Από το 2010 και έπειτα, το πλαίσιο των εργασιακών δικαιωμάτων στην Ελλάδα αποδομήθηκε πλήρως. Η μνημονιακή περίοδος, υπό την επιτήρηση της τρόικας και με την ενεργό συμμετοχή των ελληνικών κυβερνήσεων, διέλυσε κάθε σταθερά προστασίας της εργασίας. Το γεγονός ότι ο Παναγόπουλος παρέμεινε προσκολλημένος στην ηγεσία της ΓΣΕΕ έως το 2026 λειτουργεί ως σαφής ένδειξη της οργανικής του ένταξης στο ίδιο σύστημα εξουσίας.
Ένας άνθρωπος 72 ετών, με αφετηρία τον συνδικαλισμό το 1974 στη διοίκηση του Συλλόγου Υπαλλήλων της Εθνικής Τράπεζας και με διαρκή στόχο τη διατήρηση της προεδρίας της ΓΣΕΕ, δεν διαθέτει θεσμικό, κοινωνικό ή πολιτικό έρεισμα για να ηγείται σήμερα ενός κορυφαίου συνδικαλιστικού οργάνου.
Η διαδρομή του ανήκει σε μια άλλη ιστορική φάση, ξένη προς τις σημερινές εργασιακές συνθήκες και τα αδιέξοδα των νεότερων γενεών. Κατά τη θητεία του, η ΓΣΕΕ λειτούργησε ως θεσμός διαχείρισης της ήττας των εργαζομένων, με σποραδικές κινητοποιήσεις και πλήρη αποδοχή της αποδόμησης των συλλογικών δικαιωμάτων. Σήμερα, το όνομά του εμπλέκεται σε ένα ακόμη σοβαρό σκάνδαλο, προστιθέμενο σε μια ήδη βεβαρημένη πορεία.
Οι τελευταίες εξελίξεις κατέστησαν σαφές γιατί η παραμονή του στην προεδρία υπήρξε διαχρονική επιδίωξη. Η σπουδή του ΠΑΣΟΚ να αναστείλει την κομματική του ιδιότητα επιβεβαίωσε τη ρήξη συμφέροντος. Για δεκαετίες εξελεγόταν υπό το σύμβολο του πράσινου ήλιου, ως αναπόσπαστο τμήμα του μηχανισμού εξουσίας. Την παρούσα στιγμή, το ίδιο πολιτικό περιβάλλον επιδιώκει αποστασιοποίηση, ολοκληρώνοντας έναν κύκλο πολιτικής φθοράς.
Τον Απρίλιο του 2024 ο ημερήσιος Τύπος κατέγραφε την παραπομπή του, μαζί με άλλον συνδικαλιστή, στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Η υπόθεση αφορούσε την καταβολή χρηματικών ποσών το 2013 σε απλήρωτους εργαζομένους των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, οι οποίοι συμμετείχαν στη συντήρηση υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού.
Τα επίμαχα ποσά προέρχονταν από τον Λογαριασμό Απασχόλησης και Επαγγελματικής Κατάρτισης. Πρώην εργαζόμενοι κατήγγειλαν άνιση μεταχείριση, υποστηρίζοντας ότι δεν έλαβαν τα χρήματα που καταβλήθηκαν σε άλλους συναδέλφους τους.
Οι κατηγορίες αφορούσαν απιστία σε βαθμό κακουργήματος, από κοινού και κατ’ εξακολούθηση, με ζημία άνω των 120.000 ευρώ. Την επίμαχη περίοδο, ο Παναγόπουλος κατείχε τη θέση του προέδρου του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ.
Ο ίδιος είχε υποστηρίξει ότι τα ποσά καταβλήθηκαν κανονικά στους δικαιούχους, επικαλούμενος έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, σύμφωνα με την οποία τα κονδύλια διατέθηκαν για κοινωνικό σκοπό.
Τον Δεκέμβριο του 2024, δημοσιεύματα επανέφεραν το ζήτημα, περιγράφοντας έναν τρόπο ζωής ασύμβατο με τον ρόλο που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε. Γινόταν λόγος για πολυτελή διαβίωση, προνόμια και κατοικία υψηλών προδιαγραφών, στοιχεία που ενίσχυαν την εικόνα αποξένωσης από την κοινωνική πραγματικότητα των εργαζομένων.
Σήμερα, νέες βαριές κατηγορίες για υπεξαίρεση ευρωπαϊκών και κρατικών κονδυλίων προστίθενται στο ήδη βαρύ φορτίο. Ανεξαρτήτως της τελικής έκβασης των δικαστικών διαδικασιών, το όνομα Παναγόπουλος έχει ταυτιστεί πλήρως με τον όρο «εργατοπατέρας».
Η απομάκρυνση του επί χρόνια στενού του συνεργάτη, πρώην γραμματέα Τύπου και Ενημέρωσης της ΓΣΕΕ, Δημήτρη Καραγεωργόπουλου, συνοδεύτηκε από σωρεία καταγγελιών για εσωτερικές πρακτικές εξουσίας. Το περιβάλλον γύρω από την ηγεσία της Συνομοσπονδίας βρέθηκε σε καθεστώς διαρκούς αποδόμησης.
Στις 5 Μαρτίου 2010, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης στην πλατεία Συντάγματος, είχε δεχθεί επίθεση και ξυλοδαρμό από αγνώστους, γεγονός που εντάχθηκε στο φορτισμένο πολιτικό κλίμα της περιόδου.
Η συνολική αποτίμηση της προεδρίας του στη ΓΣΕΕ, ιδίως από τα χρόνια των Μνημονίων και μετά, καταγράφει έναν ρόλο θεσμικής συναίνεσης. Η ηγεσία της Συνομοσπονδίας λειτούργησε ως παράγοντας νομιμοποίησης πολιτικών που κατεδάφισαν μισθούς, ωράρια και συλλογικές συμβάσεις. Το αποτέλεσμα αποτυπώνεται στη σημερινή εργασιακή πραγματικότητα, όπου η υποαμειβόμενη εργασία και η αδυναμία αξιοπρεπούς διαβίωσης συνιστούν καθεστώς.
Πέρα από τις οικονομικές υποθέσεις, η πολιτική του παρουσία σφράγισε τη συστηματική υπονόμευση των εργασιακών δικαιωμάτων. Η περιοδική εκτόνωση μέσω απεργιών συνυπήρχε με τη διαρκή αποδοχή των κυβερνητικών επιλογών.
Η παραμονή του στην προεδρία δεν υπήρξε τυχαία. Λειτούργησε ως σταθερός θεματοφύλακας εργοδοτικών και κυβερνητικών επιδιώξεων σε περιόδους κρίσης. Η πλήρης αποσύνδεσή του από τις συνθήκες εργασίας των νεοεισερχομένων, η απουσία παρέμβασης για εξαντλητικά ωράρια και η ανοχή των μνημονιακών σχεδίων συνθέτουν ένα συνεκτικό πολιτικό αποτύπωμα.
Σε αυτό το μακρόχρονο σκηνικό, ωφελημένοι αναδείχθηκαν ο ίδιος, οι εργοδότες και οι κυβερνήσεις που τον στήριξαν. Οι εργαζόμενοι κατέγραψαν τη διαρκή ήττα τους. Η σύγκρουση ανάμεσα στη θεσμική εξουσία και την κοινωνική βάση ολοκληρώθηκε με έναν πρόεδρο μονιμοποιημένο, συνδεδεμένο με σκάνδαλα και κατηγορίες, σε ένα σύστημα που επί χρόνια τον διατηρούσε υπό απόλυτο έλεγχο.
