Σε νέο κύκλο επιθετικών δημοσιευμάτων επιδίδεται ο τουρκικός προπαγανδιστικός μηχανισμός, με τον φιλοκυβερνητικό Τύπο της Άγκυρας να προωθεί αναθεωρητικές θέσεις που στρέφονται ευθέως κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας. Μέσα από άρθρο στην τουρκική Sabah, ο δημοσιογράφος Haki Occal υιοθετεί πλήρως τη γραμμή της τουρκικής ηγεσίας, επιχειρώντας να παρουσιάσει το Αιγαίο ως «Θάλασσα των Νησιών» και να αμφισβητήσει το δικαίωμα της χώρας μας να υπερασπίζεται την κυριαρχία και τα σύνορά της.
Το κείμενο κινείται σε ένα πλαίσιο ιστορικής παραχάραξης και γεωπολιτικής πρόκλησης. Η τουρκική πλευρά επιχειρεί να εμφανίσει την Ελλάδα όχι ως κυρίαρχο κράτος με διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματα, αλλά ως δύναμη που δήθεν κατέχει παράνομα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Πρόκειται για αφήγημα που δεν στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο, αλλά στην πάγια αναθεωρητική επιδίωξη της Άγκυρας να μετατρέψει το Αιγαίο σε πεδίο αμφισβήτησης.
Το αφήγημα περί «κατοχής» των ελληνικών νησιών
Η πιο προκλητική πτυχή του δημοσιεύματος είναι ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα αποτελεί «κακόπιστο κάτοχο» των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Η τουρκική προπαγάνδα φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίζει την ελληνική παρουσία στα νησιά ως «παράνομη κατοχή», υποστηρίζοντας ότι το τελικό τους καθεστώς δεν έχει δήθεν καθοριστεί.
Ακόμη πιο ακραία είναι η θέση ότι η Τουρκία θα έπρεπε να έχει λόγο για το μέλλον των νησιών, ως υποτιθέμενο «αρχικό κυρίαρχο κράτος». Με αυτόν τον τρόπο, το κείμενο επιχειρεί να ακυρώσει πολιτικά και ιστορικά τη Συνθήκη της Λωζάνης, την οποία η Άγκυρα επικαλείται επιλεκτικά, μόνο όταν θεωρεί ότι εξυπηρετεί τις επιδιώξεις της.
Η τουρκική επιχειρηματολογία παραβλέπει συνειδητά το νομικό και ιστορικό πλαίσιο που έχει κατοχυρώσει την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο. Αντί να αναγνωρίσει τις διεθνείς συνθήκες, επιχειρεί να τις ξαναγράψει μέσα από ένα αφήγημα ισχύος, πίεσης και τεχνητής αμφισβήτησης.
Στόχος οι ελληνικές συμμαχίες
Ιδιαίτερη ενόχληση προκαλεί στην Άγκυρα και η ενίσχυση των διεθνών αμυντικών και διπλωματικών σχέσεων της Ελλάδας. Το άρθρο στρέφεται κατά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, τον οποίο κατηγορεί ότι δήθεν «μοιράζει» νησιά για να εξασφαλίσει συμμαχίες, σε μια διατύπωση που υπηρετεί αποκλειστικά την τουρκική εσωτερική προπαγάνδα.
Στο στόχαστρο μπαίνει και η Γαλλία, καθώς η στήριξη του Εμανουέλ Μακρόν προς την Αθήνα παρουσιάζεται ως «υποκίνηση κατακτητή». Η διατύπωση αυτή αποκαλύπτει την προσπάθεια της τουρκικής πλευράς να υπονομεύσει τις ευρωπαϊκές συμμαχίες της Ελλάδας και να εμφανίσει τη χώρα μας ως απομονωμένη ή εξαρτημένη από εξωτερικούς προστάτες.
