίσθηση εκδικητικότητας. Η Κιβωτός είχε ήδη περάσει σε κρατική διαχείριση και μια αναγνώριση αθωότητας θα δημιουργούσε πολιτικούς κραδασμούς. Ο σταυρωμένος παπάς, τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στη δομή, τα ανθρώπινα δράματα που εκτυλίσσονται μακριά από τα φώτα, μοιάζουν να μην συγκινούν τους θεσμικούς μηχανισμούς. Η δημόσια εικόνα της Κιβωτού τραυματίστηκε, ενώ το κύμα ανασφάλειας για τα παιδιά ενισχύθηκε.
Η καταδίκη για ηθική αυτουργία σε σωματική βλάβη ανηλίκων στηρίχθηκε σε συλλογισμούς περί γνώσης και ευθύνης, με βάση καταθέσεις που αμφισβητήθηκαν και σε ένα περιβάλλον όπου φιλοξενούνταν παραβατικοί και προβληματικοί έφηβοι. Σε μια υπόθεση με πλήθος νομικών αστοχιών, το ράσο μετατράπηκε σε σύμβολο πάνω στο οποίο αποτυπώθηκαν οι σκιές μιας δικαιοσύνης που δοκιμάζεται.
Την ίδια στιγμή, πολιτικά πρόσωπα δηλώνουν άγνοια για σκάνδαλα που εκτυλίσσονταν επί χρόνια υπό την εποπτεία τους, υφιστάμενοι εμπλέκονται σε υποθέσεις διαφθοράς, τραγωδίες με δεκάδες νεκρούς δεν οδηγούν σε ανάλογη πολιτική λογοδοσία και η δημόσια ζωή συνεχίζεται με χειροκροτήματα και αναβαπτίσεις ευθυνών. Η αντίθεση ανάμεσα στη μεταχείριση του πατρός Αντωνίου και στην αντιμετώπιση πολιτικών ευθυνών δημιουργεί εικόνα θεσμικής ανισορροπίας που βαθαίνει το ρήγμα εμπιστοσύνης.
Μέσα ενημέρωσης που επί μήνες αναπαρήγαγαν σενάρια για πολυτελή αυτοκίνητα, βίλες και κρουαζιέρες, επανέρχονται απαιτώντας αυστηρότερες ποινές, χωρίς να επανεξετάζουν τον ρόλο τους στη διαμόρφωση κλίματος ενοχής. Η σημερινή κατάσταση της Κιβωτού υπό κρατική εποπτεία σπανίως αποτελεί αντικείμενο διερεύνησης, ενώ οι φωνές των παιδιών που έζησαν τη μετάβαση από το χθες στο σήμερα απουσιάζουν από τον δημόσιο διάλογο.
Η κοινωνική αίσθηση περί αδικίας είναι διάχυτη. Χιλιάδες πολίτες δηλώνουν πρόθυμοι να συμβάλουν οικονομικά για την κάλυψη του προστίμου των 60.000 ευρώ που επιβλήθηκε στον ιερέα. Η προθυμία αυτή συνιστά έμπρακτη ένδειξη εμπιστοσύνης, στοιχείο που αποτυπώνει την απόσταση ανάμεσα στη δικαστική κρίση και στο λαϊκό αίσθημα.
Ένα βαθύ χάσμα διαμορφώνεται ανάμεσα στη δικαιοσύνη ως θεσμό και στη δικαιοσύνη ως βίωμα των πολιτών. Οι πνευματικοί νόμοι μοιάζουν απομακρυσμένοι από τους κοσμικούς, η εμπιστοσύνη δοκιμάζεται, η κοινωνία αναζητεί σημείο αναφοράς. Ίσως το τελευταίο ταξίδι της Κιβωτού να συνδέεται με την αγάπη του λαού για την αλήθεια που θεωρεί ότι περικλείει, μια αγάπη που λειτουργεί ως κιβωτός ελπίδας και αναμονής για την ημέρα που η δικαιοσύνη θα συναντήσει ξανά την ειρήνη.
