Η δημοσιοποίηση εκατομμυρίων εγγράφων από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ έφερε στο φως την πλήρη έκταση των δραστηριοτήτων του Τζέφρι Έπσταϊν, του καταδικασμένου χρηματοοικονομικού συμβούλου που βρέθηκε νεκρός στη φυλακή. Στα αρχεία εμφανίζονται δεκάδες εξέχουσες προσωπικότητες από την πολιτική, τις επιχειρήσεις, τη showbiz και βασιλικές οικογένειες, συνδεδεμένες με τον Έπσταϊν ως φίλοι, συνεργάτες ή, πιθανόν, ως συμμετέχοντες στις παράνομες δραστηριότητές του.
Η δομή που είχε στήσει για την παροχή υπηρεσιών σε άνδρες, γυναίκες και ανήλικα θύματα θύμιζε ιστορίες παλιότερων καιρών, όταν οι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς και η επαγγελματική ιδιότητα λειτουργούσαν ως προστασία και κάλυπταν αποκλίνουσες πράξεις. Ένας νεαρός δημοσιογράφος είχε τότε αναρωτηθεί στον διευθυντή του πώς ήταν δυνατόν να συνδέονται ανώτεροι δικαστές με ιπποδρόμους, στρατιωτικοί με χαρτοπαικτικές λέσχες, υψίφωνοι της Λυρικής με στριπτιζέζ, ιεροψάλτες με θαμώνες φυλακών και γνωστοί επιχειρηματίες με λαθρέμπορους.
Ο διευθυντής, έχοντας δει πολλά και κρατώντας τα μάτια του κλειστά σε ακόμη περισσότερα, εξήγησε στον νεαρό δημοσιογράφο την απλή λογική πίσω από αυτά τα φαινομενικά ανεξήγητα. Τα πάντα εξηγούνται μέσα από τέσσερις κατηγορίες: αλκοόλ (Κρασί), ουσίες (Κάνναβη), τυχερά παιχνίδια (Κουμάρι) και σεξ (Κώλος). Οι συνδυασμοί τους επαρκούν για να εξηγήσουν τη συνύπαρξη ανθρώπων που φαίνονται ασύμβατοι.
Εμβρόντητος ο ρεπόρτερ προσπάθησε να χωνέψει το μάθημα που πήρε. Όταν το ρεπορτάζ του άρχισε να του το επιβεβαιώνει, έμεινε αποσβολωμένος! Τότε, γιατί σήμερα, καλή του ώρα, μπροστά στο «φαινόμενο» Έπσταϊν θα έβρισκε την πανηγυρική εφαρμογή του κανόνα των τεσσάρων «Κ» από τον ίδιο άνθρωπο στο ίδιο πακέτο; Από όλα διαθέτουμε, ό,τι θέλει ο πελάτης!
Γιατί τι άλλο γινόταν σ’ αυτά τα τρομερά, στην κυριολεξία του τρόμου, πάρτι που διοργάνωνε; Τι σημαίνουν όλα αυτά για την ηθική συγκρότηση, τη διανοητική και ψυχική ισορροπία της ηγέτιδας τάξεως του πλανήτη; Το καταγράφουν εξαιρετικοί επιστήμονες, εξάγοντας θλιβερά, για το παρόν και το μέλλον μας, συμπεράσματα. Ίσως τα πράγματα να ήταν πιο αισιόδοξα αν μας είχαν απομείνει περισσότεροι διευθυντές και ρεπόρτερ σαν κι αυτούς της ιστορίας μας, για να προλαβαίνουν τους Επσταϊν, αποκαλύπτοντάς τους εν τω γεννάσθαι, γλιτώνοντας την κοινωνία από καθάρματα που χτίζουν την πολυτελή διαβίωσή τους πάνω στον αγιάτρευτο πόνο των άλλων.