Στην πραγματικότητα, η τουρκική δυσφορία συνδέεται με το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει ενισχύσει τη θέση της μέσα από αμυντικές συμφωνίες, στρατηγικές συνεργασίες και ευρωπαϊκή στήριξη. Η Άγκυρα αντιλαμβάνεται ότι η διεθνής θωράκιση της Αθήνας περιορίζει τα περιθώρια πίεσης και καθιστά δυσκολότερη την προώθηση μονομερών διεκδικήσεων.
Ιστορική παραχάραξη και νεο-οθωμανικά μηνύματα
Το δημοσίευμα επιχειρεί επίσης να συνδέσει τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο με το Παλαιστινιακό, εισάγοντας θεωρίες συνωμοσίας περί «σιωνιστικών σχεδίων» και εμπλέκοντας την ελληνική ηγεσία σε ένα κατασκευασμένο σχήμα γεωπολιτικής εχθρότητας. Η σύνδεση αυτή δεν έχει ουσιαστική βάση, αλλά υπηρετεί τη ρητορική της Άγκυρας, η οποία επιδιώκει να εμφανίσει τις αναθεωρητικές της βλέψεις ως δήθεν αντι-αποικιακό ή αντιδυτικό αφήγημα.
Η χρήση ιστορικά φορτισμένων όρων και οι αναφορές στην οθωμανική περίοδο δεν είναι τυχαίες. Εντάσσονται στη γνωστή νεο-οθωμανική λογική, η οποία αντιμετωπίζει την περιοχή όχι με όρους διεθνούς νομιμότητας, αλλά με όρους ιστορικής νοσταλγίας, ισχύος και διεκδίκησης.
Η υπενθύμιση της οθωμανικής κυριαρχίας στην Ελλάδα λειτουργεί ως πολιτικό μήνυμα και ως έμμεση απειλή. Το τουρκικό αφήγημα δεν περιορίζεται στη δημιουργία εντυπώσεων για εσωτερική κατανάλωση, αλλά διαμορφώνει σταθερά ένα πλαίσιο αμφισβήτησης που επιχειρεί να νομιμοποιήσει μελλοντικές πιέσεις.
Ο ρόλος του ερντογανικού Τύπου
Ο φιλοκυβερνητικός Τύπος της Τουρκίας δεν λειτουργεί απλώς ως μηχανισμός ενημέρωσης της τουρκικής κοινής γνώμης. Αποτελεί εργαλείο πολιτικής καθοδήγησης, πίεσης και εξωτερικής σηματοδότησης. Μέσα από τέτοια δημοσιεύματα, η Άγκυρα δοκιμάζει όρια, καλλιεργεί κλίμα και κρατά ψηλά τον πήχη των διεκδικήσεών της.
Τα κείμενα αυτά εκφράζουν συχνά όσα η επίσημη διπλωματική γλώσσα αποφεύγει να διατυπώσει ανοιχτά. Με αυτόν τον τρόπο, ο τουρκικός προπαγανδιστικός μηχανισμός λειτουργεί ως προπομπός πολιτικών επιδιώξεων, παρουσιάζοντας ακραίες θέσεις ως αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.
Η συστηματική αμφισβήτηση των ελληνικών νησιών, η παραχάραξη της Συνθήκης της Λωζάνης, η επίθεση στις ελληνικές συμμαχίες και η επίκληση νεο-οθωμανικών συμβολισμών συνθέτουν ένα επικίνδυνο αφήγημα. Δεν πρόκειται για μεμονωμένη δημοσιογραφική υπερβολή, αλλά για οργανωμένη πολιτική επικοινωνία που υπηρετεί τις βαθύτερες επιδιώξεις του καθεστώτος Ερντογάν.
Η Ελλάδα οφείλει να αντιμετωπίζει τέτοιες παρεμβάσεις όχι ως γραφικότητες, αλλά ως μέρος μιας σταθερής στρατηγικής αναθεώρησης. Η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, η διεθνοποίηση της τουρκικής προκλητικότητας και η ενίσχυση των συμμαχιών παραμένουν κρίσιμα στοιχεία απέναντι σε μια Τουρκία που επιμένει να αμφισβητεί το διεθνές δίκαιο και την ιστορική πραγματικότητα.
